| Metro w Bukareszcie | |
 Stacja Titan | |
| Lokalizacja |  Bukareszt, Rumunia |
| Rodzaj transportu | metro |
| Data uruchomienia | 1979 |
| Całkowita długość linii | 67,3 km |
| Liczba linii | 4 |
| Liczba pojazdów | 259 |
| Liczba stacji | 48 |
| Dzienna liczba pasażerów | 600 000[1] |
| Operator | Metrorex |
Metro w Bukareszcie – obsługiwana przez spółkę Metrorex sieć kolei podziemnej w stolicy Rumunii – Bukareszcie. Sieć jest prowadzona przez Metrorex. Jest jednym z najbardziej popularnych środków komunikacji miejskiej w Bukareszcie, z którego dziennie korzysta 600 tys. pasażerów[1]. Łączna długość linii wynosi 67,3 km, na których znajduje się 48 stacji[2].
Spis treści |
Pierwsze plany budowy metra w Bukareszcie powstały w latach 30. XX w., w związku z częściową przebudową miasta. W 1938 r. opracowano plan budowy metra, którego realizacja miała rozpocząć się w 1941 r., jednak została przerwana przez wybuch II wojny światowej. Kres tych planów położyło przejęcie władzy przez komunistów w 1948 r.[3]
Na początku lat 70. XX w. zdecydowano się na realizację ambitnych planów z lat trzydziestych, do czego przyczynił się fakt, że istniejące środki komunikacji miejskiej nie były wystarczające do obsługi mieszkańców Bukaresztu, czwartego co do wielkości miasta w Europie[potrzebne źródło], którego ludność stale rosła.
Sieć powstała stosunkowo szybko, na co wpływ miało przyjęcie wzorców z Europa Zachodniej. Wszystkie stacje były budowane w identyczny sposób, bez większych ozdób i dekoracji. Kładziono nacisk na szybkość przejazdu i nowoczesność. Wnętrze każdego przystanku ma kolor biały lub niebieski. Budowa postępowała szybko, a tabor dla metra produkowano w samej Rumunii.
Pierwszą linię budowano w latach 1979-1983. 16 listopada 1979 r. otwarto uroczyście pierwszy fragment linii M1, liczący 8,63 km i sześć stacji. W kolejnych latach postępowała budowa dalszej części pierwszej linii oraz dwóch następnych: M2 i M3, ukończoną w 1983 r., mającą 8,6 km długości, na której znajdowało się sześć przystanków. Sześć lat później oddano do użytku linię M2 (18,6 km i 14 stacji). W 2000 r. otwarto cztery przystanki linii M4, której budowa ma zakończyć się w 2010 r.
Bukareszteńskim metrem zarządza spółka Metrorex, która w całości jest własnością rumuńskiego rządu i zrządzana jest przez Ministerstwo Transportu. Ostatnio pojawiły się plany połączenia zarządu metra z naziemnymi systemami transportu w jeden organ podporządkowany władzom miejskim, jednak wskutek protestów zrezygnowano z niego.
| Linia | Kolor | Trasa | Otwarta w | Długość | Liczba stacji |
|---|---|---|---|---|---|
| M1 | Czerwony | Industriilor ↔ Pantelimon | 1979 | 31,7 km | 22 |
| M2 | Niebieski | Depou IMGB ↔ Pipera | 1986 | 18,6 km | 14 |
| M3 | Żółty | Dristor ↔ Pantelimon | 1989 | 8,6 km | 6 |
| M4 | Zielony | Dworzec Północny ↔ 1 Mai | 2000 | 3,6 km | 4 |
Merto kursuje codziennie od godziny 5:30 do 22:30. W godzinach szczytu składy jeżdżą co 3-5 minut, zaś w zwykłych porach co 8-15 minut.
W najbliższym czasie planuje się budowę trzech nowych linii: M5, M6 i M7 oraz modernizację taboru.
Bukareszteńskie metro korzysta z dwóch rodzajów zespołów trakcyjnych:
Kursujące na poszczególnych liniach pociągi są zestawiane z dwóch lub trzech zespołów. Zespoły trakcyjne typu ASTRA, wybudowane w latach 1978-1993 powoli są zastępowane przez nowsze bądź odnawiane we współpracy z CFR. Metrorex posiada obecnie 241 ASTR i 18 zespołów Bombardier. Te ostatnie kursują na liniach M2 i M4.
Używany system sygnalizacji jest podobny do wersji PZB wykorzystywanej przez rumuńskie koleje, z cewką indukcyjną umieszczoną na wewnętrznej części szyny, a nie na zewnątrz. Kolory świateł mają następujące znaczenie:[4]
| |||||||||||||||||||
