| Lubniewice | |||
 Jezioro Krajnik w Lubniewicach | |||
| |||
| Państwo |  Polska | ||
| Województwo | lubuskie | ||
| Powiat | sulęciński | ||
| Gmina | Lubniewice gmina miejsko-wiejska | ||
| Założono | 1287 | ||
| Prawa miejskie | 1808-1945, 1995 | ||
| Burmistrz | Tomasz Jaskuła | ||
| Powierzchnia | 12,11 km² | ||
| Ludność (2010) • liczba • gęstość | 1927 160 os./km² | ||
| Strefa numeracyjna | (+48) 95 | ||
| Kod pocztowy | 69-210 | ||
| Tablice rejestracyjne | FSU | ||
Położenie na mapie Polski   Lubniewice | |||
| Na mapach: | |||
| TERC (TERYT) | 4081007024 | ||
Urząd miejski ul. Jana Pawła II 5169-210 Lubniewice | |||
 Multimedia w Wikimedia Commons | |||
 Hasło Lubniewice w Wikisłowniku | |||
| Strona internetowa | |||
Lubniewice (niem. Königswalde) – miasto w woj. lubuskim, w powiecie sulęcińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Lubniewice, położone nad jeziorami Lubiąż i Krajnik. W pobliżu największego jeziora w okolicy Lubniewsko. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego.
Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 1927 mieszkańców[1].
Spis treści |
Miasto położone jest w środkowej części województwa lubuskiego w powiecie sulęcińskim na terenach o dużej lesistości. Miasto rozłożone jest w wąskim pasie pomiędzy dwoma jeziorami Lubiąż i Krajnik. Lubniewice zamieszkuje 2020 osób, co czyni je jednym z najmniejszych miast w Polsce. Miasto położone jest przy drodze wojewódzkiej nr 136 . Odchodzi też stąd droga lokalna do Bledzewa i Skwierzyny.
Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 12,11 km²[2].
Pierwsza wzmianka o Lubniewicach datowana jest na 1287 rok kiedy to nazwa miasta znalazła się w dokumentach księcia Przemysława II. Pierwsze zapiski o osadzie miejskiej pochodzą z 1322 roku. Lubniewiczanie zajmowali się wówczas łowiectwem i szeroko pojętym rzemiosłem. Zapewniło to miastu rozwój na kilkaset następnych lat, a mieszkańcom zarobki aby mogli godnie żyć. Po uchwale sejmowej z 1658 nakazującej braciom polskim opuszczenie granic Rzeczypospolitej osiedliła się tu ich grupa.
Kaznodzieją i ministrem zboru w Lubieniewicach w pierwszych latach XVIII w. był Samuel Crell-Spinowski. W 1751 roku, w związku z odkryciem złóż ałunu otworzono kopalnię. Nastąpił kolejny szybki rozwój miasta. Jednak wojska rosyjskie idące na Brandeburgię dokonały zniszczeń i kradzieży w owej kopalni, co doprowadziło do jej zamknięcia a miasto popadło w stagnację. Z sytuacji tej wybrnięto w XVIII wieku, kiedy to zaczęło się rozwijać włókiennictwo i handel suknem. Zaczęto zakładać hodowle jedwabników a w efekcie uruchomiono przędzalnię jedwabiu. Był także okres w dziejach Lubniewic, kiedy w miejskich ogrodach i na działkach uprawiano chmiel.
W 1808 roku Lubniewice otrzymały prawa miejskie. W 1945 roku miejscowość znalazła się w granicach Polski i zakwalifikowano ją do wsi. Dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec.
W 1994 roku gmina Lubniewice uzyskała tytuł "Najbardziej Ekologicznej Gminy w Polsce". 30 grudnia 1994 roku staraniem samorządu i mieszkańców miasta Lubniewice odzyskały prawa miejskie[3].
Miasto jest lokalnym ośrodkiem usługowo-handlowym i przemysłowym. Brak tutaj uciążliwego przemysłu, co dodatnio wpływa na walory turystyczne miasteczka. Do największych przedsiębiorstw należy Zakład Przetwórstwa Drzewnego "Lubdrew", nadleśnictwo Lubniewice. Ze względu na znakomite walory rekreacyjne i turystyczne powstały tutaj liczne ośrodki wypoczynkowe i ośrodki czynnej rekreacji. W mieście rozwija się handel i usługi. Istnieją tutaj: stacja benzynowa, ośrodek zdrowia, liczne sklepy, restauracje, hotele, kawiarnie, biura ubezpieczeniowe.
W mieście organizowane są cykliczne imprezy kulturalne, m.in.:
Miasta partnerskie:
| |||||||
| ||||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||||||
