Natolińczycy – potoczna nazwa koterii (działalność frakcyjna była wówczas w partii zakazana) w PZPR opozycyjna wobec tzw. puławian. Wyłoniła się w 1956 r., w okresie po XX zjeździe KPZR. Popularna nazwa pochodzi od miejsca, gdzie odbywały się jej spotkania, a mianowicie pałacyku rządowego w Natolinie. Walkę między natolińczykami a puławianami opisał Witold Jedlicki w broszurze "Chamy i Żydy"[1].
Natolińczycy byli przeciwnikami liberalizacji systemu, głosili hasła nacjonalistyczne i antysemickie w celu zdobycia władzy w partii. Najbardziej znani przedstawiciele: Franciszek Jóźwiak, Wiktor Kłosiewicz, Zenon Nowak, Aleksander Zawadzki, Władysław Dworakowski, Hilary Chełchowski, Kazimierz Mijal, Franciszek Mazur, Bolesław Rumiński, Stanisław Łapot.
Natolińczycy ponieśli klęskę na VIII Plenum KC PZPR w październiku 1956 r., gdyż Gomułka zdecydował się przyjąć władzę z rąk puławian. Obie frakcje natolińczyków i puławian zaniknęły pod koniec lat 50.
