Michał Bajor (ur. 13 czerwca 1957 w Głuchołazach) – polski aktor i piosenkarz. Syn aktora Ryszarda Bajora, brat Piotra Bajora (również aktora). Członek Akademii Fonograficznej ZPAV[1].
Od dzieciństwa związany ze środowiskiem scenicznym w Opolu, gdzie jego ojciec był aktorem w teatrze lalek. Pobierał lekcje tańca oraz gry na fortepianie. Dziecięcy debiut aktorski to rola wilka w Czerwonym Kapturku.
W 1970 roku zadebiutował jako piosenkarz na eliminacjach Festiwalu Piosenki w rodzinnym Opolu. W 1973 wygrał na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze brawurowym wykonaniem piosenki Siemionowna, po czym został zaproszony do udziału w XIII Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. W latach 1975-1976 brał udział w koncertach razem z orkiestrami Henryka Debicha i Stefana Rachonia.
Karierę filmową rozpoczął w 1975 roku u Agnieszki Holland w filmie Wieczór u Abdona razem z gwiazdą Beatą Tyszkiewicz. Został przyjęty na PWST w Warszawie. Podczas studiów w 1979 roku wystąpił w warszawskim Teatrze Ateneum w sztuce Equus Petera Shaffera. Z teatrem tym współpracował do 1994 roku. Studia aktorskie ukończył w 1980 roku. W następnych latach występował w filmach, współpracując z różnymi reżyserami: Filipem Bajonem, Barbarą Sass, Edwardem Żebrowskim, Feliksem Falkiem, Krzysztofem Kieślowskim. W 1988 roku wziął udział w nominowanym do Oscara filmie Istvána Szabó Hanussen u boku Klausa-Marii Brandauera.
W 1987 roku nagrał swoją pierwszą muzyczną płytę Michał Bajor Live. Wykonał tam utwory m.in. francuskiego autora Jacques'a Brela, z którym powiązał swoją dalszą sceniczną karierę. W 1993 wystąpił w teatrze Studio Buffo u Janusza Stokłosy i Janusza Józefowicza. W 2000 roku wystąpił w filmie Quo vadis Jerzego Kawalerowicza, grając rolę Nerona.
Na scenie muzycznej współpracuje z takimi kompozytorami, jak: Włodzimierz Korcz, Janusz Strobel, Jarosław Kukulski, Jerzy Satanowski, Hadrian Filip Tabęcki, Paweł Stankiewicz, Marcin Nierubiec i Piotr Rubik. Śpiewa teksty m.in.: Władysława Broniewskiego, Juliana Tuwima, Wojciecha Młynarskiego, Marka Grechuty czy Jonasza Kofty.
[edytuj] Spektakle teatralne
- 1979 - Equus jako Allan Strang (reż. Andrzej Rozhin)
- 1979 - Do piachu jako Johny Foce (reż. Tadeusz Łomnicki)
- 1980 - Opera za trzy grosze jako Kapelmajster-Archanioł (reż. Ryszard Peryt)
- 1981 - Po Hamlecie jako Junior (reż. Janusz Warmiński)
- 1982 - Ścisły nadzór jako Moryś (reż. Romuald Szejd)
- 1982 - Śmierć Dantona jako Kamil Demoulins (reż. Kazimierz Kutz)
- 1982 - Niebo zawiedzionych (reż. Lena Szurmiej)
- 1983 - Z życia dżdżownic (reż. F. Bajon)
- 1983 - Pornografia jako Karol (reż. Andrzej Pawłowski)
- 1983 - Słodkie miasto jako Głos Rossa (reż. Emilian Kamiński)
- 1983 - Syn marnotrawny jako Arlekin (reż. Adam Hanuszkiewicz)
- 1984 - Trans-Atlantyk jako Syn Ignac (reż. A. Pawłowski)
- 1985 - Brel (reż. E. Kamiński, W. Młynarski)
- 1985 - Maria i Woyzeck jako Błazen I (reż. A. Hanuszkiewicz)
- 1990 - Czerwony stoliczek (reż. Andrzej Strzelecki)
- 1993 - Music Hall - rewia (reż. Wowo Bielicki)
- 1994 - Nie opuszczaj mnie (reż. Janusz Józefowicz)
- 1994 - Bajor w Buffo (reż. J. Józefowicz)
- 1994 - Evita jako Che Guevara (reż. Marcel Kochańczyk)
- 1995 - Odchodzić (reż. A. Rozhin)
- 1997 - Ewa Hitler pali camele jako Reporter (reż. Jacek Koprowicz)
- 2000 - "Quo vadis" (reż. Jerzy Kawalerowicz) jako Neron
- 2004 - Za kulisami - recital
- 2004 - Świętokrzyska Golgota (reż. Jerzy Zoń)
- 1980 - Do potomnego (reż. Andrzej Łapicki)
- 1980 - Proces jako Syn woźnego (reż. A. Holland, Laco Adamik)
- 1981 - Samotnik jako Baldwin (reż. Andrzej Domalik)
- 1982 - Irydion jako Heliogabal (reż. Jan Englert)
- 1984 - Candida (Kandyda) jako Eugeniusz Marchbanks (reż. M. Kochańczyk)
- 1984 - Elżbieta królowa Anglii (reż. L. Adamik)
- 1987 - Herbatka z nieobecnym jako Chłopak (reż. Andrzej Sapija)
- 1989 - Grzechotka jako Percy (reż. B. Sass)
[edytuj] Inne formy twórczości
- 1980 - Opera za trzy grosze (reż. Ryszard Peryt) - asystent reżysera
- 1983 - Syn marnotrawny (reż. A. Hanuszkiewicz) - asystent reżysera
- 2005 - Emigranci (reż. Dominik Nowak, Piotr Sieklucki) - muzyka
[edytuj] Filmografia
[edytuj] Polski dubbing
[edytuj] Dyskografia
[edytuj] Nagrody i wyróżnienia
- 1973 - główna nagroda na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze
- 1981 - wyróżnienie na FPFF w Gdańsku za rolę w filmie W biały dzień
- 1982 - JANTAR'82 na X Koszalińskich Spotkaniach Filmowych "Młodzi i Film" za rolę w filmie Limuzyna Deimler Benz w reżyserii Filipa Bajona
- 1985 - Nagroda im. S. Wyspiańskiego I stopnia za osiągnięcia aktorskie w latach 1983-85 w teatrze, filmie i na estradzie
- 1985 - nagroda specjalna Telewizji Polskiej na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu za wykonanie songów Bertolda Brechta
- 1994 - Srebrny As - nagroda Polish Promotion Corporation
- 1997 - najlepszy rozmówca programu Godzina Szczerości w plebiscycie widzów
- 1998 - Złota Spinka - nagroda redakcji "Nowej Trybuny Opolskiej"
- 2006 - statuetka "Przyjaciel Zaczarowanego Ptaszka" - nagroda dla przyjaciela ogólnopolskiego festiwalu dla osób niepełnosprawnych utalentowanych wokalnie na Festiwalu Piosenki Zaczarowanej w Krakowie
[edytuj] W telewizji
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
Polska
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach
