| Mohammed Basindawa | |
| Data i miejsce urodzenia | 1953 Aden |
 Premier Jemenu | |
| Przynależność polityczna | Rada Narodowa |
| Okres urzędowania | od 10 grudnia 2011 |
| Poprzednik | Ali Muhammad Mudżawar |
| Minister Spraw Zagranicznych | |
| Przynależność polityczna | Powszechny Kongres Ludowy |
| Okres urzędowania | od 1993 do 1994 |
Mohammed Basindawa (ur. 1953 w Adenie), jemeński polityk, minister spraw zagranicznych w latach 1993-1994, przewodniczący Rady Narodowej od sierpnia 2011. Premier Jemenu od 10 grudnia 2011.
Mohammed Basindawa urodził się w Adenie, ówczesnej kolonii brytyjskiej. W czasach rządów Alego Abdullaha Saliha był członkiem rządzącego Powszechnego Kongresu Ludowego. W latach 1993-1994 zajmował stanowisko ministra spraw zagranicznych[1][2].
Na początku pierwszej dekady XXI w. wystąpił z Powszechnego Kongresu Ludowego, stając się jednym z krytyków polityki prezydenta Saliha. Nie wstąpił jednak do innej partii politycznej. Po wybuchu protestów społecznych przeciwko władzy Saliha, w sierpniu 2011 stanął na czele Rady Narodowej, koalicji partii opozycyjnych[2].
25 listopada 2011 został nominowany przez Radę Narodową kandydatem na urząd premiera Jemenu. Wybór ten nastąpił dwa dni po podpisaniu przez prezydenta Saliha porozumienia z opozycją o rezygnacji z władzy. Wynegocjowane przez Radę Współpracy Zatoki Perskiej przewidywało przekazanie całej władzy wykonawczej przez Saliha w ręce wiceprezydenta Abd Rabu Mansura Hadiego przy jednoczesnym zachowaniu tytułu prezydenta przez kolejnych 90 dni oraz objęcie go immunitetem sądowym. W ciągu 90 dni w kraju przeprowadzone miały zostać wybory prezydenckie z Hadim jako jedynym kandydatem, potwierdzające jego mandat społeczny. W ciągu kolejnych dwóch lat przejściowe władze miały opracować projekt nowej konstytucji i zorganizować wybory parlamentarne i prezydenckie. Zgodnie z porozumieniem w ciągu 14 dni miał zostać powołany nowy rząd, złożony z członków partii rządzącej i opozycji, na czele z premierem wskazanym przez siły opozycyjne[3][4][5].
27 listopada 2011 wiceprezydent Hadi desygnował go na stanowisko premiera i powierzył misję utworzenia rządu[6]. 7 grudnia 2011 stanął na czele powołanego tymczasowego rządu jedności narodowej, w którym resorty w równej części objęli członkowie rządzącego Powszechnego Kongresu Ludowego oraz przedstawiciele opozycji. Nowy rząd składał się z 34 ministrów. Opozycja objęła w nim resorty spraw wewnętrznych, finansów i informacji, podczas gdy członkowie PKL resorty obrony, spraw zagranicznych i ropy[7][8]. 10 grudnia 2011 rząd został oficjalnie zaprzysiężony i rozpoczął funkcjonowanie[9].
| |||||||
