Megapiksel (skrót: Mpx, Mpix) to wielkość opisująca liczbę elementarnych punktów matrycy CCD. Przedrostek mega oznacza milion, a zatem jeden megapiksel to jeden milion pikseli odwzorowanych przez matrycę. Jednostka ta jest używana najczęściej w cyfrowych aparatach fotograficznych i kamerach wideo oraz telefonach komórkowych jako jednostki obrazującej możliwą wielkość tworzonego obrazu.
Jeśli przez M oznaczymy liczbę megapikseli, to w przypadku obrazu o proporcjach 4:3 (ekran komputera, zdjęcie cyfrowe) szerokość w oraz wysokość h w pikselach można przybliżyć z wzoru:
Analogiczny wzór dla proporcji 2:3 (klasyczna odbitka) ma postać:
| Szerokość | Wysokość | Mpix |
|---|---|---|
| 640 | 480 | 0,31 |
| 1280 | 960 | 1,23 |
| 1600 | 1200 | 1,92 |
| 1920 | 1440 | 2,76 |
| 2560 | 1920 | 4,92 |
| 2816 | 2112 | 5,95 |
| 3112 | 2356 | 7,33 |
Na pewnym etapie rozwoju fotografii cyfrowej liczba oferowanych przez aparat megapikseli była najważniejszym chwytem reklamowym producentów. Jednak po przekroczeniu pewnej granicy różnice w rozdzielczości matrycy nie są aż tak istotne, zdecydowanie ważniejsza jest optyka aparatu czy też sama jakość matrycy (np. szumy).
Przyjmuje się, że oko ludzkie ma rozdzielczość wynoszącą 1 minutę kątową. Zakładając to można wyliczyć, że w przypadku obserwacji zdjęcia z odległości 10 cm powinno mieć ono rozdzielczość ok. 870 dpi. Dla obserwacji z przeciętnej odległości 25 cm wymagana jest rozdzielczość 350 dpi. Jeśli odbitka będzie wisiała na ścianie i będziemy ją obserwować z odległości 80 cm wystarczy rozdzielczość 100 dpi, aby oko nie zauważało pojedynczych pikseli. Wielu autorów sugeruje, że powyższe założenia są bardzo restrykcyjne i zadowalające wyniki można osiągać przy niższych rozdzielczościach.
Jeśli znamy szerokość obrazu w pikselach i szerokość docelowej odbitki w centymetrach, można obliczyć osiągniętą rozdzielczość w dpi. Centymetry przeliczamy na cale (1 cal = 2,54 cm), a następnie dzielimy szerokość w punktach przez liczbę cali.
