| Nadieżda Pietrowa | |
 Nadia Pietrowa odbierająca nagrodę za zwycięstwo w Cincinnati w 2008 | |
| Państwo |  Rosja |
| Miejsce zamieszkania | Miami, Floryda |
| Data i miejsce urodzenia | 8 czerwca 1982 Moskwa, Rosja |
| Wzrost | 178 cm |
| Masa ciała | 75 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 6 września 1999 |
| Zakończenie kariery | aktywna |
| Trener | Roger Anderson |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 10 WTA, 4 ITF |
| Najwyżej w rankingu | 3 (15 maja 2006) |
| Australian Open | QF (2006, 2010) |
| Roland Garros | SF (2003, 2005) |
| Wimbledon | QF (2005, 2008) |
| US Open | QF (2004, 2005) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 20 WTA, 1 ITF |
| Najwyżej w rankingu | 3 (21 marca 2005) |
| Australian Open | SF (2011) |
| Roland Garros | SF (2005) |
| Wimbledon | QF (2004, 2005, 2007) |
| US Open | F (2010) |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
| Strona internetowa | |
Nadieżda Wiktorowna Pietrowa, ros. Надежда Викторовна Петрова (ur. 8 czerwca 1982 w Moskwie), tenisistka rosyjska, klasyfikowana w czołowej dziesiątce rankingu światowego zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej.
Spis treści |
Pochodzi z rodziny sportowej. Ojciec Wiktor Pietrow startował jako młociarz, matka Nadieżda Iljina zdobyła brąz olimpiady w Montrealu (1976) w sztafecie 4x400 m; po zakończeniu karier oboje rodzice pracują jako trenerzy lekkoatletyki. Początek kariery Pietrowej związany jest z Polską, zawodniczka przez kilka lat mieszkała i trenowała w Krakowie. W 1998 wygrała rywalizację juniorek w grze pojedynczej na French Open. Jako tenisistka zawodowa występuje od września 1999.
Jej tenis, podobnie jak większości grających równocześnie Rosjanek, opiera się na silnych uderzeniach z głębi kortu (bekhend oburęczny). Spośród swoich rywalek wyróżnia się dobrymi warunkami fizycznymi (prawie 180 cm).
Reprezentowała Rosję w Pucharze Federacji w 2001 oraz na igrzyskach olimpijskich w Atenach (2004).
Pierwszy raz do czołowej setki rankingu awansowała w 1999, dwa lata później była w pierwszej pięćdziesiątce. Po słabszym sezonie 2002 powróciła do szerokiej czołówki światowej i wkrótce znacznie poprawiła swoje miejsce, kończąc kolejne dwa lata (2003, 2004) na miejscach nr 12, blisko pozycji uprawniającej do startu w Masters. Dwukrotnie osiągnęła półfinały turniejów wielkoszlemowych – French Open 2003 i 2005, ponadto była ćwierćfinalistką US Open 2004, Wimbledonu 2005 i US Open 2005. Jej najwyższa dotychczasowa pozycja w rankingu WTA to 3 w singlu (15 maja 2006)) i również 3 w deblu (21 marca 2005).
W październiku 2005 wygrała pierwszy w swej karierze turniej WTA Tour – Generali Ladies w austriackim Linzu. Drugi tytuł zdobyła w marcu 2006 w Ad-Dausze, pokonując w finale Francuzkę Amélie Mauresmo. Miesiąc później wygrała turnieje Bausch & Lomb Championships w Amelia Island, pokonując w finale Włoszkę Francescę Schiavone (pierwsze zwycięstwo nad Schiavone w ich piątym pojedynku) oraz w Charleston (w finale ze Szwajcarką Patty Schnyder).
Jeszcze lepsze wyniki osiąga jako deblistka, do marca 2006 wygrała 11 turniejów (w tym Masters i Italian Open w Rzymie); w marcu 2005 była klasyfikowana jako nr 3 rankingu deblistek.
Sezon 2006 rozpoczęła od półfinału w turnieju niższej kategorii w Auckland, tydzień później oddała walkowerem mecz ćwierćfinałowy w Sydney przeciwko Justine Henin-Hardenne. Nadia uległa rodaczce Szarapowej w ćwierćfinale Australian Open. Zwycięstwo turniejowe, po serii ćwierćfinałów i półfinałów, osiągnęła w Ad-Dauha, pokonując w finale Amélie Mauresmo. Francuzka zrewanżowała się w ćwierćfinale w Miami. Nadia rozpoczęła serię fantastycznych zwycięstw: wygrała turniej w Amelia Island, następnie w Charleston oraz Berlinie, pokonując w finale Belgijkę Henin-Hardenne. Przełomowym momentem sezonu był turniej French Open, gdzie Rosjanka, zaliczana do ścisłych faworytek, odpadła w pierwszej rundzie z Akiko Morigami. Od tej pory aż do US Open nie wygrała żadnego ze spotkań! Na nowojorskich kortach przegrała z Tatianą Golovin w trzeciej rundzie. Zrewanżowała się jednak Francuzce, wygrywając z nią w finale w Stuttgarcie – to był z kolei punkt zwrotny, Pietrowa zdawała się wracać do optymalnej formy. Potwierdzają to jej kolejne wyniki – finały w Moskwie, Linzu oraz wygrana nad liderką rankingu Mauresmo w meczach grupowych WTA Tour Championships w Madrycie (Pietrowa przegrała jednak z Henin-Hardenne i Hingis i nie zdołała awansować do fazy pucharowej turnieju).
