| Michael Grant | |
| Pseudonim | Big |
| Data i miejsce urodzenia | 4 sierpnia 1972 Chicago |
| Narodowość | Stany Zjednoczone |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | ciężka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 51 |
| Zwycięstwa | 47 |
| Nokauty | 35 |
| Porażki | 4 |
| Remisy | 0 |
| No contests | 0 |
Michael Grant (ur. 4 sierpnia 1972 w Chicago) – amerykański bokser wagi ciężkiej.
Stoczył tylko dwanaście amatorskich walk, z których wygrał jedenaście. Jako zawodowiec debiutował w 1994. Jego pierwszym poważniejszym przeciwnikiem był Corey Sanders (nie mylić z innym, bardziej znanym bokserem, Corrie Sandersem), którego znokautował w drugiej rundzie. Następnie pokonał między innymi Rossa Puritty'ego, Lionela Butlera, Alfreda Cole'a oraz Jorge Luisa Gonzaleza.
Kariera Granta nabrała przyspieszenia po pokonaniu kolejno Davida Izona, Obeda Sullivana i Lou Savarese.
20 listopada 1999 stoczył walkę z Andrzejem Gołotą. Stawką tego pojedynku była możliwość zmierzenia się z Lennoxem Lewisem w walce o mistrzostwo świata. Grant już w pierwszej rundzie leżał na deskach, a jednak wyszedł zwycięsko z tego starcia. W dziesiątej rundzie Gołota, po tym jak podniósł się z nokdaunu, odmówił dalszej walki[1].
29 kwietnia 2000 doszło do starcia Granta z Lewisem. Brytyjczyk bronił mistrzowskich pasów organizacji IBF i WBC. Organizacja WBA zabroniła Lewisowi walki z Grantem, w związku z czym stracił on jej tytuł mistrzowski. Lewis efektownie zakończył pojedynek, nokautując Granta w drugiej rundzie[2].
Następna walka to kolejna szybka porażka Granta – tym razem z Jameelem McCline'em już w pierwszej rundzie[3]. Od tego momentu do końca 2008 Grant stoczył jeszcze piętnaście pojedynków, w większości z bokserami mniejszego kalibru. Czternaście z nich wygrał. Jedyna przegrana – przez techniczny nokaut w siódmej rundzie – nastąpiła z najbardziej klasowym bokserem z tego grona, Dominickiem Guinnem[4].
7 maja 2010 Grant powrócił na ring, pokonując przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie Kevina Burnetta[5]. W następnej walce, 21 sierpnia 2010, przegrał jednogłośnie na punkty z Tomaszem Adamkiem w stosunku 117–111, 118–110 i 118–111[6]. 11 marca 2011 pokonał przez nokaut w 3. rundzie Tye'a Fieldsa.
