| Mardy Fish | |
 | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Miejsce zamieszkania | Tampa, Floryda |
| Data i miejsce urodzenia | 9 grudnia 1981 Edina |
| Wzrost | 187 cm |
| Masa ciała | 81 kg |
| Gra | praworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny | 2000 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | David Nainkin |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 6 |
| Najwyżej w rankingu | 7 (15 sierpnia 2011) |
| Australian Open | QF (2007) |
| Roland Garros | 3R (2011) |
| Wimbledon | QF (2011) |
| US Open | QF (2008) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 8 |
| Najwyżej w rankingu | 14 (6 lipca 2009) |
| Australian Open | QF (2005, 2009) |
| Roland Garros | 3R (2002, 2010) |
| Wimbledon | SF (2009) |
| US Open | 3R (2001, 2010) |
| Strona internetowa | |
 | ||
| Tenis | ||
 srebro | Ateny 2004 | singel |
Mardy Fish (ur. 9 grudnia 1981 w Edinie) – amerykański tenisista, zwycięzca turniejów ATP Tour w grze pojedynczej i podwójnej. W sumie wygrał 14 zawodów cyklu ATP Tour, 6 w singlu oraz 8 w deblu. Obecnie zajmuje 9. miejsce w rankingu ATP w grze pojedynczej[1].
Pierwszy mecz w zawodowym Tourze rozegrał dnia 10 maja 1999 podczas rozgrywek Futuresowych (F3) w Tallahassee przeciwko Jonathanowi Pastelowi. Spotkanie zakończyło się porażką Fisha 4:6, 6:7. Pomimo tego występu status profesjonalisty Amerykanin otrzymał w 2000 roku.
W roku 2004, podczas igrzysk olimpijskich w Atenach w grze pojedynczej zdobył srebrny medal, pokonując w drodze do finału m.in: Michaiła Jużnego oraz Fernanda Gonzáleza. W finale nie sprostał Nicolásowi Massú przegrywając mecz 3:6, 6:3, 6:2, 3:6, 4:6.
W Pucharze Davisa reprezentuje swój kraj od roku 2003, a w innych międzypaństwowych rozgrywkach, Pucharze Hopmana zwyciężył w roku 2008 wspólnie z Sereną Williams pokonując w finale reprezentację Serbii w składzie Jelena Janković i Novak Đoković.
Spis treści |
Od marca 1998 Fish zaczął startować w rozgrywkach juniorskich. W singlu odniósł dwa turniejowe zwycięstwa, najpierw pod koniec marca 1999 w międzynarodowych mistrzostwach w Singapurze, gdzie w finale pokonał Rogera Andersona, a następnie w brytyjskim Molesey, wygrywając w meczu finałowym nad Érikiem Prodonem. Najwyżej w klasyfikacji singlowej juniorów był na 14. miejscu (31 grudnia 1999).
W deblu Amerykanin triumfował raz, podczas rozrywek o międzynarodowe mistrzostwo Japonii w kwietniu 1999 w parze z Joachimem Johanssonem. W zestawieniu deblistów najwyżej był na pozycji nr 19. (31 grudnia 1999).
W 2000 roku, kiedy miał 19 lat, rozpoczął karierę zawodową. Pod koniec marca zadebiutował w turnieju Masters Series, na kortach w Miami. W I rundzie pokonał Galo Blanca wygrywając tym samym swój pierwszy mecz jako profesjonalista[2]. W dalszej fazie został pokonany przez Tommy'ego Haasa. Pod koniec czerwca Fish odniósł swój pierwszy turniejowy triumf Futuresowy w Lachine (F3), gdzie wygrał w finale z Argentyńczykiem Nicolasem Todero[3]. W następnym miesiącu Amerykanin awansował do ćwierćfinału zawodów ATP Tour na trawiastych kortach w Newport. Po drodze wyeliminował Cristiana Carattiego oraz Chrisa Woodruffa; przegrał z Wayne'em Arthursem. Pod koniec sierpnia miał miejsce debiut Fisha w turniejach wielkoszlemowych, na US Open - przegrał w I rundzie z Janem-Michaelem Gambillem 7:5, 7:5, 4:6, 3:6, 2:6.
Kolejny ćwierćfinał rozgrywek ATP Tour Fish zanotował w marcu 2001 podczas halowego turnieju w Scottsdale. Amerykanin pokonał Juana Ignacio Chelę oraz będącego wówczas na 9. miejscu w rankingu Thomasa Enqvista. Spotkanie o dalszą fazę przegrał z Magnusem Normanem. Jesienią Amerykanin uzyskał finał challengera (imprezy wyższej rangą niż Futures, a niższą niż turniej ATP Tour) w Kerrville. Mecz o tytuł przegrał jednak z Alexem Kimem.
Dnia 29 kwietnia 2002 Fish odniósł swoje premierowe zwycięstwo w turnieju ATP Tour w grze podwójnej, na ziemnych kortach w Houston. Razem z Andym Roddickiem wygrał w finale wynikiem 6:4, 6:4 nad parą Neville Godwin-Jan-Michael Gambill[4]. W lipcu Fish dotarł do ćwierćfinału singlowych zawodów ATP Tour w Newport, po wcześniejszym wyeliminowaniu Yves’a Allegro i Juliana Knowle, jednak w dalszej fazie nie sprostał Michaëlowi Llodrze. Miesiąc później zwyciężył w challengerze w Bronx, wygrywając w finale z Denisem Gołowanowem. W tym samym miesiącu Amerykanin doszedł również do kolejnego ćwierćfinału z cyklu ATP Tour, w Long Island, gdzie przegrał z Juanem Ignacio Chelą. W październiku Fish odniósł swój drugi challengerowy triumf, na twardych kortach w San Antonio oraz awansował do dwóch finałów, w Tyler i Knoxville. 26 sierpnia 2002 Fish po raz pierwszy został sklasyfikowany w czołowej setce rankingu gry pojedynczej - na 94. miejscu[5].
