| McLaren F1 | |
 McLaren F1 | |
| Inne nazwy | McLaren F1 LM McLaren F1 GTR |
| Producent |  McLaren Cars Ltd |
| Projektant | Gordon Murray Peter Stevens |
| Premiera |  Monako 1991 |
| Okres produkcji | 1994-1998 107 sztuk |
| Miejsce produkcji | Wielka Brytania, Woking |
| Dane techniczne | |
| Segment | G+ |
| Typy nadwozia | 2-drzwiowe coupé |
| Silniki | BMW V12 S70/2 6.1l DOHC 48v - 627 KM |
| Skrzynia biegów | 6-biegowa manualna |
| Rodzaj napędu | tylny |
| Długość | 4287 mm |
| Szerokość | 1820 mm |
| Wysokość | 1140 mm |
| Rozstaw osi | 2718 mm |
| Masa własna | 1138 kg |
| Poj. zbiornika paliwa | 90 litrów |
| Liczba miejsc | 3 miejsca |
| Pojemność bagażnika | 287 litrów |
| Dane dodatkowe | |
| Konkurencja | Ferrari F50 Porsche 962 Schuppan 962CR Lamborghini Diablo Lotec Sirius |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
McLaren F1 – supersamochód skonstruowany i produkowany przez brytyjską firmę McLaren Cars, poddział McLaren Group, w której skład wchodzi także zespół McLaren w Formule 1. Do jego napędu użyto silnika V12 BMW S70/2 60° o pojemności 6,1 litra V12. Samochód produkowano w latach 1994-1998, spośród 100 powstałych egzemplarzy – 64 były w wersji ulicznej, 5 LM (Le-Mans), oraz 3 GT (Gran Turismo)[potrzebne źródło]. McLaren F1 dzierżył miano najszybszego samochodu produkcyjnego (osiągał maksymalną prędkość 388,5 km/h) do 2005[potrzebne źródło], kiedy to jego rekord został pobity przez Koenigsegga CCR[potrzebne źródło].
Spis treści |
W miesiąc przed swoją przedwczesną śmiercią w czerwcu 1970, Bruce McLaren pracował nad samochodem drogowym McLaren. Chciał własnym samochodem wystartować w dwudziestoczterogodzinnym wyścigu Le Mans. Niestety wszystkie prace nad tym projektem zostały wstrzymane po tragicznym wypadku założyciela firmy w Goodwood. Na szczęście firma przetrwała, a w kolejnych dwóch dziesięcioleciach ekipa wygrywała w Mistrzostwach Świata Formuły 1, a także Indianapolis 500. Teraz zespół prowadził Ron Dennis, McLaren był w najlepszej formie na przełomie 1984 i 1991 roku,a kierowcy McLarena Alain Prost[1] i Ayrton Senna[2]zdobyli razem 6 tytułów mistrzowskich kierowców wygrywając 57 wyścigów,a zespół zdobywał w tamtym czasie 6 tytułów konstruktorów triumfując w 64 rundach[3]. Cała firma i jej główny projektant Gordon Murray w szczególności szukała nowych wyzwań i idea Bruce'a drogowego samochodu McLaren odżyła.
Historia samochodu rozpoczęła się w 1988 roku. Wtedy to konstruktor Gordon Murray i projektant Peter Stevens przedstawili pierwsze szkice sportowego coupé Ronowi Dennisowi, szefowi McLarena. Samochód miał być ulicznym ucieleśnieniem sukcesu firmy w Formule 1. Pierwszy prototyp gotowy był w połowie 1991 roku. 28 maja 1992 w Monaco miała miejsce pierwsza prezentacja a w 1994 pojazd trafił do pierwszych, cywilnych odbiorców.
