| Maciej Łubieński | ||
| prymas Polski i Litwy | ||
 | ||
| ||
| Kraj działania |  Rzeczpospolita Obojga Narodów | |
| Data i miejsce urodzenia | 2 lutego 1572 Łubna | |
| Data i miejsce śmierci | 28 sierpnia 1652 Łowicz | |
| arcybiskup gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania | 1641-1652 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 1602 | |
| Nominacja biskupia | 1620 | |
| Sakra biskupia | brak danych | |
Maciej Łubieński herbu Pomian (ur. 2 lutego 1572 w Łubnej, zm. 28 sierpnia 1652 w Łowiczu) – arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski, biskup poznański, biskup kujawski, biskup chełmski; brat Stanisława.
Nauki pobierał początkowo w Sieradzu, następnie w Kolegium Jezuickim w Kaliszu, a później w Poznaniu i w Krakowie. Po ukończeniu Akademii Krakowskiej pracował w kancelarii królewskiej. Odbył studia prawa kanonicznego we Włoszech i Niemczech.
W 1602 otrzymał święcenia kapłańskie. Od 1607 sekretarz i rejent kancelarii Zygmunta III Wazy. W 1615 r. otrzymał nominację na prepozyturę klasztoru bożogrobców w Miechowie, zostając tam proboszczem. W 1620 został biskupem chełmskim, 1626 poznańskim, 1631 kujawskim, od 1641 arcybiskupem gnieźnieńskim i prymasem Polski.
Podczas powstania kozackiego w 1648 r. jako interrex kierował państwem i podpisał elekcję Jana II Kazimierza. 17 stycznia 1649 r. koronował go w katedrze wawelskiej.
Będąc prymasem dbał o budownictwo sakralne, fundując m.in. kaplicę Matki Boskiej na Jasnej Górze w Częstochowie. Inicjował działania ekumeniczne.
Zasłużył się w unormowaniu stosunków kościelnych i podniesieniu gospodarczemu swych diecezji. Majątek swój przeznaczył w testamencie na cele kościelne; dzięki: przystępności, pobożności i hojności cieszył się wielkim poważaniem i autorytetem wśród szlachty i ludu, który uważał go za świętego.
Wydał pracę: Constitutiones Capitulorum generalium Miechoviensium ordinis canonicorum Regularium (1627).
Zmarł w opinii świętości w Łowiczu w 1652 r., a pochowano go w rodzinnej kaplicy w Gnieźnie.
Według jednego z podań podczas najazdu szwedzkiego na Polskę w 1656 do katedry w Gnieźnie, miejsca spoczynku duchownego, wtargnęli Szwedzi, mając na celu obrabowanie świątyni. Zmarły miał najpierw się poruszyć, a potem powstać z grobu i przepędzić grabieżców.
| Poprzednik Jan Wężyk |  | Biskup poznański 1627-1631 | | Następca Adam Nowodworski |
| Poprzednik Jan Lipski |  | Prymas Polski i Litwy 1641-1652 | | Następca Andrzej Leszczyński |
| |||||
