Widget
Podziel się:

Lubomia


Lubomia
Herb
Herb Lubomi
Lubomia
Państwo Polska
Województwośląskie
Powiatwodzisławski
GminaLubomia
Liczba ludności (2008)3 779
Strefa numeracyjna(+48) 32
Kod pocztowy44-360
Tablice rejestracyjneSWD
Położenie na mapie Polski
Poland location map.svg
"Lubomia"
Lubomia
50°02′19″N 18°18′24″E / 50.03861, 18.30667Na mapach: 50°02′19″N 18°18′24″E / 50.03861, 18.30667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lubomiawieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie wodzisławskim, w gminie Lubomia.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Lubomia.

Spis treści

[edytuj] Historia

Odnalezione, najwcześniejsze ślady osadnictwa pochodzą z neolitu (epoki kamienia). W wiekach VIII do IX istnieje osada, gród obronny i ślady intensywnej gospodarki plemienia Gołęszyców. W latach 874-885 upadek grodu i wraz z nim osłabienie osadnictwa[potrzebne źródło].

Pierwsza wzmianka o Lubomi jest datowana na rok 1303. Od roku 1572 Lubomia znajduje się w rękach rodu Reiswiców, w roku 1730 przechodzi w ręce Franciszka Leopolda księcia Lichnowskiego.

[edytuj] Zabytki

Fragment grodziska od strony zachodniej
Kościół św. Marii Magdaleny
  • Dobrze zachowane w sąsiednim lesie średniowieczne grodzisko użytkowane przez plemię Gołęszczyców w okresie od VIII do IX wieku. Pozostałość rozbudowanych fortyfikacji, część centralna grodu otoczona była dwoma pierścieniami wałów ziemnych wzmocnionych elementami drewnianymi (skrzyniowe konstrukcje ???), dwie bramy wjazdowe, wschodnia i zachodnia umocnione dodatkowymi wałami oskrzydlającymi, całość otoczona przez dwie fosy, pierwsza między dwoma pierścieniami wałów jeszcze dzisiaj zachowuje na kilku odcinkach głębokość do 6 metrów i druga o wiele płytsza wokół zewnętrznego pierścienia wałów. Po stronie wschodniej obszerne podgrodzie również otoczone wałem ziemnym i pojedynczą fosą. Gród był prawdopodobnie lokalnym centrum władzy plemiennej i dominującym w okolicy ośrodkiem do momentu upadku i powstania późniejszego grodu w sąsiednim Raciborzu. Budowa tak silnych umocnień była podyktowana lokalizacją na pograniczu Górnego Śląska i Państwa Wielkomorawskiego, które przez całe stulecia było areną rywalizacji książąt Wiślan i Wielkomorawskich, nie bez znaczenia była również konieczność kontroli i ochrony bliskiego, ważnego szlaku prowadzącego doliną Odry przez Bramę Morawską. Gród został spalony i zniszczony w trakcie jednej z wypraw księcia wielkomorawskiego Świętopełka, które miały miejsce w latach 874-885. Gród nie został odbudowany, nie stwierdzono nawet śladów prób odbudowy, stracił swoje znaczenie i ostatecznie upadł. Obecnie grodzisko jest porośnięte lasem. Na terenie grodziska w Lubomi odkopano m.in. fragmenty kolczugi. Jest to znalezisko bardzo cenne, ponieważ poświadcza używanie tej zbroi na terenie Polski w epoce plemiennej. W Lubomi odkryto również trzy okazałe drewniane budowle z VII-VIII w., interpretowane jako sale zebrań (taki poprzednik późniejszych ratuszy), świątynie pogańskie lub zespół pałacowy[potrzebne źródło]. Zabytki pochodzące z grodu w Lubomi znajdują się w muzeum w Wodzisławiu Śląskim.
  • ślady obwałowań i resztki fosy średniowiecznego zamku (XIV w.) na wzgórzu Kotówka (nazwa zwyczajowa?) 280 m n.p.m., pewna data istnienia tu zamku książęcego to 1421 rok. Zgodnie z lokalną legendą pan na zamku słynął z okrucieństwa, która to cecha pasuje do księcia raciborskiego Jana II zwanego Żelaznym wiązanego właśnie z tym zamkiem. Zamek prawdopodobnie został zniszczony w wyniku najazdu husytów na księstwo raciborskie w odwecie za uwięzienie przez Jana II czterdziestu posłów królewskich.
  • drewniana, na planie ośmioboku, kaplica pod wezwaniem św. Jana Nepomucena z około 1700 roku
  • murowany neogotycki kościół parafialny z 1886 roku z cennymi zabytkami zachowanymi z kościoła drewnianego stającego wcześniej w jego miejscu: obraz św. Jana Nepomucena (XIXw), barokowy krucyfiks, pacyfikał z XVIII wieku, dzwon gotycki z 1508 roku.

[edytuj] Znane osoby związane z Lubomią

[edytuj] Atrakcje turystyczne

Stawy hodowlane Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy Wielikąt, 400 hektarów lustra wody, siedliska rzadkiego ptactwa

[edytuj] Zobacz też


Zobacz więcej w serwisach WP

DoCelu

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.

Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Zasady ochrony prywatności O Wikipedii Informacje prawne