Typ silnika:
Początkowo planowano zamontowanie silnika V10 produkcji Hondy. Jednak japoński producent nie wyraził na to zgody, bowiem nie spodobał mu się pomysł montowania jego jednostki w samochodzie McLarena. Z pomocą przyszła tutaj firma BMW. Ich jednostka V12 o pojemności pięciu litrów i mocy 300 KM służyła ówcześnie w dużej limuzynie E32 750i/iL. Później montowano ją w ekskluzywnych pojazdach serii E31 850i. Zakładano, że wersja sportowa miała nosić nazwę M8, tak jak poprzednie serie "M" firmy (M3, M5). Jednak projektu nie wdrożono w życie. Według BMW powodem były zbyt duże koszty produkcji jak na ten segment aut, efektem czego pomysł spalił na panewce. Pozostał silnik o pojemności 5 l i 500 KM. Później podjęto się produkcji sportowego modelu BMW 850 CSi z silnikiem powiększonym z 5 l do 5,6 l i mocy 380 KM. Murray zakupił projekt i prawa do silnika, później powiększono w nim pojemność do 6,1 l. Gotowy silnik ważył około 266 kg, o 16 kg za dużo niż oczekiwał tego Murray. Jednak moc jaką uzyskiwał ostatecznie go przekonała i usatysfakcjonowała – 650 KM. Wg założeń Murraya silnik miał dysponować minimalną mocą 550 KM. 650 KM – taką moc rozwijał ówczesny prototypowy silnik, który później zdławiono do 636 KM, gdyż wymagały tego ówczesne normy emisji spalin. Jednostkę całkowicie zmodernizowano, była wykonana w większości z tytanu i glinu. Zastosowano także układ VANOS z czterema zaworami na cylinder. Silnik pod tym względem jest do dziś bardzo zaawansowany technologicznie. Jako, że wytwarzał duże ilości ciepła, zdecydowano się na bardzo drogi wariant jego odprowadzania – klapa komory silnika była w całości wyłożona folią z czystego złota.
F1 konstruowano przede wszystkim z myślą o jak najmniejszej masie - miała ona sięgać nie więcej niż 1000 kilogramów. Nadwozie wykonano z wytrzymałych i lekkich kompozytów, włókien węglowych i kevlaru. Było to jedno z pierwszych aut, w których do budowy karoserii użyto właśnie takich materiałów. W stanie kompletnym karoseria ważyła zaledwie 100 kg. Zawieszenie kół wykonano z najlżejszych stopów aluminium, tłumiki zaś z tytanu. W McLarenie nie zastosowano wspomagania układu kierowniczego, wspomagania hamowania czy systemu kontroli trakcji - wszystko to Murray uznał za zbędne. W surowym, czarnym wnętrzu znalazło się miejsce na system audio Kenwooda (najlżejszy na świecie - tylko 4,5 kg) oraz klimatyzację, choć zapewne gdyby nie nacisk szefa McLarena także by ich tam w ogóle nie było. W ten sposób gotowy do jazdy pojazd odznacza się masą tylko 1140 kilogramów. Wnętrze coupé mieści trzy osoby: kierowca zajmuje centralną pozycję a nieco z tyłu po jego obu stronach znajdują się dwa fotele dla pasażerów. Po bokach umieszczono luki bagażowe.
Seryjny F1 rozpędzał się do 372 km/h, osiągając 100 km/h w nieco ponad 3 s (100 mph - 161 km/h w 6,3 s, a 200 mph - 322 km/h w 28 s). Przejechanie 1/4 mili wymagało tylko 11,1 s (222 km/h na wylocie) a pierwszego kilometra 19,6 s (z prędkością ucieczki wynoszącą 285 km/h). Dnia 31 marca 1998 roku na volkswagenowskim torze Ehra-Lessien (z 9-kilometrową prostą) samochód ugruntował swoją pozycję, rozpędzając się do 386,5 km/h (w późniejszym czasie samochód rozpędził się nieoficjalnie do 391 km/h[potrzebne źródło]). Modelem, którym tego dokonano był pięcioletni prototyp XP5 ze zdjętym ograniczeniem obrotów silnika (seryjnie silnik rozkręcał się do 7500 obr/min)[4]. Jak niektórzy oceniali po udanej próbie gdyby zwiększyć przełożenia biegów, dobierając jeszcze siódmy bieg i zmienić nieco aerodynamikę (zdemontować boczne lusterka i zmienić nachylenie tylnego spoilera) auto byłoby w stanie znacznie poprawić swój wynik[potrzebne źródło]. Rekord Brytyjczyków pozostawał niepobity przez lata. Symbolicznie poprawili go Szwedzi dopiero 28 lutego 2005 na włoskim Nardo - Koenigsegg CCR rozpędził się tam do 387,9 km/h (jadąc po kolistym torze a nie tak jak McLaren na prostej). W maju 2005 oba auta wynikiem 407 km/h pokonał Bugatti Veyron. Twórcy F1 nigdy nie mieli w zamiarach bicia jakichkolwiek rekordów - chciano po prostu wyprodukować bezkompromisowy sportowy samochód z najwyższej półki[5][6][7][8][9][10][11].
