| Moby Dick | ||
| Utwór z repertuaru grupy Led Zeppelin z albumu 'Led Zeppelin II' | ||
| Wydany | 22 października 1969 | |
| Nagrywany | 1969 | |
| Gatunek | hard rock | |
| Długość | 4:21 | |
| Twórca | Bonham/Jones/Page | |
| Producent | Jimmy Page | |
| Utwór po utworze | ||
| „Ramble On” (7) | „Moby Dick” (8) | „Bring It On Home” (9) |
Moby Dick - utwór instrumentalny angielskiego zespołu rockowego Led Zeppelin z albumu Led Zeppelin II z 1969.
Tytuł nie ma żadnego związku z książką Hermana Melvilla o tym samym tytule. Według żony perkusisty - Pat, ich syn Jason zawsze prosił tatę o zagranie "tego długiego kawałka". Kiedy John pytał dlaczego, chłopiec odpowiadał "Jest długi jak Moby."
Utwór wyklarował się po tym, jak Page często zastawał Bonhama jammującego samotnie w studio i pewnego dnia nagrał fragmenty jego gry, a potem zlepił to wszystko w całość. Przy wykonywaniu tego utworu nie brał udział wokalista Robert Plant - podczas koncertów zapowiadał tylko Bonhama przed utworem. Gitara i bas pomagały mu tylko na samym początku i samym końcu, pozostawiając pozostałą część na solo samego Bonhama.
Na kształt Moby Dicka swój wpływ mieli tacy perkusiści jak Joe Morello - utwór "Castilian Drums", a szczególnie wersja live z albumu At Carnegie Hall - oraz Ginger Baker z utworem "Toad". Wykorzystano tu m.in. takie techniki jak granie gołymi dłońmi, triole pomiędzy rękami a stopą, a także podwójne uderzenia w bęben taktowy. Wszystkie te elementy pojawiają się w wymienionych powyżej utworach - oba zawierają też długie perkusyjne solo. Wpływ na utwór miał również Ed Cassidy ze swoim utworem "It's All the Same", nagranym z zespołem Spirit.
Riff gitarowy jest bardzo podobny do utworu Yardbirds - "I'm Not Talking" oraz do "The Girl I Love She Got Long Black Wavy Hair" z albumu Led Zeppelin BBC Sessions. Perkusyjne solo Bonhama było często grane podczas koncertów Led Zeppelin od roku 1968 - stanowił modelowy pokaz jego gry - aż do roku 1977. W latach 1968-69 nosił nazwę "Pat's Delight" (odniesienie do żony Bonhama), w okresie 1969-1975 był to "Moby Dick", a podczas amerykańskiej trasy koncertowej w 1977 nazywano go Over the Top - wtedy zaczynał się on riffem do Out on the Tiles, które później przechodziło w długie solo perkusyjne.
Podczas koncertów, solo Bonhama miało pomiędzy 12 a 30 minut. W tym czasie reszta zespołu opuszczała scenę po wspólnym zagraniu wstępu. Podczas gry Bonham często odstawiał pałki albo rzucał je w publiczność i grał dalej gołymi rękami (czasem aż do krwi); pewnego razu grał rękami ponieważ podczas dzikiej gry złamał swoje pałeczki.
Wersje Live "Moby Dicka" można usłyszeć na albumach How the West Was Won (o długości 19:20, z Long Beach Arena z 1972) oraz na filmie-koncercie The Song Remains the Same i na towarzyszącej mu ścieżce dźwiękowej. Na Led Zeppelin DVD pojawiła się 15-minutowa wersja z koncertu w Royal Albert Hall w 1970.
Jimmy Page tak zmiksował "Moby Dicka", aby gładko przechodził w utwór "Bonzo's Montreux" na albumie Led Zeppelin Boxed Set wydanym w 1990.
W połowie lat '70 w USA Moby Dick stanowił utwór przewodni w kampanii przeciwko śmieceniu.
Dread Zeppelin nagrał wersję tego utworu na swoim albumie Un-Led-Ed.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
