Metro pjongjańskie – system kolei podziemnej w Pjongjangu, stolicy Korei Północnej. Składa się ono z dwóch linii: linia Ch'ŏllima przebiega od stacji Kwangbok na południowym zachodzie do stacji Rakwon położonej na północnym wschodzie, a linia Hyŏksin biegnie na północ od stacji Puhung, wzdłuż brzegu rzeki Taedong-gang do stacji Pulgunbyol. Linie przecinają się na stacji Chŏnu.
Budowę metra rozpoczęto w roku 1968. Podczas budowy tunelu pod rzeką Taedong-gang wydarzył się wypadek, w którym według niektórych źródeł zginęło 100 robotników. Tunel ten nie został nigdy dokończony i metro przebiega dziś wyłącznie na zachodnim brzegu rzeki. Ostatni odcinek metra (Ponghwa-Puhung) oddano w roku 1987.
Sieć metra składa się z dwóch linii o rozstawie szyn 1435 mm:
Nazwy przystanków nie mają powiązania z ich lokalizacją – odnoszą się głównie do haseł komunistycznej rewolucji północnokoreańskiej (Zwycięstwo, Jedność itp.).
Cała sieć znajduje się pod ziemią. Metro pjongjańskie wzorowane jest na metrze moskiewskim (stacje na dużej głębokości 20-100 metrów, duże odległości między przystankami, socrealistyczny wystrój stacji). W razie wojny stacje metra mogą służyć za schrony.
Pociągi kursują z maksymalną częstotliwością co 2 minuty w godzinach szczytu i 5-7 minut poza szczytem. Metro jest czynne od godziny 5.00 do 23.00.
Początkowo eksploatowane były chińskie pociągi typu DK4 wyprodukowane w fabryce w Changchun w latach 1972-1973 (władze północnokoreańskie utrzymywały, że były to produkty krajowe). Ostatecznie zostały one wycofane w roku 1998 i sprzedane do Chin, gdzie podjęto ich eksploatację na linii 13. metra w Pekinie.
Od roku 1998 eksploatowane są wagony dwóch typów sprowadzone z metra berlińskiego:
Wagony odmalowano na kolor czerwono-kremowy, a wewnątrz rozmieszczono portrety Kim Ir Sena i Kim Dzong Ila. Obecnie wagony typu G-I nie wyjeżdżają na trasy.
