 | Ten artykuł lub sekcja wymaga modyfikacji na podstawie najświeższych informacji. Niektóre treści są już na pewno lub najprawdopodobniej nieaktualne. Należy artykuł zweryfikować i adekwatnie go zmienić, a następnie usunąć niniejszy szablon z kodu tego hasła. |
| Metro w Dubaju | |
 | |
| Lokalizacja | Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie |
| Rodzaj transportu | metro |
| Data uruchomienia | 9.09.2009 (21:09:09) - Linia Czerwona |
| Całkowita długość linii | 75 km |
| Liczba linii | 4 |
| Liczba pojazdów | 87 składów 5-wagonowych |
| Liczba stacji | 57 |
| Prześwit toru | 1435 mm |
| Właściciel | Roads & Transport Authority |
| Operator | Serco |
Metro w Dubaju – w pełni zautomatyzowany system kolei w Dubaju w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Linie Czerwona i Zielona przebiegać będą estakadą i pod ziemią tylko na odcinku w centrum miasta.[1] W dniu otwarcia 9 września 2009 roku Metro w Dubaju stało się jednym z najdłuższych w pełni zautomatyzowanych systemów kolei na świecie. Po przewidywanym na luty 2010 otwarciu Linii Zielonej, pobije ono rekord długości linii metra (Driverless - bez maszynisty) używanej obecnie w Vancouver w Kanadzie o 3 km.
Pociągi i stacje są klimatyzowane dzięki zastosowaniu systemu opartego na instalacji automatycznie otwieranych drzwi na krawędzi peronu.
Spis treści |
Planowanie Metra w Dubaju zainicjowała dyrektywa emira Dubaju szejka Mohammeda bin Rashida Al Maktouma, który oczekuje, że do 2010 roku Dubaj odwiedzi 15 milionów turystów. Połączenie szybko zwiększającej się populacji (która ma osiągnąć 3 miliony do 2017 roku) i wzrastającego ruchu drogowego uczyniło koniecznym wybudowanie miejskiego systemu kolei, który będzie w stanie zapewnić większą pojemność transportu publicznego, ulżyć ruchowi ulicznemu i stworzyć infrastrukturę pod dodatkową zabudowę.
W maju 2005 roku konsorcjum Dubai Rail Link składającemu się z japońskich przedsiębiorstw:
oraz tureckiej firmie Yapi Markezi przyznano sumę 12,45 miliarda AED za wykonanie projektu i przeprowadzenie budowy.[2] Pierwsza faza projektu warta 15,5 miliarda AED obejmuje 35 kilometrów z proponowanego systemu, w tym Czerwoną Linię pomiędzy Al Rashidiya a Jabel Ali Free Zone, której ukończenie planowane jest na wrzesień 2009 roku[3] i Zieloną Linię z Al Qusais 2 do Al Jaddaf 1 z ukończeniem przewidzianym na marzec 2010 roku[4]. Druga faza kontraktu podpisana później w lipcu 2006 roku zawiera rozszerzenia wcześniejszych tras.
Oficjalnie prace nad budową metra rozpoczęto 21 marca 2006 roku[5]. Wart 4,2 miliardów USD projekt Metra w Dubaju zostanie ukończony zgodnie z planem pomimo globalnego kryzysu - poinformowała Agencja Kolejowa RTA.[6]
Ostatecznie długość linii Metra w Dubaju wyniesie 70 kilometrów, a wybudowanych zostanie 47 stacji, w tym 9 pod ziemią.[7] Dwie linie znajdują się w budowie, a trzy kolejne są na etapie planów.
Metro w Dubaju ma przewozić 1,2 miliona pasażerów dziennie, 27 tysięcy pasażerów na godzinę dla każdej linii i 355 milionów pasażerów rocznie.
Jednym z problemów dla nowego systemu będzie jak komfortowo i niezawodnie zapewnić dojazd pasażerom do ostatecznego celu ich przeznaczenia, jeżeli nie byłby on stacją. Stwarza to pytanie czy wystarczy autobusów i taksówek. Autobusy i szlaki wodne zostały tak dostosowane, aby dostarczyć pasażerów do obszarów pozbawionych przystanków. Wybudowano trzy ułatwienia typu "parkuj i jedź" (bezpośredni dostęp do środków komunikacji miejskiej z parkingów).
Stacje Metra w Dubaju podzielone są na kilka typów: G, T1, T2, T3, U, UT.
Wnętrza stacji będą się również różniły zastosowanymi wzorami: ziemi, wody, ognia i powietrza. Efekty kolorystyczne we wzorach to odpowiednio: brązowy, biało-niebieski, pomarańczowo-czerwony i zielony[9][10].
