| Maria Ludwika Austriaczka Cesarzowa Francuzów, księżna Parmy i Guastalli | |
 | |
| Cesarzowa Francuzów | |
| Okres panowania | od 1810 do 1815 |
| Żona | Napoleon Bonaparte |
| Poprzedniczka | Józefina Tascher de la Pagerie |
| Następczyni | Eugenia |
| Księżna Parmy | |
| Okres panowania | od 1814 do 1847 |
| Poprzednik | Ferdynand I Parmeński |
| Następca | Karol II Parmeński |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | habsbursko- lotaryńska |
| Urodzona | 12 grudnia 1791 Wiedeń |
| Zmarła | 18 grudnia 1847 Parma |
| Pochowana | Krypta Cesarska wiedeńskiego Kościoła Kapucynów |
| Ojciec | Franciszek II Habsburg |
| Matka | Maria Teresa Burbon-Sycylijska |
| Mąż | Napoleon Bonaparte Adam Albert Neipperg Charles de Bombelles |
| Dzieci | Napoleon II Bonaparte |
Cesarzowa Francuzów Maria Luiza (fr. Marie-Louise Léopoldine Françoise Thérèse Joséphine Lucie, Impératrice des Français (później: Duchesse de Parme, Plaisance et Guastalla), ur. 12 grudnia 1791, Wiedeń, zm. Parma 18 grudnia 1847, była drugą żoną Napoleona I i matką Napoleona II.
Spis treści |
Maria Luiza była córką ostatniego władcy Świętego Cesarstwa – Franciszka II z rodu Habsburgów-Lotaryngia i jego drugiej żony Marii Teresy, córki króla Neapolu Ferdynanda IV. Otrzymała wychowanie typowe dla wszystkich arcyksiężniczek austriackich: otoczona przez wiele guwernantek z ochmistrzynią swego dworu na czele, uczyła się francuskiego, włoskiego, hiszpańskiego i angielskiego, a nawet poznała łacinę, by móc się porozumieć z węgierskimi poddanymi ojca.
.
Po swych zwycięstwach roku 1809 pod Wagramem i Austerlitz Napoleon znajdował się u szczytu sławy i postanowił rozwieść się z dotychczasową małżonką Józefiną, która nie mogła mieć dzieci. Do wyboru miał Romanowów, Wettynów, Habsburgów. Wybrał najpierw Rosjankę, ale car Aleksander I, jeszcze w czasie rokowań pokojowych w Tylży przychylny mariażowi, zaczął dawać wymijające odpowiedzi, zatem wybór Napoleona padł na arcyksiężniczkę. Napoleon pozostał głuchy na ostrzeżenia, iż Maria Ludwika może obudzić złe wspomnienia o ostatniej monarchini, Marii Antoninie (gdyż obie były Austriaczkami, ponadto ostatnia królowa była ciotką przyszłej cesarzowej).
Małżeństwo per procuram zostało zawarte w Wiedniu 11 marca 1810, małżonka reprezentował stryj oblubienicy arcyks. Karol. 13 marca Maria Luiza wyruszyła w towarzystwie królowej Neapolu w podróż do Francji. Wybranie Karoliny Murat jako opiekunki arcyksiężniczki nie było zbyt taktownym wyborem zważywszy, że Maria Karolina Habsburg, obalona królowa Neapolu, była ciotką przyszłej cesarzowej, poprzez matkę Marię Teresę Burbon-Sycylijska była wnuczką króla Neapolu Ferdynanda I Burbona.
Ślub cywilny odbył się w Saint-Cloud Na głowę Marii Ludwiki została złożona korona wykonana na koronację Józefiny.
20 marca 1811 roku Maria Luiza urodziła Napoleonowi syna, późniejszego księcia Reichstadtu.