Sezon 2003 Fish zaczął od awansu do ćwierćfinału w Sydney, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Carlosa Moyi, tenisisty zajmującego wówczas 5. miejsce w światowym rankingu. Pojedynek o półfinał zawodów rozegrał z Rainerem Schüttlerem, z którym jednak przegrał. Podczas wielkoszlemowego Australian Open Amerykanin doszedł do III rundy. Pokonał Joachima Johanssona oraz ponownie Carlosa Moyę, a w meczu o 1/8 finału nie sprostał Wayne’owi Ferreirze. W połowie lutego Fish dotarł do ćwierćfinału w Memphis, przegrywając z Vincem Spadeą, natomiast w marcu osiągnął pierwszy finał w singlu podczas rozgrywek w Delray Beach. Wyeliminował po drodze Andy'ego Roddicka (nr 6. wówczas w rankingu) oraz Marcela Ríosa, zawodnika, który był w przeszłości liderem w klasyfikacji singlistów. Finałowy mecz przegrał jednak 0:6, 6:7(5) ze swoim rodakiem Janem-Michaelem Gambillem[6].
Na kortach ziemnych, pod koniec kwietnia Fish uzyskał ćwierćfinał w Houston, przegrywając z Austriakiem Jürgenem Melzerem. Tego roku Amerykanin zadebiutował w Roland Garros, odpadając jednak w I rundzie po porażce z Larsem Burgsmüllerem.
Drugi finał w sezonie Fish rozegrał w Nottingham, na nawierzchni trawiastej, eliminując po drodze m.in. w półfinale Jonasa Björkmana. Rundę finałową przegrał z Gregiem Rusedskim[7]. Podczas Wimbledonu w I rundzie Fish pokonał Gastóna Gaudio, a następnie Gambilla. W spotkaniu o IV fazę zawodów uległ późniejszemu mistrzowi Rogerowi Federerowi.
Podczas US Open Series Fish pod koniec lipca awansował do ćwierćfinału w Waszyngtonie, po wcześniejszej wygranej nad Jewgienijem Kafielnikowem. Pojedynek o półfinał imprezy przegrał z Roddickiem. W połowie sierpnia Amerykanin osiągnął finał turnieju Masters Series w Cincinnati, eliminując wcześniej m.in. Davida Nalbandiana, Rainera Schüttlera, jednak w finałowym meczu ponownie poniósł porażkę (tym razem 6:4, 6:7(3), 6:7(4)) z Andym Roddickiem[8]. Wielkoszlemowy US Open Fish zakończył na II rundzie po porażce z Karolem Kučerą. Swój pierwszy triumf w grze pojedynczej odniósł w październiku w halowym turnieju w Sztokholmie, wygrywając w finale z Robinem Söderlingiem 7:5, 3:6, 7:6(4)[9].
Sezon zakończył na 20. pozycji w światowym rankingu[5].
Rozgrywki Australian Open Fish zakończył już w I fazie po porażce z Ivo Karloviciem. Na początku lutego doszedł do finału w San José, po wcześniejszej wygranej nad m.in. Andre Agassim. Spotkanie finałowe Fish rozegrał z Andym Roddickiem, z którym przegrał 6:7(13), 4:6[10]. Również w grze podwójnej osiągnął finał. Wspólnie z Jamesem Blakiem pokonał w meczu o tytuł parę Rick Leach-Brian MacPhie 6:2, 7:5[11]. Tego samego miesiąca podczas rozgrywek singlowych w Memphis Fish uzyskał półfinał, przegrywając z Joachimem Johanssonem.
Trzecie turniejowe zwycięstwo w deblu Amerykanin odniósł w Houston na nawierzchni ziemnej. Wraz z Jamesem Blakiem, wygrał w finale ponownie nad duetem Rick Leach-Brian MacPhie, rezultatem 6:3, 6:4[11]. Później, na około okres dwóch miesięcy Amerykanin musiał zrezygnować ze startów w rozgrywkach z powodu urazu biodra[12]. Do gry powrócił w czerwcu na turniej w niemieckim Halle. Amerykanin awansował do finału po wygranej m.in. nad Rainerem Schüttlerem, jednak pojedynek finałowy przegrał z Rogerem Federerem, zdobywając zaledwie trzy gemy w całym pojedynku. W Wimbledonie odpadł już w II fazie z Thomasem Johanssonem.
W lipcu, na betonowych kortach w Los Angeles Fish dotarł do ćwierćfinału przegrywając z Francuzem Cyrilem Saulnierem. Tego roku odbyły się również igrzyska olimpijskie w Atenach, podczas których zdobył srebrny medal[13]. Amerykanin pokonał po drodze m.in. Juana Carlosa Ferrero, tenisistę który był w przeszłości liderem rankingu singlowego, Michaiła Jużnego oraz Fernanda Gonzáleza. W meczu o złoto zmierzył się z Nicolásem Massú. Po blisko 2:40 h mecz zakończył się zwycięstwem Chilijczyka 6:3, 3:6, 2:6, 6:3, 6:4. Dwa tygodnie po igrzyskach odbył się wielkoszlemowy turniej US Open. W I rundzie Fish pokonał Davida Ferrera, jednak w następnej nie sprostał Michalowi Tabarze.
Rok 2004 ukończył na 37. pozycji w rankingu[5].
Sezon 2005 Amerykanin rozpoczął od turnieju w Sydney, gdzie odpadł w II rundzie. W Australian Open również osiągnął II fazę, eliminując wpierw w pięciu setach Juana Mónaco; przegrał z Gastónem Gaudio. Na początku maja, podczas treningu do turnieju w Rzymie Fish doznał kontuzji prawego nadgarstka[12]. Powrócił na turniej im. Rolanda Garrosa, gdzie został pokonany przez Xaviera Malisse'a. Uraz jednak się odnowił i w czerwcu Fish przeszedł operację. Na korty wrócił w połowie lipca w Indianapolis, przegrywając w III rundzie z George'em Bastlem. Wielkoszlemowy US Open Amerykanin zakończył już w I fazie, gdzie uległ Ivo Karloviciowi. Był to zarazem ostatni w sezonie turniej w którym Fish wziął udział, gdyż 15 września przeszedł drugą operację nadgarstka[12]. W całym sezonie rozegrał jedynie 17 meczów, a ukończył go na 225. miejscu[5].