Główna zajezdnia dla pociągów znajdzie się dokładnie przed Stacją Rashidiya, natomiast zajezdnia dodatkowa istnieje w Jabel Ali Port.
Zajezdnia znajduje się dokładnie przed Stacją Al Qusais 2.
Japoński wytwórca Kinki Sharyo zajmuje się produkcją wszystkich 87 5-wagonowych składów dla Linii Czerwonej i Zielonej.[11] Pociągi są zaprojektowane tak, aby pomieściły 643 siedzących i stojących pasażerów. Co niezwykłe dla masowych środków komunikacji miejskiej, składy zostały podzielone na trzy klasy: Pierwszy wagon podzielony w połowie na:
oraz pozostałe cztery wagony w składzie:
Ceny biletów są dotowane. Zwykły bilet w jednej z pięciu stref kosztuje poniżej dolara. Pomimo pełnej automatyki i redukcji personelu do kierowania pociągami, Metro zatrudnia sporo personelu stacyjnego oraz pokładowego. Oficjalnie dla zapewnienia porządku i utrzymania czystości ale i równocześnie dla zapewnienia miejsc pracy, którą w większości wykonują niżej opłacani emigranci z Azji Południowo-Wschodniej, głównie Filipin. Zgodnie z wymogami o zatrudnieniu w firmach publicznych, lepiej płatne posady w Metrze obsadzane są przez rodowitych obywateli Emiratów. [12] Pierwszy pociąg dostarczono do Dubaju w marcu 2008 roku.[11] Metro obsługiwane jest automatycznie i zasilane z trzeciej szyny - 650VDC. Wyszkoleni opiekunowie towarzyszą pasażerom w podróży na wypadek awarii czy sytuacji krytycznych.[13]
Sterowanie pociągami metra jest w pełni automatyczne (Driverless). System Sterowania i bezpieczeństwa zaprojektowany jest i wykonany przez kanadyjską firmę Thales Rail Signaling Solutions z Toronto. Różne stopnie nadzoru nad ruchem pociągów dokonywane są przez Kontrolery Stacyjne (STC), Centra Kontroli Pociagow (VCC - Vehicle Control Center) a nad wszystkim czuwa Centralny Ośrodek Nadzoru (OCC) ulokowany w zajezdni Rashidiya Depot. 3 strefowe VCC sprawują nadzór nad pociągami na głównej części Linii Czerwonej, jeden VCC nadzoruje pociągi w JA Depot oraz dwa VCC nadzorują pociągi w zajezdni Rashidiya Depot. Zajezdnia Rashidiya (Depot) posiada wszelkie wyposażenie do napraw, przetaczania kół i testowania.
W razie potrzeby interwencji, Centralny Operator porozumiewa się poprzez komputer z pociągami za pomocą pętli kablowej ułożonej pośrodku każdego toru. Każdy pociąg ma dwa niezależnie pracujące a także wymieniające się w razie awarii kontrolery. Po dwie pary anten ulokowanych pod podłogą wagonów końcowych, wysyłają do Centrum Kontroli komunikaty z wszelkimi danymi pociągu i odbierają powrotne modulowane polecenia Centralnego Operatora (CO). Prędkość pociągu mierzona jest przez tachometry zainstalowane na osiach wagonów, natomiast zsynchronizowane rozkazy otwierania i zamykania drzwi w pociągu i na peronach przekazywane są sygnałami poprzez anteny również ulokowane pod podłoga. Precyzyjne zatrzymanie wagonów naprzeciw drzwi peronowych zapewnione jest przez osobny sensor. Wszelkie systemy decydujące o bezpieczeństwie pracy pociągu są duplikowane.
Praca pociągu jest zaprogramowana w Kontrolerze Pociągu natomiast wszelkie zmiany, opóźnienia, dodatkowe ograniczenia prędkości odbywają się na każdorazowe polecenie Centralnego Operatora. Metro w Dubaju jest największym systemem z całkowicie bezobsługowym kierowaniem pociągami (74,6 km - stan na 06.2011). Wiele mniejszych systemów jest używanych na lotniskach i lokalnie w niektórych większych miastach. Obecnie najdłuższy - 68 km, pracujący na tej samej zasadzie system bez maszynistów istnieje w Vancouver w Kanadzie od 20 lat (Sky Train: Expo Line i Millenium Line) i w sierpniu 2009 został powiększony o trzecią linie (Canada Line) łączącą dzielnicę Richmond, lotnisko i centrum miasta.