W maju 1812 małżonkowie udali się na spotkanie monarchów europejskich do Drezna, które stało się ostatnią apoteozą cesarskiej chwały Bonapartego. Po przegranej kampanii rosyjskiej i bitwie pod Lipskiem Napoleon mianował Marię Luizę regentką i wyruszył w roku 1814 na ostatni bój o Paryż.
Gdy zbliżały się oddziały nieprzyjacielskie, Maria Luiza wraz z synem i braćmi Napoleona Józefem i Hieronimem uszła do Rambouillet i stamtąd do Blois. Po abdykacji Napoleona wróciła do Rambouillet, gdzie zwycięzcy przedstawili jej warunki pokoju: i Napoleon i ona mieli zachować tytuły cesarskie, mężowi przekazano we władania wyspę Elbę, a jej w dziedziczne posiadanie księstwa Parma, Piacenza i Guastalla położone w Italii. Na zaproszenie ojca, który ją odwiedził w Rambouillet, Maria Luiza z synem udali się do Wiednia.
2 maja Maria Luiza wraz z synem przekroczyli Ren w drodze do Schönbrunnu.
Ostatnim aktem politycznym cesarzowej było pismo z 19 lutego tegoż roku, skierowane do monarchów Świętego Przymierza, w którym protestowała przeciw restauracji Burbonów i żądała tronu francuskiego dla swego syna.
W kwietniu 1816 roku Maria Luiza z radością rozpoczęła rządy jako księżna Parmy. Jej wielkim szambelanem, głównodowodzącym armii, ministrem spraw zagranicznych i ministrem spraw wewnętrznych został Adam von Neipperg. Okazał się niezwykle dobrym politykiem, stanowczym, ale życzliwym, a jego rządy zapewniły mieszkańcom Parmy dobrobyt, a księżnej popularność. W maju 1817 roku w swojej willi w Colorno urodziła mu córkę, Albertynę (ur. 1817 r.), potem syna Wilhelma Alberta (1819 – 1897), a potem kolejną córkę, Matyldę (zmarła wkrótce po porodzie). Dzieci otrzymały tytuły księcia i księżniczek Montenovo.
Maria Ludwika była uwielbiana przez swoich zwykle krytycznych poddanych. Kierowała z godnością i wdziękiem nie tylko ceremoniami dworskimi, ale i paradami wojskowymi.
Pierwszy mąż Marii Ludwiki zmarł 5 maja 1821 roku. Drugie małżeństwo dało Marii Luzie wiele szczęścia. Popadła w głębokie przygnębienie, kiedy w 1829 roku mąż zmarł na atak serca w wieku zaledwie 53 lat.
Maria Ludwika nie mogła żyć bez mężczyzny i w 1834 roku wyszła ponownie za mąż. Jej wybrankiem był marszałek jej dworu, poważny i pompatyczny Francuz, hrabia Charles de Bombelles. Ślub utrzymywała w sekrecie aż do swojej śmierci.
Maria Luiza cieszyła się taką popularnością u poddanych, że przetrwała polityczna burzę na początku lat 30. XIX wieku. Dwa razy musiała uciekać przed włoskimi rewolucjonistami: w roku 1831, zanim armia austriacka pomogła jej odzyskać tron , i w 1847 r., gdy uciekła do Wiednia i dopiero 6 miesięcy później powróciła do swej stolicy, Parmy. Zmarła na zapalenie opłucnej w Parmie w 1847 roku po ponad 30-letnim panowaniu, została pochowana w Krypcie Cesarskiej wiedeńskiego Kościoła Kapucynów. Była szczerze opłakiwana przez Parmeńczyków, którzy do dziś czule ją wspominają. Pojawiają się nawet żądania przeniesienia jej ciała do Parmy, a grób w Wiedniu potomkowie jej dawnych poddanych dekorują parmeńskimi fiołkami.
Syn Marii Ludwiki zmarł w 1832 roku. Matka czuwała u jego łoża i załamała się z żalu.
| Poprzednik Ferdynand I Parmeński |  | Księżna Parmy 1814–1847 | | Następca Karol II Parmeński |
