| Condominium des Nouvelles-Hébrides New Hebrides Condominium Nowe Hebrydy | ||||
| ||||
 | ||||
| Państwo | Wielka Brytania, Francja | |||
| Stolica | Port Vila | |||
| Status terytorium | kondominium Wielkiej Brytanii i Francji | |||
| Powierzchnia • całkowita | 12,189 km² | |||
| Liczba ludności () • całkowita • gęstość zaludnienia | 100,000 8.2 osób/km² | |||
| Jednostka monetarna | dolar australijski, frank Nowych Hebrydów | |||
| Utworzenie | 1906 | |||
| Niepodległość | 30 lipca 1980 | |||
 | ||||
Nowe Hebrydy to kolonialna nazwa archipelagu około 80 wysp pochodzenia wulkanicznego i koralowego położonego około 1700 km na północny wschód od Australii, między 12 a 20° szerokości geograficznej południowej, obecnie niepodległe państwo Vanuatu.
Powierzchnia wysp: 12,2 tys. km². Ludność: blisko 200 tys., głównie pochodzenia melanezyjskiego. Główne wyspy Nowych Hebrydów (Espiritu Santo, Efate, Erromango, Malekula) są pochodzenia wulkanicznego, małe wysepki (Lopevi, Tanno) mają charakter koralowy.
Na wyspach panuje klimat wilgotny równikowy. Wyspy północne porastają wilgotne lasy równikowe, wyspy na południu porastają lasy suche i sawanna. Średnie temperatury miesięczne w przedziale 23-28 °C. Obszar Nowych Hebrydów należy do florystycznej prowincji nowohebrydzkiej, należącej w skład państwa paleotropikalnego. Flora uboga, w tym 15% endemitów.
Wyspy zostały odkryte w 1606 przez portugalskiego żeglarza Pedro Fernándeza de Quirósa. W 1774 zostały przebadane przez Jamesa Cooka. To on właśnie nadał im nazwę Nowych Hebrydów. Od tego czasu pojawiali się pierwsi europejscy osadnicy. Od 1906 wyspy stanowiły angielsko-francuskie kondominium. W 1980 wyspy uzyskały pełną niepodległość jako państwo Vanuatu. O dwie wyspy wysunięte najdalej na południe toczy się spór między Vanuatu i Francją.
| |||||||||||||||||
