Widget
Podziel się:

Ołeh Błochin


Ołeh Błochin
Oleg Blokhin3.jpg
Imię i nazwiskoOłeh Błochin
Data i miejsce
urodzenia
5 listopada 1952
Kijów, ZSRR
Pozycjanapastnik
Wzrost180 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Ukraina (selekcjoner)
Kariera juniorska
Dynamo Kijów
Kariera seniorska
LataKlubM (G)
1969–1988
1988–1989
1989–1990
Dynamo Kijów
Vorwärts Steyr
Aris Limassol
Razem
433 (211)
41 (9)
22 (5)
496 (225)
Reprezentacja narodowa
LataReprezentacja
1972–1988 ZSRR112 (42)
Kariera trenerska
LataKlub/reprezentacja
1990–1993
1993–1994
1994–1997
1997
1997–1998
1998–1999
2000–2002
2003–2007
2008
2009–2010
2011–
Olympiakos Pireus
PAOK Saloniki
Ionikos Pireus
Czornomorec Odessa, konsultant
PAOK Saloniki
AEK Ateny
Ionikos Pireus
 Ukraina
FK Moskwa
Czornomorec Odessa, dyr. sportowy
 Ukraina

Ołeh Wołodymyrowicz Błochin, ukr. Олег Володимирович Блохін, ros. Олег Владимирович Блохин (ur. 5 listopada 1952 w Kijowie) – radziecki i ukraiński piłkarz, występujący na pozycji napastnika, reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Zdobywca Złotej Piłki w 1975, rekordzista pod względem liczby występów i liczby strzelonych bramek w reprezentacji Związku Radzieckiego; po zakończeniu kariery piłkarskiej trener, od września 2003 do grudnia 2007 selekcjoner reprezentacji Ukrainy, którą doprowadził do 1/4 finału w Mistrzostwach Świata w Niemczech w 2006.

Spis treści

[edytuj] Kariera piłkarska

[edytuj] Kariera klubowa

Jako nastolatek został przyjęty do zespołu juniorów Dynama Kijów, a następnie przesunięty do drużyny rezerw, skąd wkrótce przeszedł do pierwszego składu. Lata jego gry w Dynamie to okres największych sukcesów w historii kijowskiego klubu, związany również z osobą trenera Walerego Łobanowskiego. Grając w Dynamie, został samodzielnym liderem klasyfikacji strzelców i piłkarzy z największą liczbą występów w radzieckiej Wyższej Lidze. Zagrał w niej 432 razy i strzelił 211 goli. Osiem razy sięgał po mistrzostwo ZSRR (w 1971, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981, 1985 i 1986), pięć razy po Puchar ZSRR (w 1974, 1978, 1982, 1985 i 1987). Poprowadził Dynamo do wygranej w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1975 i 1986. W latach 1972–1975 i w 1977 pięciokrotnie zdobywał tytuł króla strzelców ligi. Był jednym z pierwszych radzieckich piłkarzy, którym pozwolono na transfer do klubu zagranicznego. W 1988 podpisał kontrakt z austriackim zespołem Vorwärts Steyr, zaś od 1989 do 1990 grał na Cyprze, w Arisie Limassol.

[edytuj] Kariera reprezentacyjna

Jest rekordzistą reprezentacji ZSRR pod względem liczby występów (112) i zdobytych goli (42). W drużynie Sbornej debiutował 16 lipca 1972 w spotkaniu z Finlandią i już w pierwszym meczu strzelił bramkę. Dwukrotnie zdobywał brązowy medal Igrzysk Olimpijskich – w 1972 i 1976. Grał na mistrzostwach świata w 1982 i 1986. Po raz ostatni jako reprezentant Związku Radzieckiego wystąpił 21 września 1988 w spotkaniu z drużyną RFN.

[edytuj] Statystyki

Stan na 31 grudnia 1990[1].

KlubSezonMistrzostwaPucharPuchary europejskieŁącznieReprezentacja
MeczeBramkiMeczeBramkiMeczeBramkiMeczeBramkiMeczeBramki
 ZSRR
Dynamo Kijów19691000001000
19700010001000
19711000001000
197227142000291498
1973291884614323101
197429204351382430
1975281800118392672
1976 (w.)53106212573
1976 (j.)145000014551
1977291732824021104
1978261384203617106
197924176140341851
198033197341442321
198129197320382265
198224103061331192
198331101040361095
198430101120331131
198529125100341340
198623221105358112
19872045575321410
1987/880031205100
 Austria
Vorwärts Steyr1987/88135??0013+?5+?00
1988/89284?10028+?510
 Cypr
Aris Limassol1989/90225620028700
Dynamo Kijów43221167297926578266
Vorwärts Steyr419?1+?0041+?10+?
Aris Limassol2256200287
 ZSRR olimpijska129
 ZSRR11242
Łącznie49522573+?32+?7926647+?283+?11242

[edytuj] Kariera trenerska

Po zakończeniu kariery zawodniczej przeniósł się do Grecji, gdzie trenował miejscowe kluby: Olympiakos Pireus (wicemistrzostwo Grecji w 1991 i 1992, Puchar Grecji w 1992), PAOK Saloniki, Ionikos Pireus i AEK Ateny. We wrześniu 2003 został trenerem reprezentacji Ukrainy, którą w 2006 doprowadził do ćwierćfinału Mistrzostw Świata w Niemczech. W grudniu 2007 podał się do dymisji po nieudanych eliminacjach do ME 2008[2]. W sezonie 2008 prowadził FK Moskwa, skąd odszedł w listopadzie 2008 za porozumieniem stron[3]. 1 września 2009 objął stanowisko dyrektora sportowego Czornomorca Odessa[4]. 21 kwietnia 2011 ponownie został selekcjonerem reprezentacji Ukrainy[5].

[edytuj] Działalność polityczna

W latach 1998–2006 przez dwie kadencje sprawował mandat posła do ukraińskiej Rady Najwyższej. W pierwszej reprezentował partię Hromada, następnie Komunistyczną Partię Ukrainy, później przeszedł do Zjednoczonej Socjaldemokratycznej Partii Ukrainy. Po porażce wyborczej tego ugrupowania w 2006 wycofał się z polityki.

[edytuj] Życie prywatne

Był żonaty z Iriną Dieriuginą, dawną radziecką gimnastyczką, pięciokrotną mistrzynią świata w gimnastyce. Córka z pierwszego małżeństwa, Irina Błochina, mieszka w USA, jest aktorką i piosenkarką. Na początku lat 90. Ołeh Błochin rozwiódł się i ożenił się z Anżełą, z którą ma córkę Annę (ur. 2000) oraz Katię (ur. 2001)[6].

[edytuj] Sukcesy i odznaczenia

[edytuj] Sukcesy klubowe

[edytuj] Sukcesy reprezentacyjne

[edytuj] Sukcesy trenerskie

[edytuj] Sukcesy indywidualne

[edytuj] Odznaczenia

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

  • Гол, который я не забил (Kijów, 1980)
  • Право на гол (Moskwa, 1984)
  • Экзаменует футбол (Kijów, 1986)
  • Футбол на всю жизнь (Kijów, 1988–1989)

[edytuj] Bibliografia


Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.

Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Zasady ochrony prywatności O Wikipedii Informacje prawne