| Lyman Louis Lemnitzer | |
 gen. Lyman Louis Lemnitzer | |
 generał | |
| Data i miejsce urodzenia | 29 sierpnia 1899 Honesdale (Pensylwania) |
| Data i miejsce śmierci | 12 listopada 1988 Waszyngton |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1920–1969 |
| Siły zbrojne |  United States Army |
| Stanowiska | Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa, wojna koreańska |
| Odznaczenia | |
      .png){kind=small}        .svg){kind=small}           _ribbon.png){kind=small}    .svg){kind=small}  | |
Lyman Louis Lemnitzer (ur. 29 sierpnia 1899 w Honesdale, zm. 12 listopada 1988 w Waszyngtonie) – generał armii amerykańskiej, Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów (1960–1962), Naczelny Dowódca Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie (1963–1969).
Urodził się 29 sierpnia 1899 w Honesdale, w stanie Pensylwania. W 1920 ukończył West Point i został przydzielony na swój wniosek do jednostki artylerii przybrzeżnej. Lemnitzer służył na Filipinach, gdzie rozpoczął swoją wojskową karierę[1].
W czerwcu 1942, awansował na generała brygady i wkrótce potem został przydzielony sztabu generała Eisenhower'a[1]. Współtworzył plany inwazji na Afrykę Północną i Sycylię; w listopadzie 1944 awansował do stopnia generała dywizji. Lemnitzer był jednym z wyższych oficerów, biorących udział negocjacjach dotyczących kapitulacji Włoch oraz podania się niemieckich wojsk w 1945.
Po zakończeniu II wojny światowej, został przydzielony do działu strategicznego Kolegium Szefów Połączonych Sztabów[1]. W 1950, w wieku 51 lat przeszedł szkolne spadochronowe, następnie obejmując dowództwo nad 11 Dywizją Powietrznodesantową. W listopadzie 1951 został wysłany do Korei, gdzie dowodził 7 Dywizją Piechoty. W sierpniu 1952 został promowany na generała broni[1].
Lemnitzer awansował na stopień generała i 8 Armii w marcu 1955. w lipcu 1957 został Szef Sztabu US Army, a we wrześniu 1960 został powołany na Przewodniczącego Kolegium Szefów Połączonych Sztabów[1].
Jako przewodniczący Kolegium, Lemnitzer zajmował się sprawami nieudanej inwazji w Zatoce Świń oraz w początkowym zaangażowaniu amerykańskim w Wietnamie. Był również zobowiązany do złożenia zeznań przed Komisją Spraw Zagranicznych Senatu na temat jego wiedzy o działalności gen. Edwin Walkera, który został usunięty z armii za rzekome próby promowania swoich poglądów politycznych w wojsku.
W 1962, Lemnitzer zaaprobował plany Operacji Northwoods, zakładającej przeprowadzenie przez CIA lub inne agencje rządowe ataków terrorystycznych w miastach USA; ataki te miały zwiększyć publiczne poparcie dla planowanej wojny przeciwko Fidelowi Castro na Kubie. Jeden z wariantów planu proponował rozpętanie kampanii terroru kubańskiego na obszarze Miami, innych miast Florydy, a nawet w samym Waszyngtonie[2]. 3 marca 1962, Lemnitzer przedstawił plany Sekretarzowi Obrony, Robercie McNamarze. Nie wiadomo w jaki sposób zareagował McNamara, ale trzy dni później prezydent Kennedy odpowiedział generałowi, że nie ma szans na to by Ameryka podjęła działania wojskowe przeciwko Kubie. W przeciągu kilku miesięcy, po decyzji odmownej, Lemnitzer przestał być przewodniczącym Kolegium Szefów Połączonych Sztabów[3].
W listopadzie 1962, Lemnitzer został mianowany Naczelny Dowódca Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie oraz Naczelnym Dowódcą NATO w styczniu 1963.[1]
Odszedł na emeryturę w lipcu 1969. W 1975, prezydent Gerald Ford powołał do na członka Komisji, badającej działalność CIA na terenie Stanów Zjednoczonych (Komisja Rockefellera). Komisja miała zbadać czy Centralna Agencja Wywiadowcza naruszyła prawo amerykańskie, jak i jej domniemany udział w zabójstwie prezydenta Johna F. Kennedy'ego[1].
Zmarł 12 listopada 1988 i został pochowany na Narodowym Cmentarzu w Arlington, wraz ze swoją żoną Katherine Tryon Lemnitzer (1901–1994).
W filmie Olivera Stone'a – JFK, w osobę Lymana Lemnitzera wcielił się aktor John Seitz.
| Poprzednik Nathan F. Twining |  | Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów 1960–1962 | | Następca Maxwell D. Taylor |
| |||||||||||