Produkcja F1, z których każdy kosztował milion dolarów zakończyła się w 1998 roku na 64 szosowych egzemplarzach. Obok nich powstały 3 sztuki unikatowego F1 GT z wydłużonym tyłem (bazującego na wyścigowym GTR z roku 1997), 5 sztuk F1 LM jako uczczenie zwycięstwa w 1995 roku w Le Mans i 28 sztuk wyścigowego F1 GTR dla osób i zespołów prywatnych, startujących w serii FIA GT (wspomniana wygrana w Le Mans) - suma wszystkich to dokładnie 100 (poza rachunkiem tym pozostają jeszcze 2 prototypy wyścigówek i 5 prototypów wersji szosowej). W grudniu 2003 roku w Londynie jeden z egzemplarzy F1 został sprzedany poprzez dom aukcyjny Christie's za rekordowe 731 250 funtów.
| Variant | Szosowe | Prototypy | Wyścigowe | Wszystkie |
|---|---|---|---|---|
| F1 | 65 | 5 | 69 | |
| F1 LM | 5 | 1 | 6 | |
| F1 GT | 2 | 1 | 3 | |
| F1 GTR | ok. 3 | 1 | 24 | 28 |
| Całkowicie | 75 | 8 | 24 | 107 |
Na rynek publiczny (na sprzedaż) wyprodukowano 100 aut nie wliczając 7 prototypów. Jeden z seryjnych modeli F1 został oznaczony numerem 65. Sprzedano go jako nowe auto na aukcji w Londynie w 2004 roku mimo, że figurował przez 10 lat jako auto pokazowe w salonie.
| Marka i model | McLaren F1 |
|---|---|
| Lata produkcji: | 1994-1998 |
| Ilość egzemplarzy: | 100 sztuk |
| Typ silnika: | ( BMW M-Power S70/2 – DOHC 48-zaworowy ) 4 katalizatory, układ wydechowy wykonany w całości z tytanu. |
| Silnik: | ( V12, 60° wolnossący, 4 zawory na cylinder ) |
| Pojemność skok cm ³: | 6064 cm ³ (6.1 litra) |
| Średnica cylindra x skok tłoka (mm): | 86 × 87,0 mm |
| Moc kW (KM): | 468 kW (627 KM) @ 7400 1/min |
| Moc z 1 litra cm ³ (KM): | 103,3 KM |
| Max. moment obrotowy: | 650 Nm @ 4000 1/min |
| Stopień sprężania: | 10,5 : 1 |
| Przełożenia / skrzynia biegów: | 6-biegowa manualna, napęd na tylną oś 1 – 3.23:1, 2 – 2.19:1, 3 – 1.71:1, 4 – 1.39:1, 5 – 1.16:1, 6 – 0.93:1, wsteczny – 2.37:1. |
| Układ hamulcowy: | Aluminiowe tarcze, firmy Brembo Średnica tarcz – (Przód: Ø 332 mm / Tył: Ø 305 mm) |
| Karoseria / Nadwozie: | Karoseria w całości wykonana z kevlaru i z niektórymi częściami z tytanu |
| Rozstaw osi: | 2718 mm |
| Opony: | Felgi – z magnezu firmy Speedline Opony – ( Goodyear F1 – przód: 235 × 45 ZR17 / tył: 315 × 45 ZR17) |
| Miary D x S x W (mm): | 4287 × 1820 x 1140 mm |
| Zbiornik paliwa: | 90 l |
| Masa własna: | 1138 kg |
| Prędkość maksymalna (km/h): | 388 km/h |
| Przyspieszenie 0 – 30 km/h: | 1,7 s |
| Przyspieszenie 0 – 100 km/h: | 3,2 s |
| Przyspieszenie 0 – 160 km/h: | 6,3 s |
| Przyspieszenie 0 – 200 km/h: | 9,4 s |
| Przyspieszenie 0 – 240 km/h: | 12,4 s |
| Droga hamowania 100 – 0 km/h: | 38,4 m |
Istnieją 2 typy przeglądów McLarena F1. Jeden z nich wykonywany jest co 9 miesięcy, drugi zaś co 18 miesięcy. Samochód wyposażono dodatkowo w specjalny modem i tzw. "czarną skrzynkę", która informuje warsztat o stanie pojazdu i o tym jak był eksploatowany.
