No-dachi (jap. 野太刀?) - dużych rozmiarów (najczęściej około 1,4 metra) miecz dwuręczny, wykorzystywany w feudalnej Japonii do walki w polu, od czego zaczerpnął on swoją nazwę (no to w języku japońskim pole). Często nazwa no-dachi jest używana zamiennie z ō-dachi. O ile jednak ō-dachi odnosi się do dowolnego typu dużych mieczy, to no-dachi - do konkretnego rodzaju miecza o określonym przeznaczeniu.
No-dachi był zbliżony wyglądem i wykonaniem do tachi, lecz przewyższał go długością. Ostrze rzadko mierzyło poniżej 3 shaku, a rękojeść 1 shaku, co razem daje nie mniej jak 120 cm.
Miecz ten był wykorzystywany, z racji swoich rozmiarów jedynie przez piechotę oraz wyłącznie na otwartej przestrzeni, najczęściej przeciwko kawalerii. Głównym celem ataku było wykorzystanie siły i przyspieszenia miecza do zrzucenia jeźdźca z konia lub wręcz połamania nóg wierzchowca w celu uziemienia przeciwnika.
No-dachi były jednak rzadko spotykanymi mieczami, z kilku prostych powodów:
No-dachi były noszone na różne sposoby. W zależności od potrzeby czy zamiarów mógł być zatknięty za pas, oparty o ramię czy też przewieszony przez plecy. Wydobycie także mogło wyglądać różnie, od zwykłego wydobycia z saya (pochwy), poprzez odrzucenie jej na bok, aż do rzuceniem nią w przeciwnika w celu uzyskania chwilowej przewagi.
Z powodu imponujących rozmiarów, no-dachi upodobało sobie wielu artystów, którzy na swoich obrazach o tematyce batalistycznej często przedstawiali dzierżących je wojowników.
Prawdopodobnie najsławniejszym szermierzem posługującym się no-dachi był żyjący w XVII w. Kojirō Sasaki, który z użyciem tego miecza stoczył (przegrany) pojedynek z Musashim Miyamoto, uznawanym za najwybitniejszego japońskiego szermierza.
Współcześnie niewiele jest szkół walki uczących posługiwania się no-dachi, jedną z nich jest Kage-ryū, w której zamiast nazwy no-dachi używa się zamiennie nazwy chōken.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
