| Ludwik Flaszen | |
| Data i miejsce urodzenia | 14 czerwca 1930 Kraków |
| Odznaczenia | |
 [1]  [2] | |
 Ludwik Flaszen w Wikicytatach | |
Ludwik Flaszen (ur. 14 czerwca 1930 w Krakowie) – polski krytyk teatralny, pisarz, eseista, teatrolog i reżyser. Współpracownik Jerzego Grotowskiego, współzałożyciel i kierownik literacki Teatru 13 Rzędów (później Teatru Laboratorium).
Spis treści |
Urodził się w Krakowie w rodzinie żydowskiej[3], jako syn Feliksa (1893–1975) i Józefy (1900–1992). Okres II wojny światowej spędził w Związku Radzieckim.
Pracował w redakcji Życia Literackiego, był kierownikiem literackim Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Zainicjował dyskusję o schematyzmie literatury socrealizmu (1952) oraz krytykował upraszczanie w rozliczaniu stalinowskiej przeszłości (po 1956). W 1953 podpisał rezolucję ZLP w sprawie procesu krakowskiego. Debiut literacki Głowa i mur (1958) zatrzymany[4] przez cenzurę PRL.
W latach 1980–1982 dyrektor Teatru Laboratorium. Od 1984 mieszka w Paryżu. Prowadzi staże teatralne i reżyseruje (m.in. Biesy albo Mały Plutarch żywotów nieudanych według Fiodora Dostojewskiego, Teatr Stary, Kraków, 1995). Współpracuje z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego oraz miesięcznikiem Odra. W 2009 zasiadał w komitecie honorowym Roku Grotowskiego 2009[5]
12 stycznia 2009 z rąk Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego odebrał Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[6].
Autor szkiców o teatrze, m.in.: Cyrograf (1971, 1974, 1996), Cirographe, Paryż, 1989 (wyd. francuskie), Teatr skazany na magię (1983), wraz z Carlą Pollastrelli wyd. włoskie Il Teatr Laboratorium di Jerzy Grotowski 1959–1969, testi e materiali di Jerzy Grotowski e Ludwik Flaszen con un scritto di Eugenio Barba, Pontedera, 2001.
