| Morderstwo w sieci My Little Eye | |
| Gatunek | horror, thriller |
| Data premiery |  10 września 2002 r. (Toronto Film Festival) 1 listopada 2004 r. |
| Kraj produkcji |  Stany Zjednoczone Wielka Brytania Francja Kanada |
| Język | angielski |
| Czas trwania | 95 min |
| Reżyseria | Marc Evans |
| Scenariusz | David Hilton, James Watkins |
| Muzyka | Bias |
| Zdjęcia | Hubert Taczanowski |
| Scenografia | Crispian Sallis, Laura MacNutt |
| Kostiumy | Kate Rose |
| Montaż | Mags Arnold |
| Wytwórnia | Studio Canal Universal Pictures WT2 Productions Working Title Films imX Communications |
| Dystrybucja | Universal |
| Budżet | 3 000 000 USD |
| Nagrody | 2002: nominacja do nagrody dla najlepszego filmu podczas Sitges – Catalonian International Film Festival, nagroda Atlantic Canadian w kategorii najlepsza aktorka (Laura Regan) 2003: Grand Prize of European Fantasy Film in Silver podczas Amsterdam Fantastic Film Festival 2004: nominacja do Grand Prize of European Fantasy Film in Gold podczas Amsterdam Fantastic Film Festival, nagroda Audience podczas Gérardmer Film Festival |
Morderstwo w sieci (tytuł oryg. My Little Eye) – dreszczowiec filmowy powstały w koprodukcji brytyjsko-amerykańsko-francusko-kanadyjskiej w roku 2002. Dla reżysera, Marca Evansa, inspiracją do stworzenia filmy była brytyjska edycja programu Big Brother, a także inne popularne reality shows.
Piątka młodych ludzi – Rex, Charlie, Danny, Matt i Emma – wyłoniona zostaje do wzięcia udziału w programie typu reality show. Zwycięzcy eliminacji mają spędzić sześć miesięcy w domu umiejscowionym na odludziu pod okiem wszędobylskich kamer obserwujących każde ich poczynania w ciągu dnia i nocy. Jeśli wytrzymają i żadne z nich nie wycofa się z uczestnictwa w grze przed upływem wyznaczonego terminu, otrzymają po milion dolarów nagrody na głowę. Jeśli jednak choć jeden z nich zrezygnuje, wszyscy przegrają. Przez ten czas ich losy można śledzić w Internecie.
Początkowo bohaterowie traktują udział w programie jako zabawę, z czasem na ich drodze zaczynają pojawiać się niemałe utrudnienia. Twórcy show obnażają przed widzami sekrety z żyć prywatnych uczestników oraz prowadzą z nimi niezdrowe gierki. Rex uważa, iż nietypowe sytuacje, których doświadcza on i jego współtowarzysze, są reżyserowane przez producentów widowiska, i namawia pozostałych do dalszej gry mimo wszystko. To okazuje się nie być proste.