Pierwszym turniejem Amerykanina w 2006 były rozgrywki w Delray Beach, które odbyły się w styczniu. Fish przegrał jednak w I rundzie z Simonem Greulem. Pod koniec lutego doszedł do finału debla w Memphis. W pojedynku o mistrzostwo wraz z Jamesem Blakiem nie sprostał parze Chris Haggard-Ivo Karlović, przegrywając 6:0, 5:7, 5-10[14]. Na początku kwietnia Fish zwyciężył w challengerze w Tallahassee, gdzie w finale pokonał Zacka Fleishmana. Dnia 10 kwietnia Amerykanin wygrał drugi singlowy turniej rangi ATP Tour w swojej karierze, podczas rywalizacji w Houston, eliminując m.in. Tommy'ego Haasa, a w finale wynikiem 3:6, 6:4, 6:3 Jürgena Melzera[15].
W ramach przygotowań do Wimbledonu w czerwcu Fish zagrał w challengerze w Surbiton na nawierzchni trawiastej, który zakończył się jego zwycięstwem. W samym Wimbledonie doszedł do III rundy, po pokonaniu Robby'ego Ginepriego i Mella Van Gemerdena. Spotkanie o IV fazę poddał Gruzinowi Irakliemu Labadze, przy stanie 2:6 dla rywala, z powodu zatrucia pokarmowego[16]. W Newport doszedł do ćwierćfinału, gdzie nie sprostał Markowi Philippoussisowi.
W lipcu odbył się turniej Legg Mason Tennis Classic w Waszyngtonie, który Fish zakończył na ćwierćfinale po przegranej z Andym Murrayem, natomiast podczas US Open doszedł do II rundy. W I fazie wygrał najpierw z Simonem Greulem, a w kolejnej pokonał go Novak Đoković. Do końca roku Fish osiągnął jeden ćwierćfinał w halowym turnieju w Metz, gdzie tym razem musiał uznać wyższość Jürgena Melzera.
Sezon 2006 zakończył na 47. pozycji[5].
Rok 2007 Amerykanin zaczął od turnieju w Auckland, dochodząc do półfinału po wyeliminowaniu m.in. Maria Ančicia. Mecz o finał zawodów przegrał z Davidem Ferrerem. W Australian Open Fish w I rundzie zmierzył się z rozstawionym z nr 4. w rozgrywkach Ivanem Ljubičiciem. Pojedynek zakończył się wygraną Fisha w czterech setach. W dalszych rundach pokonał Nicolasa Mahuta, Wayne'a Arthursa oraz Ferrera, osiągając tym samym swój pierwszy wielkoszlemowy ćwierćfinał w swojej karierze. Rywalem Fisha w meczu o półfinał był Roddick, który wygrał spotkanie 6:2, 6:2, 6:2[17]. Na początku lutego w San José Fish zanotował ćwierćfinał, gdzie pokonał go Ivo Karlović, a w Memphis osiągnął półfinał, w którym nie sprostał Tommy'emu Haasowi.
W Roland Garros Amerykanin nie zagrał, a w Wimbledonie odpadł w I rundzie po porażce z wiceliderem rankingu Rafaelem Nadalem.
W połowie sierpnia, tuż przed US Open, Fish doszedł do finału w New Haven. Po drodze pokonał m.in. José Acasuso, Stanislasa Wawrinkę oraz Karlovicia. Mecz finałowy rozegrał z Jamesem Blakiem, z którym przegrał 5:7, 4:6[18]. Podczas US Open Amerykanin w I fazie wygrał z Meksykaninem Brunem Echagaraym, lecz następnie uległ w pięciu setach Hiszpanowi Tommy'emu Robredo.
Na koniec roku zajmował 39. pozycję w zestawieniu ATP[5].
Na początku roku Amerykanin doszedł do III rundy w Melbourne po wygranych nad Borisem Pašanskim i Robredo; przegrał z Jarkko Nieminenem. W lutym osiągnął ćwierćfinał w Delray Beach, gdzie musiał uznać wyższość Robby'ego Ginepriego i w San José, po raz kolejny przegrywając z Roddickiem. W marcu Fish uzyskał finał rozgrywek Masters Series w Indian Wells, eliminując odpowiednio Floriana Mayera, Igora Andriejewa, Nikołaja Dawydienkę, Lleytona Hewitta, Davida Nalbandiana i lidera rankingu Rogera Federera[19]. Rywalem Fisha w meczu o mistrzostwo był Novak Đoković. Serb wygrał mecz 6:2, 5:7, 6:3.
Sezon gry na kortach ziemnych Amerykanin rozpoczął od turnieju w Houston, gdzie będąc rozstawionym z nr 3. odpadł w ćwierćfinale z Óscarem Hernándezem. Paryski Roland Garros Fish zaczął od wygranej nad Agustínem Callerim, jednak w następnej rundzie pokonał go Lleyton Hewitt.
Na trawiastych kortach Wimbledonu przegrał już w I fazie rozgrywek z Richardem Gasquetem. Na początku lipca razem z Johnem Isnerem triumfował w deblowych zmaganiach w Newport. W finale pokonali 6:4, 7:6(1) duet Rohan Bopanna-Aisam-ul-Haq Qureshi[20].
W Los Angeles, turnieju wchodzącym w skład cyklu US Open Series Fish doszedł do półfinału, przegrywając z późniejszym zwycięzcą zawodów Juanem Martínem del Potro. Kolejny singlowy finał w sezonie Amerykanin uzyskał w New Haven, po wygranej m.in. nad Fernando Verdasco. Finałowy pojedynek przegrał jednak z Chorwatem Marinem Čiliciem[21]. Po swojej porażce powiedział:
 |
Podczas US Open Fish awansował po raz drugi w karierze do wielkoszlemowego ćwierćfinału[22]. Pokonał po drodze m.in. Jamesa Blake'a i Gaëla Monfilsa, a przegrał z grającym z nr 1. Rafaelem Nadalem.
