Lech Stefaniak (ur. 24 września 1954 w Mokrsku) – generał dywizji Wojska Polskiego.
W latach 1973-1977 był podchorążym Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu. 28 sierpnia 1977 roku został promowany przez gen. broni Eugeniusza Molczyka do stopnia podporucznika. W październiku 1977 roku został przydzielony do 68 Pułku Czołgów Średnich w Budowie i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu czołgów. W 1978 roku został dowódcą kompanii czołgów w macierzystym pułku. W latach 1982-1985 był słuchaczem Akademii Wojsk Pancernych im. marszałka Rodiona Malinowskiego w Moskwie. Po ukończeniu studiów i uzyskaniu tytułu oficera dyplomowanego został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy do spraw liniowych, a następnie szefa sztabu - zastępcy dowódcy 28 Pułku Czołgów Średnich w Czarnem.
W 1987 został dowódcą 60 Pułku Czołgów Średnich w Elblągu, a dwa lata później objął dowództwo 1 Pułku Czołgów, zaś w 1990 został dowódcą 100 Pułku Zmechanizowanego w Elblągu. We wrześniu 1991 roku został szefem sztabu - zastępcą dowódcy 16 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej w Elblągu. W latach 1994-1996 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej w Moskwie. Po ukończeniu studiów został mianowany dowódcą 15 Dywizji Zmechanizowanej w Olsztynie.
W kwietniu 2001 roku został dowódcą 16 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej. 15 sierpnia 2001 roku Prezydent RP, Aleksander Kwaśniewski wręczył mu nominację na stopień generała brygady. Następnie został Zastepcą Szefa Zarządu Planowania Stategicznego P5 w Sztabie Generalnym w Warszawie. 15 stycznia 2004 roku otrzymał stopień generałem dywizji[1]. Następnie awansował na szefa Generalnego Zarządu Planowania Stategicznego P5 w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. Później pracował jako radca-koordynator w Ministerstwie Obrony Narodowej. W 2007 odszedł do rezerwy[2].
