Lenno (łac. feudum) – w ustroju lennym dobro będące przedmiotem kontraktu lennego, tj. nadawane przez seniora wasalowi w użytkowanie i pobieranie części pożytków w zamian za wsparcie militarne lub finansowe. Później przez lenno rozumiano całość stosunków pomiędzy seniorem a wasalem typowych dla feudalizmu. W Europie instytucja ta wywodzi się z połączenia wczesnośredniowiecznych beneficjum i komendacji[1].
W Bizancjum lenno nosiło nazwę pronoia.[potrzebne źródło]. W feudalizmie japońskim lenno nazywane było han 藩[potrzebne źródło]. Czeskie léno, dolnoniemiecki len czy polskie lenno wywodzą się od wyrazu Lehen występującego w języku staro-wysoko niemieckim i oznaczającego pierwotnie dzierżawę ziemi[2]. Przedmiotem lenna była z reguły nieruchomość, choć także urząd lub renta feudalna.
Spis treści |
W historii wiele państw europejskich miało swoje lenna – terytoria podległe.