Rok 2008 Amerykanin ukończył na 24. miejscu[5].
Pierwszy w sezonie wielkoszlemowy turniej, Australian Open, Fish zainaugurował od zwycięstwa w I rundzie z Samuelem Grothem. W następnej fazie pokonał Simona Bolellego, a w meczu o IV rundę przegrał z Marcosem Baghdatisem. Na początku lutego doszedł do finału w San José po wygranej m.in. w ćwierćfinale nad Juanem Martínem del Potro oraz Jamesem Blakiem[23]. Pojedynek finałowy Fish przegrał z Czechem Radkiem Štěpánkiem. Tego samego miesiąca Amerykanin triumfował w zmaganiach deblowych w Memphis. Partnerem Fisha był Mark Knowles, a w rundzie finałowej wygrali z parą Travis Parrott-Filip Polášek. Na trzecie swoje zwycięstwo w singlu Fish czekał do końca lutego, do imprezy w Delray Beach. W całym turnieju nie stracił seta, a w finale pokonał Rosjanina Jewgienija Korolowa wynikiem 7:5, 6:3[24]. W marcu, wspólnie z Andym Roddickiem został mistrzem gry podwójnej w rozgrywkach Masters Series w Indian Wells. Amerykańska para decydujący pojedynek o mistrzowskim tytule wygrała z Maksem Mirnym i Andym Ramem[25].
Na kortach ziemnych w maju Fish uzyskał ćwierćfinał w Estoril, gdzie odpadł po porażce z Nikołajem Dawydienką. Wielkoszlemowy Roland Garros zakończył już na I rundzie, gdzie nie sprostał Máximo Gonzálezowi.
.JPG)
Miesiąc gry na nawierzchni trawiastej Fish zaczął od turnieju w Londynie (Queen's), awansując do ćwierćfinału, po wcześniejszym wyeliminowaniu Michaëla Llodry i Feliciana Lópeza; przegrał z Andym Murrayem. Turniej Wimbledonu Fish zakończył na III rundzie, gdzie pokonał go Novak Đoković. Na wimbledońskich kortach wystartował także w grze podwójnej dochodząc do półfinału[26]. Razem z Jamesem Blakiem wygrał m.in. w I rundzie z parą nr 3. zawodów Lukáš Dlouhý-Leander Paes, jednak mecz o finał Amerykanie przegrali z deblem Daniel Nestor-Nenad Zimonjić. Po tym turnieju, dnia 6 lipca 2009 Fish został najwyżej sklasyfikowany w zestawieniu deblistów w swojej karierze, na 14. miejscu[5].
Cykl turniejów US Open Series Fish rozpoczął od startu w Los Angeles osiągając ćwierćfinał. Mecz o półfinał oddał walkowerem z powodu doznania urazu żebra Argentyńczykowi Leonardo Mayerowi. Kontuzja okazała się na tyle poważna, że uniemożliwiła Amerykaninowi występ w US Open[27], a także do końca całego sezonu.
Rok zakończył na 55. pozycji w rankingu ATP Entry[5].
Po ponad czteromiesięcznej przerwie spowodowanej urazem powrócił do tenisa na turniej w Brisbane. W I rundzie zmierzył się z Marcosem Baghdatisem, który wygrał mecz w dwóch setach. Tydzień przed rozpoczynającymi się zawodami Australian Open wziął udział w turnieju w Sydney. Doszedł tam do półfinału, eliminując Carstena Balla, Jewgienija Korolowa oraz Petera Luczaka. Pojedynek o finał rozegrał z Baghdatisem. Mecz zakończył się wynikiem 6:4, 6:7(7), 7:6(5) dla Cypryjczyka. Wielkoszlemowy Australian Open Fish rozpoczął od meczu z Andriejem Gołubiewem, tenisistą zajmującym 130. miejsce w rankingu ATP. Fish przegrał mecz w czterech setach, 2:6, 6:1, 3:6, 3:6. Na początku lutego wygrał rozgrywki w grze podwójnej na twardych kortach w San José. W parze z Samem Querreyem pokonali w meczu o tytuł debel Benjamin Becker-Leonardo Mayer 7:6(3), 7:5[28]. Pod koniec tego miesiąca doszedł do półfinału singla w Delray Beach, pokonując m.in. rozstawionego z nr 4. Jérémy'ego Chardyego; przegrał w dwóch setach z Ivo Karloviciem. W marcu Amerykanin wystartował w turnieju rangi Masters Series w Miami, dochodząc do 1/8 finału. Pokonał m.in. grającego z nr 3. Andy'ego Murraya oraz Feliciana Lópeza; przegrał z Rosjaninem Michaiłem Jużnym.
Sezon gry na kortach ziemnych Fish rozpoczął od turnieju w Madrycie. W I rundzie pokonał Michaela Russella, natomiast w dalszej fazie nie sprostał Jürgenowi Melzerowi. Pod koniec maja wystartował w wielkoszlemowym Roland Garros, dochodząc do II rundy. W I etapie pokonał po pięciosetowym pojedynku Michaela Berrera, a w II rundzie przegrał 2:6, 7:6(8), 6:4, 2:6, 8:10 z Ivanem Ljubičiciem.
Na kortach trawiastych w Londynie (Queen's) Amerykanin osiągnął swój pierwszy w sezonie finał. Po drodze wyeliminował m.in. obrońcę tytułu z roku 2009 Andy'ego Murraya i w półfinale Feliciana Lópeza. Pojedynek finałowy przegrał 6:7(3), 5:7 z Samem Querreyem. Podczas Wimbledonu osiągnął II rundę, eliminując w I fazie Bernarda Tomica, a następnie przegrywając w czterech partiach z Florianem Mayerem. Ostatni w sezonie turniej na trawie Amerykanin rozegrał w Newport[29]. Rozgrywki zakończyły się zwycięstwem Fisha, który pokonał m.in. w ćwierćfinale Franka Dancevica, a w finale rezultatem 5:7, 6:3, 6:4 grającego z nr 4. w zawodach, Belga Oliviera Rochusa[30].
