| Millard Fillmore | |
| |
| Data urodzenia | 7 stycznia 1800 |
| Data śmierci | 8 marca 1874 |
| 13. prezydent Stanów Zjednoczonych | |
| Okres urzędowania | od 9 lipca 1850 do 4 marca 1853 |
| Poprzednik | Zachary Taylor |
| Następca | Franklin Pierce |
| 12. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych | |
| Okres urzędowania | od 4 marca 1849 do 9 lipca 1850 |
| Poprzednik | George Dallas |
| Następca | William R. King |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
Millard Fillmore (ur. 7 stycznia 1800 w hrabstwie Cayuga, Nowy Jork, zm. 8 marca 1874 w Buffalo, Nowy Jork) – trzynasty prezydent Stanów Zjednoczonych, urzędujący w latach 1850-1853.
Syn Nathaniela Fillmore'a, potomka szkockich prezbiterian, i Phoebe Millard, potomkini angielskich imigrantów. Młodość spędził pracując na farmie swojego ojca, następnie został czeladnikiem u krawca. Pomimo iż ukończył jednoklasową szkołę podstawową, kształcił się dalej. W 1830 roku rozpoczął karierę prawnika w Buffalo. Współpracował przez lata z Thurlowem Weedem z partii Wigów, co wprowadziło go w świat polityki. Przez osiem lat był członkiem Izby Reprezentantów.
W 1848 roku został wiceprezydentem Stanów Zjednoczonych. Po śmierci prezydenta Taylora Fillmore objął najwyższy urząd w państwie. Ponieważ cały gabinet Taylora podał się do dymisji, prezydent powołał nowy rząd i rozpoczął współpracę z umiarkowanym skrzydłem Wigów.
W tym czasie trwały gwałtowne spory dotyczące włączenia do USA Kalifornii i ostatecznego uregulowania spraw Teksasu. Zręczna polityka, którą prowadzili prezydent i jego sekretarz stanu, Clay, doprowadziła do przyjęcia w Kongresie ustaw dotyczących przyłączenia Kalifornii, wykreślenia granic zorganizowanego Terytorium Nowego Meksyku, zniesienia handlu niewolnikami na terenie Dystryktu Kolumbii, pomocy państwa w poszukiwaniu zbiegłych niewolników oraz osadnictwa w Teksasie.
Części Wigów nie podobał się stosunek Fillmore’a do niewolnictwa, dlatego też uniemożliwili nominowanie go na kandydata tej partii w wyborach prezydenckich w 1852 roku.
Po rozpadzie partii Wigów Fillmore odmówił przyłączenia się do Partii Republikańskiej. W 1856 roku kandydował w wyborach prezydenckich z ramienia Partii Amerykańskiej. Podczas wojny secesyjnej był przeciwnikiem prezydenta Lincolna.
| |||||||