W 2007 roku zdobyła wraz z Dmitrijem Tursunowem Puchar Hopmana.
W paryskim turnieju Open Gaz de France odniosła pierwsze turniejowe zwycięstwo w tym roku. W drodze do finału pokonała między innymi Amélie Mauresmo 5:7, 6:4, 7:6, mimo że w ostatnim secie przegrywała 1:4. W finale zwyciężyła Czeszkę Lucie Šafářovą 4:6, 6:1, 6:4 i odniosła siódme zwycięstwo w turnieju WTA. Osiągnęła też półfinał deblowy ze Swietłaną Kuzniecową. W Antwerpii dotarła do ćwierćfinału. Wystąpiła w Amelia Island jako obrończyni tytułu, tam była najwyżej rozstawiona. W grze podwójnej z Lisą Raymond odpadła w ćwierćfinale. W maju w Warszawie odpadła w drugiej rundzie, przegrywając z Włoszką Marą Santangelo. W Los Angeles dotarła do finału, gdzie pokonała ją Ana Ivanović.
Rok 2008 rozpoczęła od osiągnięcia 1/8 finału Australian Open, gdzie przegrała z Polką Agnieszką Radwańską 6:1, 5:7, 0:6 (mimo prowadzenia 6:1, 3:0). W kolejnych występach – w Paryżu, Ad-Dauha, Dubaju i Miami – przegrywała pierwsze mecze.
Podczas imprezy w Stambule przełamała złą passę wygrywając ze Amerykanką Lilią Osterloh i Martą Domachowską, lecz w ćwierćfinale została pokonana przez reprezentantkę Uzbekistanu Akgul Amanmuradovą.
W 2012 roku wygrała w grze podwójnej turniej Premier Mandatory w Miami. W parze z Marią Kirilenko pokonały włoski duet Sara Errani–Roberta Vinci 7:6(0), 4:6, 10-4[1].
Ulubioną nawierzchnią Nadii jest twarda, ponieważ jest tenisistką grającą agresywnie. Lubi szybko kończyć piłki, nie przepada za dłuższymi wymianami. Część swojej młodości spędziła w Egipcie, gdzie jej rodzice pracowali jako trenerzy. Najchętniej odwiedza Chorwację, to według niej najpiękniejszy kraj.
| Data | Turniej | Kat. | ($) | Naw. | Finalistka | Wynik | |
| 1. | 24/10/2005 |  Linz, Generali Ladies Raiffeisenlandesbank | Kategoria II | 585 000 | twarda |  Patty Schnyder | 4:6, 6:3, 6:1 |
| 2. | 27/02/2006 |  Ad-Dauha, Qatar Total Open | Kategoria II | 600 000 | twarda |  Amélie Mauresmo | 6:3, 7:5 |
| 3. | 03/04/2006 |  Amelia Island, Bausch & Lomb Champ’s | Kategoria II | 600 000 | ziemna |  Francesca Schiavone | 6:4, 6:4 |
| 4. | 10/04/2006 | Charleston, Family Circle Cup | Kategoria I | 1 340 000 | ziemna | Patty Schnyder | 6:3, 4:6, 6:1 |
| 5. | 08/05/2006 |  Berlin, Qatar Telecom German Open | Kategoria I | 1 340 000 | ziemna |  Justine Henin-Hardenne | 4:6, 6:4, 7:5 |
| 6. | 02/10/2006 | Stuttgart, Porsche Tennis Grand Prix | Kategoria II | 650 000 | twarda | Tatiana Golovin | 6:3, 7:6 |
| 7. | 05/02/2007 | Paryż, Open Gaz de France | Kategoria II | 600 000 | dywan |  Lucie Šafářová | 4:6, 6:1, 6:4 |
| 8. | 17/08/2008 | Cincinnati, Western & Southern Open | Kategoria III | 175 000 | twarda | Nathalie Dechy | 6:2, 6:1 |
| 9. | 02/11/2008 |  Quebec City, Bell Challenge | Kategoria III | 175 000 | twarda | Bethanie Mattek | 4:6, 6:4, 6:1 |
| 10. | 31/07/2011 | Waszyngton, Citi Open | International | 220 000 | twarda |  Shahar Peer | 7:5, 6:2 |
