Lipoproteina niskiej gęstości, (ang.) Low Density Lipoprotein, LDL – heterogenna populacja lipoprotein.[1] Jest to główny transporter cholesterolu z wątroby do innych narządów (przede wszystkim nerek, mięśni i kory nadnerczy). W LDL zawarta jest większość cholesterolu w osoczu krwi. Prawidłowe stężenie LDL-cholesterolu w surowicy powinno wynosić poniżej 135 mg/dl (3,5 mmol/l).
Spis treści |
LDL pełni swoją funkcję przez odkładanie wolnego cholesterolu na powierzchni błon komórkowych lub poprzez wiązanie się z receptorem błonowym, który rozpoznaje zawartą w nich apolipoproteinę B100 (apoB100). Pobierane są przez komórki docelowe na drodze endocytozy kierowanej receptorami LDL, ujemnie naładowanymi glikozydowymi białkami transbłonowymi, które specyficznie wiążą się z białkiem apoB100 z powłoki LDL. Receptory LDL skupione są w tzw. "dołkach opłaszczonych" na błonach komórkowych.
LDL odkłada cząsteczki cholesterolu we włóknach mięśni gładkich ścian tętnic.
LDL powstaje w osoczu krwi jako wynik ciągu przemian: VLDL → IDL → LDL.
Lipoproteina LDL określana jest też mianem zły cholesterol, w przeciwieństwie do lipoproteiny HDL, określanej mianem dobry cholesterol.
Składnikami lipoprotein LDL są:
