| Mary Joe Fernández | |
 Mary Joe Fernández, US Open 2010 | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Miejsce zamieszkania | Miami |
| Data i miejsce urodzenia | 19 sierpnia 1971 Dominikana |
| Wzrost | 175 cm |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1986 |
| Zakończenie kariery | 2000 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 7 |
| Najwyżej w rankingu | 4 (22 października 1990) |
| Australian Open | F (1990, 1992) |
| Roland Garros | F (1993) |
| Wimbledon | SF (1991) |
| US Open | SF (1990, 1992) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 17 WTA, 2 ITF |
| Najwyżej w rankingu | 4 (18 lutego 1991) |
| Australian Open | W (1991) |
| Roland Garros | W (1996) |
| Wimbledon | SF (1991, 1993) |
| US Open | F (1989) |
 | ||
| Tenis ziemny | ||
 brąz | Barcelona 1992 | singel |
 złoto | Barcelona 1992 | debel |
| złoto | Atlanta 1996 | debel |
Mary Joe Fernández (ur. 19 sierpnia 1971 w Dominikanie), tenisistka amerykańska, trzykrotna finalistka turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, zwyciężczyni dwóch turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej, mistrzyni olimpijska w deblu, zdobywczyni Pucharu Federacji.
Spis treści |
Praworęczna reprezentantka USA, z bekhendem oburęcznym, pochodzi z rodziny wielonarodowej - ojciec (prawnik) urodził się w Hiszpanii, matka (agentka handlu nieruchomości) jest Kubanką. Fernández ma za sobą udaną karierę juniorską, z kilkoma krajowymi tytułami mistrzowskimi oraz czterema zwycięstwami w prestiżowym turnieju Orange Bowl, nazywanym nieoficjalnymi mistrzostwami świata juniorów. W 1985 jako 14-latka stała się najmłodszą zawodniczką w historii turnieju US Open, która przeszła rundę w turnieju głównym (osiem dni po czternastych urodzinach pokonała Sarę Gomer). Rok później przyjęła status tenisistki zawodowej.
Pierwsze zwycięstwo turniejowe w dorosłym tenisie odniosła w 1990, wygrywając turniej w Tokio; w drodze do końcowego sukcesu pokonała m.in. Helenę Sukovą, Manuelę Maleewą i Amy Frazier. Kilka miesięcy później wygrała turniej halowy w Filderstadt (zarówno w singlu, jak i deblu). Również w 1990 po raz pierwszy dotarła do finału turnieju wielkoszlemowego w grze pojedynczej; w Australian Open w decydującym meczu nie sprostała Niemce Steffi Graf (3:6, 4:6). Sezon 1990 zakończyła na 4. miejscu w rankingu światowym, co stanowiło jej najwyższe miejsce w karierze. Po raz drugi była w finale Australian Open w 1992, tym razem ulegając w decydującym meczu Monice Seles (2:6, 3:6). Również w Australian Open, ale w 1991, zaliczyła pierwsze wielkoszlemowe zwycięstwo, sięgając po tytuł w deblu w parze z Patty Fendick.
Szczególne miejsce w karierze Fernández zajmuje turniej French Open w 1993. Nie tylko osiągnęła trzeci finał singlowy w Wielkim Szlemie (tym razem przegrywając z Graf w trzech setach), ale przede wszystkim zapisała się w pamięci kibiców niezwykłym odwróceniem losów spotkania w ćwierćfinale; jej przeciwniczka Argentynka Gabriela Sabatini nie wykorzystała prowadzenia 6:1, 5:1 i pięciu piłek meczowych, by ostatecznie przegrać 1:6, 7:6, 10:8. W półfinale Fernández pokonała wyżej notowaną Hiszpankę Arantxę Sánchez Vicario.
W ciągu kariery wygrała siedem turniejów zawodowych w singlu, m.in. dwukrotnie duży turniej w Indian Wells. Odniosła wiele zwycięstw nad wysoko notowanymi rywalkami, m.in. Janą Novotną, Mary Pierce, Conchitą Martínez, Sereną Williams, Amandą Coetzer. Jeden raz pokonała Seles, nie udało się jej natomiast nigdy wygrać z Graf (17 porażek) i Navraátilovą (8 porażek). Wystąpiła w siedmiu edycjach turnieju Masters (WTA Tour Championships) w grze pojedynczej (półfinalistka w 1990), poza finałami wielkoszlemowymi zaliczyła sześć półfinałów (ostatni w Australian Open w 1997), dochodząc co najmniej do półfinału w każdym z czterech turniejów (w 1991 na Wimbledonie).
Jako deblistka wygrała łącznie dziewiętnaście turniejów, osiągając ponadto dwadzieścia cztery finały. Wraz z Lindsay Davenport otrzymała tytuł mistrzyni świata Międzynarodowej Federacji Tenisowej (ITF) w 1996, dzięki wygranej w t.r. French Open oraz trzech innych turniejów (w tym Masters) i finałowi w Australian Open. Wystąpiła w trzech turniejach Masters deblistek.
Ma na koncie także sukcesy jako reprezentantka USA. Startowała dwukrotnie w igrzyskach olimpijskich, zarówno w Barcelonie (1992), jak i Atlancie (1996) sięgając po złoto w deblu, w parze z Gigi Fernández (zbieżność nazwisk przypadkowa). W 1992 była także brązową medalistką w grze pojedynczej; w 1996 początkowo miała startować tylko w deblu, ale po wycofaniu się kilku rywalek została dopuszczona także do turnieju singlowego i dotarła aż do półfinału; walkę o brąz przegrała z Czeszką Novotną. Poza olimpiadami broniła barw USA w Pucharze Federacji (1991, 1994-1999), przyczyniając się do zdobycia trofeum w 1996.
Ostatnie zwycięstwa turniejowe odniosła w 1997, zarówno w grze pojedynczej (German Open w Berlinie, pokonała m.in. Novotną, Pierce i Kurnikową), jak i deblu (Madryt, z Sánchez Vicario). Kontynuowała karierę jeszcze przez dwa lata, ale po odniesieniu poważnej kontuzji w 1999 zdecydowała się na przejście na sportową emeryturę rok później. Zajmuje się m.in. komentowaniem tenisa w telewizji. W sierpniu 1997 wyszła za mąż (za Bobby'ego Bancka).
| Rok | Turniej | Przeciwniczka w finale | Wynik w finale |
|---|---|---|---|
| 1990 | Australian Open |  Steffi Graf | 3-6, 4-6 |
| 1992 | Australian Open |  Monica Seles | 2-6, 3-6 |
| 1993 | French Open | Steffi Graf | 6-4, 2-6, 4-6 |
| Rok | Turniej | Partner | Przeciwnik | Wynik |
| 1989 | US Open | Pam Shriver |  Hana Mandlíková Martina Navratilova | 7-5, 4-6, 4-6 |
| 1990 | Australian Open | Patty Fendick |  Jana Novotná Helena Suková | 6-7, 6-7 |
| 1991 | Australian Open | Patty Fendick | Gigi Fernández Jana Novotná | 7–6(4), 6–1 |
| 1992 | Australian Open | Zina Garrison |  Arantxa Sánchez Vicario Helena Suková | 4-6, 6-7 |
| 1996 | Australian Open | Lindsay Davenport | Chanda Rubin Arantxa Sánchez Vicario | 5-7, 6-2, 4-6 |
| 1996 | French Open | Lindsay Davenport | Gigi Fernández Natasha Zvereva | 6–2, 6–1 |
| 1997 | French Open | Lisa Raymond | Gigi Fernández Natasha Zvereva | 2-6, 3-6 |
