| Legion Żydowski הגדודים העבריים | |
| Historia | |
| Państwo | Egipt, Bliski Wschód |
| Sformowanie | 23 sierpnia 1917 |
| Rozformowanie | grudzień 1918 |
| Działania zbrojne | |
| I wojna światowa | |
| Organizacja | |
Legion Żydowski (hebr. הגדודים העבריים) był nazwą dla pięciu batalionów żydowskich ochotników utworzonych przez Armię Brytyjską. Bataliony nosiły kolejną numerację od 38 do 42 Batalionu Królewskich Fizylierów.
Spis treści |
| Zeev Żabotyński i Josef Trumpeldor w mundurach. | |
W grudniu 1914 Zeev Żabotyński i Josef Trumpeldor przedstawili projekt utworzenia żydowskiej jednostki wojskowej, która uczestniczyłaby po stronie Brytyjskiej Armii w wyzwoleniu Palestyny spod panowania Imperium Osmańskiego.
Pierwotna formacja wojskowa powstała w marcu 1915 i nosiła nazwę Korpus Mułów Syjonu (Zion Mule Corps). Była to pomocnicza jednostka transportowa korzystająca z mułów. Powstała ona w Egipcie i składała się z 500 żydowskich ochotników, którzy zostali wydaleni przez Turków z Palestyny. Wzięli oni udział w walkach na półwyspie Gallipoli. Przez cały czas ci żydowscy ochotnicy opowiadali się za syjonistyczną ideą utworzenia żydowskiego państwa w Palestynie. Gdy w 1916 roku Brytyjczycy ewakuowali wojska z Gallipoli, żydowski korpus został rozwiązany, a żołnierze ewakuowani do Wielkiej Brytanii, gdzie stali się zalążkiem Legionu Żydowskiego.
18 lipca 1917 Lord Edmund James de Rothschild przedstawił pierwszemu sekretarzowi brytyjskiego rządu Lordowi Arthurowi Balfour propozycję utworzenia żydowskich oddziałów wojskowych do walki z Turkami w Palestynie. 23 sierpnia rząd Wielkiej Brytanii zgodził się na utworzenie pierwszych żydowskich batalionów.
Żołnierze tych dwóch batalionów w większości pochodzili z Wielkiej Brytanii, Rosji, Stanów Zjednoczonych i Kanady. Byli to wszyscy żydowscy ochotnicy.
W styczniu 1918 w Plymouth zaczęto także formowanie 41 i 42 Batalionu Fizylierów Królewskich, które w późniejszym czasie przerzucono do Egiptu. Ogółem w żydowskich batalionach w Palestynie walczyło ponad 5,000 żołnierzy.
38 Batalion uczestniczył w czerwcu 1918 roku w walkach na północ od Jerozolimy, tracąc 20 ludzi. 40 Batalion wszedł do walki w Samarii i w okolicach Nablusu stoczył bitwę z Turkami. Później razem z 39 Batalionem bronił strategicznych pozycji w dolinie Jordanu. W połowie września żydowskie bataliony uczestniczyły w bitwie pod Megiddo, w której odniesiono decydujące zwycięstwo nad Turkami.
Zaraz po zakończeniu I wojny światowej, w listopadzie i grudniu 1918 władze brytyjskie zwolniły prawie wszystkich żydowskich ochotników. Część z nich powróciła do swoich państw, jednak niektórzy osiedlili się w Palestynie, przyczyniając się do wzmocnienia możliwości obronnych żydowskich osad. Brytyjczycy pozostawili jedynie 38 Batalion Fizylierów Królewskich, który dalej istniał pod nazwą First Judeans. Jego żołnierze posiadali czapki z charakterystyczną odznaką: menora z hebrajskim słowem "Kadima" u podstawy.
Byli żołnierze Legionu Żydowskiego wzięli aktywny udział w obronie osad żydowskich podczas arabskich zamieszek w 1920 i 1921 roku.