Pod koniec lipca Fish wystartował w Atlancie, turnieju rozpoczynającym cykl US Open Series. Rozgrywki zakończyły się końcowym zwycięstwem Amerykanina, który w drodze po tytuł pokonał m.in. w półfinale Andy'ego Roddicka. Spotkanie finałowe rozstrzygnął na swoją korzyść w stosunku 4:6, 6:4, 7:6(4) nad Johnem Isnerem[31]. Po finale Fish powiedział:
|
Na początku sierpnia Amerykanin wygrał swój ósmy turniej w grze podwójnej, a drugi w Markiem Knowlesem, na kortach w Waszyngtonie. W finale zwyciężyli rezultatem 4:6, 7:6(7), 10-7 czeski debel Tomáš Berdych-Radek Štěpánek. Podczas rozgrywek Masters Series w Cincinnati Fish grając z "dziką kartą" doszedł do finału. Wyeliminował po drodze m.in. Murraya oraz Roddicka[33]; spotkanie finałowe przegrał wynikiem 7:6(5), 6:7(1), 4:6 z Rogerem Federerem. Podczas US Open Fish będąc rozstawionym z nr 19. osiągnął 1/8 finału, wygrywając po drodze z Janem Hájkiem, Pablo Cuevasem oraz Arnaudem Clémentem. Mecz o dalszą fazę zawodów rozegrał z Novakiem Đokoviciem, który wygrał mecz w trzech setach.
Ostatni turniej w sezonie Fish rozegrał w Pekinie, gdzie doszedł do II fazy po wygranej nad Janko Tipsareviciem. Rywalem Amerykanina w dalszym etapie był Novak Đoković, lecz Fish przegrał pojedynek poprzez walkower, z powodu doznania urazu prawej kostki[34].
Sezon Fish zakończył na 16. pozycji w rankingu ATP[5].
Sezon Fish rozpoczął od startu w Brisbane. Na początku rozgrywek wygrał z Adrianem Mannarino, jednak później przegrał z Radkiem Štěpánkiem. Podczas Australian Open Amerykanin uzyskał II rundę, eliminując najpierw w pięciu setach Victora Hănescu, a później przegrywając z Tommym Robredo. W połowie lutego Fish wziął udział w turnieju w Memphis. Amerykanin osiągnął tam półfinał po wygranych nad Teimurazem Gabaszwilim, Lukášem Lacko oraz Samem Querreyem. Mecz o finał zawodów przegrał z Kanadyjczykiem Milosem Raonicem. Tydzień po turnieju w Memphis Fish wystartował w Delray Beach, awansując do kolejnego w sezonie półfinału, w którym został pokonany przez Juana Martína del Potro, późniejszego mistrza zawodów.
Pod koniec marca, podczas zawodów Masters Series w Miami Fish osiągnął półfinał. Amerykanin po drodze pokonał m.in. Juana Martína del Potro oraz rozstawionego z nr 6. Davida Ferrera. Spotkanie o finał Fish przegrał z Novakiem Đokoviciem. Po tym turnieju Fish stał się najwyżej sklasyfikowanym tenisistą ze Stanów Zjednoczonych, wyprzedając Andy'ego Roddicka[35].
Sezon gry na nawierzchni ziemnej Fish zaczął od startu w Houston, gdzie awansował do ćwierćfinału. Pojedynek o półfinał imprezy zakończył się porażką Amerykanina z Keim Nishikorim. Podczas turnieju w Rzymie, Fish osiągnął III rundę w grze pojedynczej, po wcześniejszym wyeliminowaniu Santiago Giralda oraz Ivana Ljubičicia; odpadł z Marinem Čiliciem. Fish wziął udział również w zawodach deblowych, dochodząc wraz z Andym Roddickiem do finału po wyeliminowaniu m.in. czołowej pary, braci Boba i Mike'a Bryanow. Spotkanie finałowe przegrali walkowerem z Samem Querreyem i Johnem Isnerem, z powodu kontuzji ramienia, jakiej doznał Roddick[36]. Na kortach Rolanda Garrosa Amerykanin dotarł do III rundy po wygranych z Ricardo Mello i Robinem Haasem. W pojedynku o dalszą rundę został pokonany przez Gillesa Simona.
Na kortach trawiastych Fish wystartował na Wimbledonie osiągając ćwierćfinał. Po drodze wyeliminował broniącego finału w zawodach Tomáša Berdycha[37]. Pojedynek o półfinał imprezy zakończył się porażką Amerykanina z Rafaelem Nadalem. Na początku lipca Fish zrezygnował ze startu w Newport z powodu otrzymania powołania do reprezentacji USA na ćwierćfinałowy mecz Pucharu Davisa przeciwko Hiszpanii[38].
Pod koniec lipca, w rozpoczynającym się cyklu turniejów US Open Series Fish wystartował w Atlancie. Zawody zakończyły się triumfem Amerykanina, który obronił tytuł z 2010 roku pokonując w finale Johna Isnera 3:6, 7:6(6), 6:2. W drugim secie tego spotkania Fish obronił dwie piłki meczowe[39]. Tydzień po tym sukcesie Fish awansował do finału w Los Angeles, gdzie w meczu finałowym nie sprostał Ernestsowi Gulbisowi[40]. W pojedynku z Gulbisem Fish doznał urazu pięty, przez co wycofał się z turnieju w Waszyngtonie[41]. Amerykanin powrócił do rywalizacji na turniej Masters Series w Montrealu, gdzie po raz czwarty w karierze osiągnął finał rozgrywek tego cyklu, a pierwszy poza granicami USA[42]. Po drodze wyeliminował m.in. Ernestsa Gulbisa oraz Stanislasa Wawrinkę. Pojedynek finałowy zakończył się porażką Fisha z Novakiem Đokoviciem 2:6, 6:3, 4:6. Fish był jedynym tenisistą w turnieju, który zdołał wywalczyć seta z serbskim tenisistą[43]. W Cincinnati Fish dotarł do do półfinału, eliminując Nikołaja Dawydienkę, Richarda Gasqueta oraz Rafaela Nadala[44]. Wygrywając z Nadalem, Fish przerwał serię sześciu porażek z rzędu z Hiszpanem, a także zapewnił sobie zwycięstwo w amerykańskim US Open Series[45]. Na US Open Fish doszedł do IV rundy, w której przegrał po pięciosetowym spotkaniu z Jo-Wilfriedem Tsongą.
