 | Ten artykuł od 2012-01 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Mykoła Sciborski | |
 Mykoła Sciborski | |
| Data i miejsce urodzenia | 28 marca 1897 Żytomierz |
| Data i miejsce śmierci | 30 sierpnia 1941 Żytomierz |
| Przynależność polityczna | Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów |
Mykoła Sciborski (ur. 28 marca 1897 w Żytomierzu - zm. 30 sierpnia 1941 tamże) - ukraiński nacjonalista, podpułkownik armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, publicysta i teoretyk ukraińskiego nacjonalizmu.
W czasie I wojny światowej powołany do armii rosyjskiej, w stopniu kapitana. W 1917 wstąpił do armii URL, w 1920 awansowany do stopnia podpułkownika.
Po upadku URL udał się na emigrację do Czechosłowacji i Francji. W 1929 ukończył Ukraińską Akademię Gospodarczą w Poděbradach, uzyskując tytuł inżyniera-ekonomisty.
W 1925 był jednym z założycieli Legii Ukraińskich Nacjonalistów, w 1927 wszedł do kierownictwa Prowydu Ukraińskich Nacjonalistów. W latach 1928-1934 wydawał w Pradze organ PUN - czasopismo "Rozbudowa naciji", był również współpracownikiem czasopism "Derżawna nacija", "Surma", "Ukrajińske słowo". W 1929 był delegatem I Kongresu Ukraińskich Nacjonalistów w Wiedniu i jednym z założycieli Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów.
W 1935 roku opublikował "Nacjokrację", swoją najważniejszą pracę z zakresu teorii ukraińskiego nacjonalizmu[1].
Był jednym z twórców ukraińskiego solidaryzmu. We wrześniu 1939, z polecenia Andrija Melnyka przygotował projekt Konstytucji Ukrainy, który określał ją jako państwo "suwerenne, autorytarne, totalitarne i zawodowo-stanowe"[1].
W czasie rozłamu w OUN w 1940 opowiedział się po stronie OUN-M. W czerwcu 1941 był członkiem grupy marszowej, kierującej się do Kijowa.
Zginął w zamachu na dworcu w Żytomierzu razem z Omelianem Senykiem. O dokonanie zamachu podejrzewana była konkurencyjna frakcja OUN - banderowcy.
