| Marek Barbasiewicz | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 5 lutego 1945 Przeworsk, Polska |
| Zawód | aktor |
| Lata aktywności | od 1967 |
| Zespół artystyczny | |
| Teatr Narodowy | |
| Odznaczenia | |
  | |
 Marek Barbasiewicz w Wikicytatach | |
Marek Antoni Barbasiewicz (ur. 5 lutego 1945 roku w Przeworsku) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny.
Spis treści |
W 1964 roku ukończył średnią Szkołę Plastyczną w Poznaniu, a w roku 1968 otrzymał dyplom ukończenia Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi.
Występował w teatrach: Nowym w Łodzi (1968-1979), im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (1993), Sceny na Piętrze w Poznaniu (1996) oraz warszawskich:
Współpracował z takimi aktorami jak Jerzy Grzegorzewski (Hamlet), Andrzej Łapicki, Jan Englert (Kordian Juliusza Słowackiego), Kazimierz Kutz (Kartoteka Tadeusza Różewicza), Janusz Wiśniewski, Jerzy Jarocki (Błądzenie wg Witolda Gombrowicza), Andrzej Seweryn (Ryszard II), Zygmunt Hübner czy Kazimierz Dejmek.
Na srebrnym ekranie pojawił się po raz pierwszy w telewizyjnym filmie Ojciec (1967), a następnie w serialach wojennych – Stawka większa niż życie (1968) i Czterej pancerni i pies (1970).
Na kinowym ekranie zadebiutował w dramacie fantasy Wojciecha Hasa Sanatorium pod Klepsydrą (1973) u boku Gustawa Holoubka. Stał się cenionym aktorem drugiego planu, od ról amantów (seriale: Zaklęty dwór, 1976 i Rodzina Połanieckich, 1978 oraz film kinowy Czułe miejsca, 1980, rola awangardowego artysty Allana Kowalskiego obok Hanny Dunowskiej) i czarnych charakterów (rola młodego wychowawcy z więzienia dla nieletnich w serialu Ballada o Januszku (1987) czy jako "Donald", człowiek Stawskiego w sensacyjnym obrazie Zabij mnie, glino (1987), do kreowania ról homoseksualistów (postać Jurka Zbierskiego, kochanka Conrada Heinricha (Jan Englert) w dramacie Magnat i serialu Biała wizytówka (1986) Filipa Bajona, którego losy związane są dramatycznie z dziejami książąt pszczyńskich, hrabiego Paszkowskiego w dramacie polsko-amerykańskim o okupacyjnej tragedii Cyganów I skrzypce przestały grać (And the Violins Stopped Playing, 1988) czy esesmana Totha w filmie Deborah (1995), miotającego się między miłością do mężczyzny a wiernością nazistowskim ideałom) i biseksualistów (Schodami w górę, schodami w dół 1988) jako hipnotyzer Ordęga).
W 1987 roku uzyskał uprawnienia malarza.
W operze mydlanej TVP2 Na dobre i na złe (2000-2005) wcielił się w postać docenta Dariusza Depczyka, specjalisty ds. lecznictwa szpitalnego Mazowieckiej Kasy Chorych, ojca Macieja. Wystąpił gościnnie w popularnych sitcomach 13 posterunek (1998) i Lokatorzy (2002) oraz serialach Kryminalni (2004) i Fala zbrodni (2006).
Wielokrotnie nagrywał także role dubbingowe.
Barbasiewicz nigdy nie ukrywał swojej orientacji homoseksualnej. Był jedną z pierwszych osób publicznych w Polsce, która otwarcie o tym mówiła w latach 80 i 90. Dziennikarka Maria Nurowska w "Pani" (nr 9/1992) przedstawiła portret aktora dodając: Jest homoseksualistą i to dla niego taki sam fakt, jak to, że świeci słońce, czy pada deszcz[1].