Na początku października Fish wystartował po miesiącu odpoczynku w Tokio. Amerykanin dotarł do półfinału zawodów po wygranych z Ryanem Harrisonem, Ernestsem Gulbisem oraz Bernardem Tomicem. W pojedynku o awans do finału Fish nie sprostał Rafaelowi Nadalowi.
Pod koniec listopada Fish wystartował w turnieju World Tour Finals rozgrywanym w Londynie, w którym gra ośmiu najlepszych tenisistów z bieżącego sezonu. Amerykanin w grupie zagrał z Rafaelem Nadalem, Jo-Wilfriedem Tsongą oraz Rogerem Federerem. Wszystkie spotkania Fish przegrał, przez co zajął ostatnie miejsce w grupie[46].
Dnia 15 sierpnia 2011 roku Amerykanin został sklasyfikowany na najwyższej pozycji w rankingu singlowym w swojej karierze, na 7. miejscu, natomiast sezon zakończył na 8. pozycji[5].
Rok 2012 Fish rozpoczął od Australian Open, osiągając II rundę. Wyeliminował Gillesa Müllera, a spotkanie o awans do III rundy przegrał z Alejandro Fallą. Na przełomie marca i kwietnia, w Miami, Fish awansował do ćwierćfinału po wygranej m.in. z Nicolásem Almagro. Pojedynek o dalszą rundę przegrał z Juanem Mónaco.
(Puchar Davisa i Puchar Hopmana)
W reprezentacji daviscupowej zadebiutował w lutym 2002 roku przeciwko Słowacji w grze podwójnej. Partnerem Fisha był James Blake, a jako rywali mieli Karola Becka i Jána Krošláka. Amerykańska para wygrała spotkanie 6:3, 6:7(5), 6:3, 6:4, a zespół USA awansował do ćwierćfinału.
W 2003 ponownie został powołany do reprezentacji na pojedynek I rundy Grupy Światowej z Chorwacją. Fish otworzył rywalizację obu drużyn w meczu z Ivanem Ljubičiciem, jednak Amerykanin przegrał spotkanie w trzech setach. Ponadto Fish zagrał w deblu wspólnie z Blakiem przeciwko Goranowi Ivaniševiciowi i Ljubičiciowi, lecz i tym razem został pokonany. Ostatecznie Chorwaci awansowali do dalszego etapu zawodów. We wrześniu Fish wziął udział w barażach o utrzymanie w Grupie Światowej. Rywalami Amerykanów byli Słowacy. Fish zagrał dwa singlowe pojedynki, wygrany z Karolem Kučerą i przegrany z Michalem Mertiňákiem, a drużyna USA całą rywalizację wygrała 4:1, zapewniając sobie tym samym udział w następnym sezonie w najwyższej klasie rozgrywek.
Podczas edycji z 2004 Fish awansował do finału rozgrywek. Najpierw wziął udział w I rundzie przeciwko Białorusi, gdzie pokonał Maksa Mirnego i Andrieja Karatczenie. W finale rywalami Amerykanów byli Hiszpanie, którzy wygrali rywalizację 2:3. Fish najpierw przegrał 4:6, 2:6, 3:6 z Carlosem Moyą, a potem pokonał Tommy'ego Robredo 7:6(8), 6:2.
Po czterech latach we wrześniu 2008 Fish ponownie zagrał w Pucharze Davisa, w półfinale Grupy Światowej przeciwko Hiszpanii. Wystąpił w deblu partnerując Mike'owi Bryanowi w zwycięskim meczu z Felicianem Lópezem i Fednandem Verdasco, zdobywając zarazem jedyny punkt dla drużyny w przegranej 1:4 rundzie.
W sezonie 2009 wziął udział w rywalizacji ćwierćfinałowej z Chorwacją. Swój singlowy mecz Fish przegrał 6:4, 3:6, 7:6(3), 1:6, 6:8 z Marinem Čiliciem. Ostatecznie Amerykanie ulegli Chorwatom 2:3[47].
Swój kolejny start w Pucharze Davisa Fish zanotował w połowie listopada 2010 przeciwko Kolumbii w walce o utrzymanie w Grupie Światowej. Amerykanin odegrał kluczową rolę dla zespołu, zdobywając wszystkie punkty[48]. Fish pokonał Alejandra Fallę i Santiago Giralda, natomiast w deblu razem z Johnem Isnerem wygrali nad Robertem Farahem i Carlosem Salamancą.
W lipcu 2011 roku Fish był w składzie reprezentacji USA, która grała ćwierćfinał z Hiszpanią. Amerykanie przegrali rywalizację 4:1, a Fish poniósł dwie porażki, najpierw z Feliciano Lópezem, a następnie z Davidem Ferrerem.
W Pucharze Hopmana, nieoficjalnych mistrzostwach drużyn mieszanych rozgrywanych na początku każdego sezonu, Fish zwyciężył w sezonie 2008, broniąc barw narodowych z Sereną Williams. W fazie grupowej rywalami Amerykanów były reprezentacje Indii, Australii oraz Czech. Fish wygrał pięć z sześciu rozegranych meczów (w grze pojedynczej i podwójnej). Ostatecznie zespół USA awansował do finału rozgrywek z pierwszego miejsca w grupie. W finale przeciwnikami Amerykanów byli Serbowie, w składzie z Novakiem Đokoviciem i Jeleną Janković. Fish przegrał pojedynek 2:6, 7:6(4), 6:7(4) z Đokoviciem, a wygrał z serbską parą w deblu, wspólnie z Sereną Williams 7:6(4), 6:2. Amerykanka pokonała również w swoim meczu Janković dzięki czemu Stany Zjednoczone wygrały cały turniej[49].
