| Mikołaj Golicyn | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 12 kwietnia 1850 Poriecze |
| Data i miejsce śmierci | 2 lipca 1925 Leningrad |
| Premier Rosji | |
| Okres urzędowania | od 27 grudnia 1916 do 27 lutego 1917 |
| Poprzednik | Aleksander Trepow |
| Następca | - |
Mikołaj Dmitriewicz Golicyn książę, ros. Николай Дмитриевич Голицын (ur. 12 kwietnia 1850 we wsi Poriecze pow. Możajsk, zm. 2 lipca 1925) – ostatni premier Imperium Rosyjskiego w okresie rządów Mikołaja II Aleksandrowicza (1894-1917).
Urodził się w rodzinie książęcej starego rosyjskiego rodu. W l. 1885 – 1903 był gubernatorem: archangielskiej, kałuskiej i twerskiej guberni. Od 1903 senator, od 1915 członek Rady Państwa (frakcja prawych) i przewodniczący Komisji Pomocy Rosyjskim Jeńcom. Popierany przez żonę Mikołaja II – Aleksandrę Fiodorowną. Przewodniczący Rady Ministrów w okresie 9 stycznia /27 grudnia 1916 – stary kalendarz/ 1917 – 12 marca /27 lutego – stary kalendarz/ 1917.
Po rewolucji lutowej odszedł z polityki. Został jednak trzykrotnie aresztowany, a następnie stracony[1].
Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 29 Moskwa 1978
| |||||
