Laska komendanta – insygnium władzy oficerów i innych komendantów wojskowych, znane już w starożytności, wczesny odpowiednik laski marszałkowskiej i buławy, spokrewniony z berłem.
W czasie pochodów triumfalnych w starożytnym Rzymie imperatorowie trzymali w obu rękach berła, a centurionowie tzw. vitis, pałkę z drewna winorośli, symbol swej władzy i zarazem narzędzie kary. W europejskim średniowieczu z tych pałek, ale również z buzdyganów, powstały berła i buławy o dużo mniejszej długości, ok. 30-40 cm, ale też ceremonialne laski marszałkowskie wysokości człowieka i później laski wojskowe.
Od czasów Renesansu coraz częściej używano lasek komendanckich , w formie prostego kija lub szpicruty, jako oznaki władzy oficerskiej, służącej także do wymierzania żołnierzom kar cielesnych i noszonej przez prawie wszystkich oficerów. Wraz z zakazem kar cielesnych w wojsku laska komendancka powoli wyszła z użycia. Pozostałością jej jest tylko znany do II wojny światowej i po niej swagger stick, laseczka oficerska używana w armiach Wspólnoty Brytyjskiej i (czasami) USA, oraz oczywiście znana do dziś (ale nikomu od dawna nie nadana) wojskowa laska marszałkowska.
