Metoda rusztu – metoda łamania szyfrów Enigmy wynaleziona przez polskich matematyków z Biura Szyfrów i stosowana w kryptologii przed wynalezieniem cyklometru.
Spis treści |
Metoda rusztu powstała w odpowiedzi na nieustanne doskonalenie procedur szyfrowania niemieckiej maszyny szyfrującej Enigmy. Była pierwszą skuteczną metodą deszyfracji jej kodów. Opierała się na założeniu, że na łącznicy kablowej zamienionych jest tylko sześć par liter, natomiast pozostałych czternastu liter nie zamieniono. W metodzie używano specjalnych arkuszy perforowanego papieru, zwanych płachtami Zygalskiego. Procedura polegała na sprawdzeniu wszystkich sześciu możliwych zestawów trzech bębnów i dla każdego z nich na sprawdzeniu 26 możliwych liter na pierścieniu lewego bębna, co dawało w sumie 156 prób. Dopasowania przeprowadzano ręcznie, stąd była to bardzo żmudna procedura. Na szczęście, zwykle wystarczało wykonać tylko połowę prób, aby uzyskać prawidłowe rozwiązanie[1].
Po 1 października 1936 roku Niemcy po raz kolejny zmienili procedury kodowania zwiększając liczbę połączeń na przełącznicy kablowej Enigmy. W rezultacie metoda rusztu znacznie straciła na efektywności i została wyparta przez wynalezioną, około 1935 lub 1936, metodę "kart charakterystyk".