Styl gry Fisha jest podobny jak u jego bliskiego przyjaciela Andy'ego Roddicka. Dysponuje potężnym serwisem, potrafiąc zdobywać regularnie kilkanaście asów serwisowych w meczu. Wykonuje oburęczny backhand, którym potrafi bezpośrednio wygrywać wymiany, natomiast forehand gra prawą ręką.
Łącząc karierę singlową i deblową Fish bardzo dobrze radzi sobie przy siatce w akcjach wolejowych[50].
Znaczący wpływ na styl gry Amerykanina miała dieta na jaką przeszedł z końcem 2009 roku[51], dzięki której zrzucił wagę z 90 kg do 76 kg. Ta zmiana miała wpływ także na taktykę w grze Amerykanina. Teraz częściej gra dłuższe wymiany oraz sprawniej porusza się po korcie. Dzięki tej diecie w jednym sezonie wygrał dwa turnieje pod rząd. Sam przyznał:
|
Mardy Fish urodził się w blisko 50-tysięcznym miasteczku leżącym w stanie Minnesota, Edinie. Obecnie mieszka w Tampie, na Florydzie. Jest synem Toma, który jest nauczycielem w Vero Beach i Sally Fish. Ma młodszą siostrę, Meredith. Jego najlepszym przyjacielem z kortów jest Andy Roddick[53]. Razem dorastali i jako juniorzy wspólnie grali. Pierwszy kontakt z tenisem miał w wieku dwóch lat, a kiedy miał 19. lat rozpoczął karierę zawodową. W wolnym czasie lubi słuchać muzyki Country, surfować oraz grać w golfa[54].
Amerykanina w występach turniejowych wspiera grupa fanów nazywana "The Fishheads"[55].
Dnia 28 września 2008 Fish poślubił modelkę, Stacey Gardner w kalifornijskim Beverly Hills. Wśród zaproszonych na uroczystość byli m.in. James Blake oraz amerykański koszykarz, Kevin Garnett[56].
W całej dotychczasowej karierze zarobił (stan na 19 marca 2012) 6 701 566 dolarów amerykańskich[57].
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Finalista | 2004 |  Ateny | Twarda |  Nicolás Massú | 3:6, 6:3, 6:2, 3:6, 4:6 |
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Finalista | 2003 | Cincinnati | Twarda | Andy Roddick | 6:4, 6:7(3), 6:7(4) |
| Finalista | 2008 | Indian Wells | Twarda |  Novak Đoković | 2:6, 7:5, 3:6 |
| Finalista | 2010 | Cincinnati | Twarda |  Roger Federer | 7:6(7), 6:7(1), 4:6 |
| Finalista | 2011 |  Montreal | Twarda | Novak Đoković | 2:6, 6:3, 4:6 |
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| Zwycięzca | 2009 | Indian Wells | Twarda | Andy Roddick |  Maks Mirny Andy Ram | 3:6, 6:1, 14-12 |
| Finalista | 2011 |  Rzym | Ceglana | Andy Roddick | John Isner Sam Querrey | walkower |
|
| |||||||||||||
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Finalista | 1. | 9 marca 2003 | Delray Beach | Twarda | Jan-Michael Gambill | 0:6, 6:7(5) |
| Finalista | 2. | 21 czerwca 2003 |  Nottingham | Trawiasta | Greg Rusedski | 3:6, 2:6 |
| Finalista | 3. | 17 sierpnia 2003 | Cincinnati | Twarda | Andy Roddick | 6:4, 6:7(3), 6:7(4) |
| Zwycięzca | 1. | 26 października 2003 |  Sztokholm | Twarda (hala) | Robin Söderling | 7:5, 3:6, 7:6(4) |
| Finalista | 4. | 15 lutego 2004 | San José | Twarda (hala) | Andy Roddick | 6:7(13), 4:6 |
| Finalista | 5. | 13 czerwca 2004 |  Halle | Trawiasta | Roger Federer | 0:6, 3:6 |
| Finalista | 6. | 22 sierpnia 2004 | Ateny | Twarda | Nicolás Massú | 3:6, 6:3, 6:2, 3:6, 4:6 |
| Zwycięzca | 2. | 16 kwietnia 2006 | Houston | Ceglana |  Jürgen Melzer | 3:6, 6:4, 6:3 |
| Finalista | 7. | 25 sierpnia 2007 | New Haven | Twarda | James Blake | 5:7, 4:6 |
| Finalista | 8. | 23 marca 2008 | Indian Wells | Twarda | Novak Đoković | 2:6, 7:5, 3:6 |
| Finalista | 9. | 23 sierpnia 2008 | New Haven | Twarda |  Marin Čilić | 4:6, 6:4, 2:6 |
| Finalista | 10. | 15 lutego 2009 | San José | Twarda (hala) |  Radek Štěpánek | 6:3, 4:6, 2:6 |
| Zwycięzca | 3. | 1 marca 2009 | Delray Beach | Twarda |  Jewgienij Korolow | 7:5, 6:3 |
| Finalista | 11. | 13 czerwca 2010 | Londyn (Queen's) | Trawiasta | Sam Querrey | 6:7(3), 5:7 |
| Zwycięzca | 4. | 11 lipca 2010 | Newport | Trawiasta |  Olivier Rochus | 5:7, 6:3, 6:4 |
| Zwycięzca | 5. | 25 lipca 2010 | Atlanta | Twarda | John Isner | 4:6, 6:4, 7:6(4) |
| Finalista | 12. | 22 sierpnia 2010 | Cincinnati | Twarda | Roger Federer | 7:6(7), 6:7(1), 4:6 |