McLaren F1 był nie tylko najszybszym i najbardziej ekskluzywnym wozem jaki można było ówcześnie kupić. Był również tym najdroższym. Cena podstawowego egzemplarza wynosiła 1 mln dolarów. Wersja LM kosztowała około 2 mln dolarów, za wersję drogową GTR trzeba było zapłacić 1,5 mln dolarów.
Obecnie używanego McLarena F1 w dobrej kondycji wycenia się na minimum 6,5 mln złotych, i od takiej kwoty można go już zakupić.
McLaren F1 wyprodukowany w 1994 był pierwszym wozem drogowym wykonanym całkowicie z materiałów kompozytowych, głównie włókna węglowego w technologii CFRP (carbon-fibre reinforced plstic). Wszystkie stalowe części silnika zastąpiono odpowiednikami tytanowymi i aluminiowymi. Co ciekawe sam układ wydechowy wykonany z tytanu był lżejszy o 16 kg od jego odpowiednika stalowego. Aby jak najbardziej obniżyć masę pojazdu, felgi zostały wykonane z magnezu, zaś aluminiowe nawiercane tarcze oraz pozostałe części układu hamulcowego pochodziły od firmy Brembo. McLaren zakładał, że auto będzie ważyło równe 1000 kg + ciężar kierowcy. Nadwozie zostało wykonane z najdoskonalszych materiałów jakie wówczas były dostępne. Wóz zebrał bardzo dużo pochlebnych opinii, był również jednym z nielicznych tego typu samochodów, które osiągnęły sukcesy w różnorodnego rodzaju imprezach (1. i 2. miejsce w wyścigu Le Mans w 1995 roku). Pod względem osiągów bił nawet zaprezentowanego w 1995 roku model F50 firmy Ferrari. Dziennikarze twierdzili: "Nie dość, że F50 jest wolniejszy to jeszcze mniej ekskluzywny, mniej skomplikowany, mniej spleciony w całość. McLaren F1 to pionier wśród tego typu aut i jeszcze długo będzie niekwestionowanym królem tego segmentu". Niektórzy dziennikarze mówili, że pod względem osiągów każdy wóz w porównaniu z F1 jest pojazdem GT. Jedynym prawdziwym konkurentem dla F1 był wówczas Bugatti EB 110 SS, który charakteryzował się podobnymi osiągami i prestiżem. Oprócz napędu na 4 koła miał także klimatyzację i luksusowe wyposażenie.
| McLaren F1 GTR Long Tail | |
 McLaren F1 GTR | |
| Inne nazwy | F1 Supersamochód |
| Producent |  McLaren Cars Ltd |
| Premiera | 1995 – Monaco |
| Okres produkcji | 1997-1998 10 sztuk |
| Miejsce produkcji | Woking, Anglia |
| Dane techniczne | |
| Segment | G+ |
| Typy nadwozia | coupe (3 osobowe) |
| Silniki | BMW M-Power V12 S70/2 6.0L 48v – 600 KM |
| Skrzynia biegów | Manualna 6 stopniowa manualna |
| Długość | 4865 mm |
| Szerokość | 1820 mm |
| Wysokość | 1120 mm |
| Masa własna | 1140 kg |
| Dane dodatkowe | |
| Konkurencja | Ferrari F50 GT Mercedes-Benz CLK GTR Schuppan 962CR Porsche 911 GT1 Nissan R390 GT1 |
