W 1966 rozpoczął studia specjalistyczne na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie pod kierunkiem księdza prof. Stanisława Łacha w 1969 uzyskał magisterium i licencjat z zakresu nauk biblijnych.

[edytuj] Działalność naukowa

W 1969 kontynuował studia biblijne w Rzymie w Papieskim Instytucie Biblijnym, gdzie w 1971 uzyskał licencjat nauk biblijnych i otworzył przewód doktorski. Doktorat nauk biblijnych uzyskał w 1976. Promotorem doktoratu był R.P. Marendino. Dyplom doktorski został nostryfikowany przez Radę Wydziału Teologicznego KUL-u.

W 1976 podjął pracę w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku jako wykładowca Pisma Świętego Starego Testamentu, języka greckiego, łacińskiego i angielskiego oraz jako członek kolegium redaktorskiego „Ateneum Kapłańskiego”. Od 1973 publikował artykuły i rozprawy naukowe. Pełnił również ważne urzędy w strukturze Kościoła włocławskiego i seminarium: sędzia, prefekt studiów i rektor (w latach 1983–1992). Wykładał w seminarium duchownym we Włocławku. Opublikował szereg prac z biblistyki. Otrzymał godność kanonika włocławskiej kapituły katedralnej. Był również członkiem Rady Kapłańskiej, Kolegium Konsultorów, Komisji Episkopatu Polski ds. Seminariów.

W 1980 podjął pracę w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie 28 lutego 1994 odbyło się jego kolokwium habilitacyjne na podstawie dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej Hymny Samopochwalne Jahwe u Deutero-Izajasza (40–48). Studium literacko-teologiczno-filozoficzne. Następnie 1 grudnia 1994 został powołany na kierownika Katedry Bibilistyki Starego Testamentu oraz pełnił obowiązki kierownika Katedry Filologii Biblijnej. 21 września 1995 powierzono mu stanowisko profesora nadzwyczajnego.

[edytuj] Biskupstwo

20 lipca 1996 został mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem diecezjalnym koszalińsko-kołobrzeskim jako następca zmarłego biskupa Czesława Domina. Święcenia biskupie przyjął 31 sierpnia z rąk nuncjusza apostolskiego w Polsce, arcybiskupa Józefa Kowalczyka i w tym samym dniu odbył ingres do katedry koszalińskiej. W czasie posługi w Kościele koszalińskim był członkiem Rady Naukowej, przewodniczącym Sekcji Biblijnej Komisji Nauki Wiary oraz członkiem Papieskiej Rady Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych.

3 kwietnia 2004 po przyjęciu przez papieża Jana Pawła II rezygnacji Henryka Gulbinowicza został nominowany arcybiskupem metropolitą wrocławskim. Ingres do katedry św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu odbył się 24 kwietnia 2004.

[edytuj] Odznaczenia

We wrześniu 2009 na wniosek oławskiego koła ZKRPiBWP został odznaczony Krzyżem Za zasługi dla Związku Kombatantów RP i byłych Więźniów Politycznych^[1].

Przypisy

↑ „Polsce Wierni”, nr 1 (169), styczeń 2010, s. 29.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Nota biograficzna Mariana Gołębiewskiego na stronie archidiecezji wrocławskiej [dostęp 2011-05-29]
Nota biograficzna Mariana Gołębiewskiego na stronie Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu [dostęp 2010-11-09]
Marian Gołębiewski w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-11-09]

e Biskupi koszalińsko-kołobrzescy

Biskupi diecezjalni	Ignacy Jeż (1972–1992) • Czesław Domin (1992–1996) • Marian Gołębiewski (1996–2004) • Kazimierz Nycz (2004–2007) • Edward Dajczak (od 2007)

Biskupi pomocniczy	Tadeusz Werno (1974–2007) • Piotr Krupa (1984–1992) • Paweł Cieślik (od 1994) • Krzysztof Zadarko (od 2009)

Poprzednik
Henryk Gulbinowicz

Arcybiskup metropolita wrocławski
od 2004

Następca
–