| Zwycięzca | 6. | 24 lipca 2011 | Atlanta | Twarda | John Isner | 3:6, 7:6(6), 6:2 |
| Finalista | 13. | 31 lipca 2011 | Los Angeles | Twarda |  Ernests Gulbis | 7:5, 4:6, 4:6 |
| Finalista | 14. | 14 sierpnia 2011 | Montreal | Twarda | Novak Đoković | 2:6, 6:3, 4:6 |
|
| |||||||||||||
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| Zwycięzca | 1. | 28 kwietnia 2002 | Houston (1) | Ceglana | Andy Roddick |  Neville Godwin Jan-Michael Gambill | 6:4, 6:4 |
| Zwycięzca | 2. | 15 lutego 2004 | San José (1) | Twarda (hala) | James Blake | Rick Leach Brian MacPhie | 6:2, 7:5 |
| Zwycięzca | 3. | 18 kwietnia 2004 | Houston (2) | Ceglana | James Blake | Rick Leach Brian MacPhie | 6:3, 6:4 |
| Finalista | 1. | 26 lutego 2006 | Memphis | Twarda (hala) | James Blake | Chris Haggard Ivo Karlović | 6:0, 5:7, 5-10 |
| Zwycięzca | 4. | 13 lipca 2008 | Newport | Trawiasta | John Isner |  Rohan Bopanna Aisam-ul-Haq Qureshi | 6:4, 7:6(1) |
| Zwycięzca | 5. | 22 lutego 2009 | Memphis | Twarda (hala) |  Mark Knowles | Travis Parrott Filip Polášek | 7:6(5), 6:1 |
| Zwycięzca | 6. | 22 marca 2009 | Indian Wells | Twarda | Andy Roddick | Maks Mirny Andy Ram | 3:6, 6:1, 14-12 |
| Zwycięzca | 7. | 14 lutego 2010 | San José (2) | Twarda (hala) | Sam Querrey | Benjamin Becker Leonardo Mayer | 7:6(3), 7:5 |
| Zwycięzca | 8. | 8 sierpnia 2010 | Waszyngton | Twarda | Mark Knowles | Tomáš Berdych Radek Štěpánek | 4:6, 7:6(7), 10-7 |
| Finalista | 2. | 15 maja 2011 | Rzym | Ceglana | Andy Roddick | John Isner Sam Querrey | walkower |
| Turniej | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | Wygrane turnieje | Bilans w turnieju |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Turnieje Wielkoszlemowe | |||||||||||||||
 Australian Open | – | – | 2R | 3R | 1R | 2R | – | QF | 3R | 3R | 1R | 2R | 2R | 0 / 10 | 14-10 |
 French Open | – | – | – | 1R | – | 1R | – | – | 2R | 1R | 2R | 3R | 0 / 6 | 4-6 | |
| Wimbledon | – | 1R | – | 3R | 2R | – | 3R | 1R | 1R | 3R | 2R | QF | 0 / 9 | 12-9 | |
| US Open | 1R | 1R | 2R | 2R | 2R | 1R | 2R | 2R | QF | – | 4R | 4R | 0 / 11 | 15-11 | |
| Wygrane turnieje | 0 / 1 | 0 / 2 | 0 / 2 | 0 / 4 | 0 / 3 | 0 / 3 | 0 / 2 | 0 / 3 | 0 / 4 | 0 / 3 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 1 | 0 / 36 | N/A |
| Bilans spotkań | 0-1 | 0-2 | 2-2 | 5-4 | 2-3 | 1-3 | 3-2 | 5-3 | 7-4 | 4-3 | 5-4 | 10-4 | 1-1 | N/A | 45-36 |
| Masters Cup | |||||||||||||||
| ATP World Tour Finals | – | – | – | – | – | – | – | – | – | – | – | RR | 0 / 1 | 0–3 | |
| Turnieje Masters Series | |||||||||||||||
| Indian Wells | – | 2R | 1R | – | 4R | 2R | 3R | 2R | F | 2R | 2R | 2R | 3R | 0 / 11 | 14–11 |
| Miami | 2R | – | 2R | 3R | 2R | 2R | 2R | – | 1R | 2R | 4R | SF | QF | 0 / 11 | 16–11 |
 Monte Carlo | – | – | – | 1R | – | – | – | – | – | – | – | – | – | 0 / 1 | 0–1 |
 Madryt | – | – | – | 3R | 2R | – | 2R | 1R | 2R | 2R | 2R | 1R | – | 0 / 8 | 7–8 |
| Rzym | – | – | – | 2R | – | – | – | 1R | 2R | 2R | – | 3R | 0 / 5 | 5–5 | |
| Montreal/Toronto | – | – | – | 1R | – | – | – | – | 1R | – | – | F | 0 / 3 | 4–3 | |
| Cincinnati | 1R | – | – | F | 1R | – | 2R | 1R | 1R | – | F | SF | 0 / 8 | 14–8 | |
 Szanghaj | Nie ATP Masters Series | – | – | 2R | 0 / 1 | 0–1 | |||||||||
| Paryż | – | – | – | 1R | 2R | – | – | 2R | – | – | – | 3R | 0 / 4 | 3–4 | |
| Hamburg | – | – | – | 1R | – | – | – | 1R | 1R | NMS | 0 / 3 | 0–3 | |||
| Wygrane turnieje | 0 / 2 | 0 / 1 | 0 / 2 | 0 / 8 | 0 / 5 | 0 / 2 | 0 / 4 | 0 / 6 | 0 / 7 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 8 | 0 / 2 | 0 / 55 | N/A |
| Bilans spotkań | 1–2 | 1–1 | 1–2 | 10–8 | 4–5 | 2–2 | 5–4 | 1–6 | 8–7 | 2–4 | 10–4 | 14–8 | 4–2 | N/A | 63–55 |
| Ranking na koniec sezonu | |||||||||||||||
| 305 | 141 | 84 | 20 | 37 | 225 | 47 | 39 | 24 | 55 | 16 | 8 | N/A | |||
Legenda
W, wygrał turniej
F, przegrał w finale
SF, przegrał w półfinale
QF, przegrał w ćwierćfinale
4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie
RR, odpadł w fazie grupowej
–, nie startował w turnieju głównym
