| Michaił Miasnikowicz Міхаіл Мясніковіч | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 maja 1950 Nowy Snów, Białoruska SRR, ZSRR |
| Premier Republiki Białorusi | |
| Okres urzędowania | od 28 grudnia 2010 |
| Poprzednik | Siarhiej Sidorski |
| Prezes/Przewodniczący Prezydium Narodowej Akademii Nauk Białorusi | |
| Okres urzędowania | od 19 października 2001 |
| Poprzednik | Alaksandr Wajtowicz |
| Kierownik Administracji Prezydenta Republiki Białorusi | |
| Okres urzędowania | od 10 października 1995 do 12 września 2001 |
| Poprzednik | Leanid Sinicyn |
| Następca | Ural Latıjpow |
| Minister gospodarki mieszkaniowo-komunalnej Białoruskiej SRR | |
| Przynależność polityczna | Komunistyczna Partia Białorusi |
| Okres urzędowania | od 1986 do 1990 |
| Następca | Barys Batura |
| Odznaczenia | |
   | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Michaił Uładzimirawicz Miasnikowicz (biał. Міхаіл Уладзіміравіч Мясніковіч[1], ros. Михаил Владимирович Мясникович, Michaił Władimirowicz Miasnikowicz; ur. 6 maja 1950 w Nowym Snowie) – białoruski ekonomista, polityk działacz partyjny i państwowy; w latach 2001–2010 przewodniczący Narodowej Akademii Nauk Białorusi; od grudnia 2010 roku premier Republiki Białorusi; doktor nauk ekonomicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego).
Spis treści |
Urodził się 6 maja 1950 roku we wsi Nowy Snów w rejonie nieświeskim obwodu baranowickiego Białoruskiej SRR. W 1972 roku ukończył Brzeski Instytut Inżynieryjno-Budowlany, uzyskując specjalność inżyniera technologa. W 1989 ukończył Mińską Wyższą Szkołę Partyjną. W 1994 roku uzyskał stopień naukowy kandydata nauk (odpowiednik polskiego stopnia doktora). Temat pracy kandydackiej brzmiał: Warunki i czynniki tworzenia gospodarski rynkowej w Republice Białorusi (analiza polityczno-ekonomiczna). W 1998 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego)[2].
Od 1972 roku pracował jako inżynier w Wydziale Technicznym Instytutu Projektowego „Minskprojekt”[3]. W latach 1973−1977 pracował w Zjednoczeniu Wytwórczym „Minskwodokanał” kolejno jako: inżynier, naczelnik oddziału wytwórczo-technicznego, główny inżynier dyrekcji ds. budownictwa infrastruktury gospodarki wodnej[2]. Od 1977 roku pracował w Zarządzie Przedsiębiorstw Obsługi Komunalnej Mińskiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego jako główny inżynier, a od 1979 roku jako jego naczelnik[3].
W 1983 wybrano go przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Rady Deputowanych Ludowych Rejonu Sowieckiego Mińska. Rok później uzyskał nominację na urząd wiceprzewodniczącego Miejskiego Komitetu Wykonawczego w stolicy Białorusi. W latach 1985–1986 był sekretarzem Mińskiego Komitetu Miejskiego Komunistycznej Partii Białorusi[4].
W latach 1986−1990 pełnił funkcję Ministra Gospodarki Mieszkaniowo-Komunalnej Białoruskiej SRR. Od 1990 roku był wiceprzewodniczącym Rady Ministrów Białoruskiej SRR i przewodniczącym Komitetu Państwowego Białoruskiej SRR ds. Gospodarki i Planowania. W latach 1991–1994 pełnił funkcję pierwszego wiceprzewodniczącego Rady Ministrów Białoruskiej SRR. Był bliskim politycznym sojusznikiem przewodniczącego Rady Ministrów Wiaczasłaua Kiebicza. W czasie wyborów prezydenckich w 1994 roku stał na czele jego sztabu wyborczego i był ostro krytykowany zarówno przez narodowo zorientowaną inteligencję, jak i przez kandydata na prezydenta Alaksandra Łukaszenkę. Mimo to, po zwycięstwie tego ostatniego, Miasnikowicz trafił do grona współpracowników prezydenta, podobnie jak wiele innych osób z otoczenia Kiebicza[2]. 22 lipca 1994 roku został mianowany przez prezydenta Łukaszenkę na stanowisko wicepremiera Republiki Białorusi[5]. 10 października 1995 roku został mianowany przez prezydenta na stanowisko Kierownika Administracji Prezydenta Republiki Białorusi i zwolniony z obowiązków wicepremiera, z zachowaniem oficjalnego statusu wicepremiera[6][7]. 12 września 2001 roku został zwolniony ze stanowiska w związku z przejściem do innej pracy[8] (jego miejsce zajął Tatar Ural Latıjpow), 19 października mianowany przez prezydenta na stanowisko Prezesa Narodowej Akademii Nauk Białorusi[9], a 26 października 2004 roku przeniesiony na stanowisko przewodniczącego Prezydium tej instytucji[10].
28 grudnia 2010, kilka dni po ponownym zwycięstwie Alaksandra Łukaszenki w wyborach prezydenckich, został mianowany przez prezydenta szefem rządu[11].
Zdaniem obrońcy praw człowieka Harego Pahaniajły, Michaił Miasnikowicz został wyznaczony na premiera niezgodnie z konstytucją. Według jej zapisów, premiera wyznacza prezydent po uzgodnieniu z parlamentem. Tymczasem Michaił Miasnikowicz został wyznaczony poprzez rozporządzenie prezydenta, a dopiero po pewnym czasie propozycja przyjęcia jego kandydatury została skierowana do Izby Reprezentantów. Zdaniem Pahaniajły, było to złamanie procedury i demonstracja braku szacunku dla konstytucji zarówno ze strony prezydenta, jak i parlamentu[12].
Michaił Miasnikowicz jest zwolennikiem integracji w ramach Wspólnoty Niepodległych Państw i Związku Białorusi i Rosji. Brał udział w opracowaniu dokumentów założycielskich ZBiR[2].
Michaił Miasnikowicz jest żonaty, ma córkę i syna[2].
Michaił Miasnikowicz jest autorem ponad 150 prac naukowych, w tym 14 monografii. Główne prace:
| |||||||
