| Région Martinique Martynika | |||||
| |||||
| Hymn: La Marseillaise (Marsylianka) | |||||
 | |||||
| Język urzędowy | francuski | ||||
| Stolica | Fort-de-France | ||||
| Status terytorium | Departament zamorski | ||||
| Zależne od | Francji | ||||
| Głowa terytorium | prezydent François Hollande | ||||
| Prefekt | Laurent Prévost | ||||
| Szef rządu | Przewodniczący Rady Regionu Alfred Marie-Jeanne | ||||
| Powierzchnia • całkowita | 1128 km² | ||||
| Liczba ludności (2006) • całkowita • gęstość zaludnienia | 399 000 353,7 osób/km² | ||||
| Jednostka monetarna | euro (EUR, €) | ||||
| Rok utworzenia | wydzielenie z Antyli Francuskich 1783 | ||||
| Strefa czasowa | UTC -4 | ||||
| Kod ISO 3166 | MQ/MTQ/474 | ||||
| Domena internetowa | .mq | ||||
| Kod telefoniczny | +596 | ||||
 | |||||
Martynika (fr. Martinique) – departament zamorski Francji[1] , obejmujący karaibską wyspę Martynika, położoną w archipelagu Wysp Zawietrznych w Małych Antylach, między dwoma niezależnymi państwami Dominiką na północy i Saint Lucią na południu.
Spis treści |
Martynika to górzysta wyspa pochodzenia wulkanicznego. Posiada ona kilka wulkanów, z których najbardziej znany, a zarazem najwyższy, to Montagne Pelée (1397 m n.p.m.). Podczas erupcji 8 maja 1902 gorąca chmura wulkaniczna zniszczyła całkowicie nadmorskie miasto Saint-Pierre. Zginęło wówczas 30 tysięcy osób. Ostatni wybuch tego wulkanu miał miejsce w 1929.
Na wyspie panuje klimat równikowy wilgotny ze średnimi temperaturami 24-28 °C. Średnie roczne sumy opadów wynoszą od 1250 mm na wybrzeżu po 5000 mm we wnętrzu wyspy.
Na żyznych glebach wulkanicznych rosną bujne lasy równikowe, choć występują tu również sprowadzone z Europy gatunki drzew. Na wybrzeżach spotyka się roślinność namorzynową.
Wyspa została odkryta przez Krzysztofa Kolumba, który w 1502 roku podczas swojej czwartej podróży do Ameryki na krótko przybił do brzegu w okolicach dzisiejszego Le Carbet. Pierwsi francuscy osadnicy pojawili się jednak dopiero w 1635 roku. Od tego czasu wyspa pozostaje nieomal nieprzerwanie w rękach Francuzów. Francuscy plantatorzy sprowadzali na wyspę niewolników do pracy przy trzcinie cukrowej. Dopiero w 1848 uzyskali oni wolność. Od tej pory tworzą oni swoistą kreolską kulturę wyspy.
W 1946 Martynika uzyskała status departamentu zamorskiego Francji. Z inspiracji komunistycznych władz kubańskich od 2 połowy lat 60. XX wieku zaczęły aktywnie działać na wyspie ugrupowania o orientacji lewicowej, których celem jest niepodległość wyspy. W latach 70. i 80 cieszyły się poparciem nawet kilkunastu procent Martynikańczyków. Ugrupowania te do końca lat 80. XX wieku zorganizowały łącznie kilkanaście demonstracji proniepodległościowych. By rozładować społeczne napięcie, władze francuskie w roku 1982 zdecydowały się na ograniczone reformy decentralizacyjne i samorządowe. W ich wyniku Martynika, będąc departamentem zamorskim Francji, uzyskała również status regionu. Z budżetu centralnego Francji wydzielono znaczne środki na rozwój tego biednego i przeludnionego terytorium. W 1998 roku wyspa uzyskała dodatkowe, ograniczone uprawnienia autonomiczne, m.in. powołano do życia Radę Regionalną. Działania te przyniosły skutek w postaci zaniku żądań niepodległościowych (popiera je 2-4% obywateli). Skuteczność działań władz francuskich potwierdziły wyniki referendum z 7 grudnia 2003 roku przy frekwencji wynoszącej 43,94% uprawnionych, minimalna większość z głosujących bo 50,34%, opowiedziała się za politycznym i administracyjnym status quo wyspy (departament i region zamorski Francji — DOM i ROM). Za autonomią wewnętrzną w ramach tzw. zbiorowości zamorskiej (collectivité d'outremer) na wzór innych francuskich terytoriów zależnych: Majotty, Polinezji Francuskiej, Saint-Barthélemy, Saint-Martin, Saint-Pierre i Miquelon oraz Wallis i Futuna, opowiedziało się 49,52% głosujących. Martynika, jako integralna część Republiki Francuskiej, jest członkiem Unii Europejskiej (jest jej regionem peryferyjnym).
Martynika ma jednocześnie status departamentu i regionu administracji Francji, co oznacza, że ma swoich bezpośrednich przedstawicieli we francuskim Zgromadzeniu Narodowym wybieranych bezpośrednio w wyborach. Na czele wyspy stoi prefekt, który zarządza radą generalną. W 2003 pojawił się projekt połączenia administracji regionalnej i departamentalnej, ale został on odrzucony podczas referendum.
Departament Martyniki dzieli się na 34 gminy (fr. commune).
Martynika jest gęsto zaludnioną wyspą - na 1 km² przypada 354 mieszkańców. Jest zróżnicowana pod względem etnicznym: mieszkają tu Murzyni, Mulaci, Hindusi, Chińczycy, Kreole i Europejczycy. Większość ludności wyznaje katolicyzm. Językiem urzędowym kraju jest język francuski, ale mieszkańcy wysp posługują się językiem kreolskim.
Religia(2000):
Gospodarka wyspy opiera się na dwóch sektorach: rolnictwie i turystyce. Uprawy mają głównie charakter plantacji, produkujących głównie na potrzeby eksportu trzcinę cukrową, banany i kwiaty egzotyczne. Ponadto na potrzeby miejscowej ludności uprawia się bataty i maniok. Pewne znaczenie ma hodowla zwierząt. Za to słabo rozwinięte jest leśnictwo i rybołówstwo.
Martynikański przemysł ogranicza się głównie do przemysłu cukrowniczego, któremu obok produkcji cukru towarzyszy destylacja rumu.
Wyspę najczęściej odwiedzają oczywiście turyści z Francji, a także ze Stanów Zjednoczonych. Z tymi dwoma krajami Martynika ma regularne połączenia lotnicze z portu w Le Lamentin, koło Fort-de-France.
Głównym partnerem handlowym Martyniki jest Francja.
| ||||||||||||||||||||
| |||||||
| ||||||||||
| |||||||||||||||||||||||
