Mykoła Leontowycz (ukr. Микола Дмитрович Леонтович; 1 grudnia 1877, Monastyrok na Podolu - 23 stycznia 1921, Tulczyn) - ukraiński kompozytor, folklorysta, dyrygent, pedagog.
Syn prawosławnego księdza, w latach 1892-1898 studiował w Seminarium Teologiczne w Kamieńcu Podolskim. W latach 1903-04 uczęszczał również na lekcje muzyki przy carskiej kapeli chóralnej w Petersburgu, gdzie zdał egzamin na dyrygenta chóralnego.
Od 1898 roku uczy muzyki, zakłada i prowadzi chóry i zespoły instrumentalne w miastach Podola, Kijowskiego i Katerynsławskiego obwodu. Roku 1901 wydał pierwszy zbiór pieśń ukraińskich. Z 1909 pobierał prywatne lekcje harmonii i teorii muzyki u S. Barmotina i kompozycji u B. Jaworskiego w Kijowie i Moskwie.
Od 1919 roku, z powstaniem Ukraińskiej Republiki pracował w Kijowie. Wykładał w Muzyczno-Dramatycznej Szkole Łysenki, był jednym z organizatorów Ukraińskiego Państwowego Chóru i Państwowej Orkiestry Symfonicznej.
Zginął tragicznie, zastrzelony przez agenta CzK (poprzednika KGB) w domu swoich rodziców w Markiwce koło Tulczyna, jako jeden z najbardziej niebezpiecznych dla bolszewików nosicieli ukraińskiego odrodzenia.
Leontowycz jest autorem opracowań ponad 150 ludowych pieśni na chór, które można określić jako oryginalne kompozycje chóralne na podstawie ludowych melodii. Najbardziej popularny jego dzieła - to opracowania pieśni ludowych - „Szczedryk” (Щедрик), „Dudaryk” (Дударик), „Zaszumiła liszczynońka” (Зашуміла ліщинонька), działa oryginalnie - „Lodołam” (Льодолом), „Litni tony” (Літні тони). Leontowycz jest autorem Liturgii Jana Złotoustego(Chryzostoma) (w czasach radzieckich nie była znana), a także niedokończonej opery „Na wielkanoc rusałki” (На русалчин великдень).
