| |||
 | |||
| Status | dzielnica | ||
| Burmistrz | Maurycy Wojciech Komorowski[1] | ||
| Powierzchnia | 9,7 km² | ||
| Ludność (2009) • liczba ludności • gęstość | 89383 ▼ 9196 os./km² | ||
| Tablice rejestracyjne | WU | ||
Położenie na planie Warszawy | |||
| Strona internetowa | |||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |||
Ochota – jedna z dzielnic Warszawy, położona w najbliższym sąsiedztwie centrum miasta. Jej geometryczny środek stanowi skrzyżowanie ulic Bitwy Warszawskiej 1920 r. oraz ulicy Białobrzeskiej. Jest to najgęściej zaludniona dzielnica Warszawy (9448 osób/km²).
Wg danych GUS z dnia 31 grudnia 2009 roku dzielnica posiada powierzchnię 9,7 km² i liczy 89 383 mieszkańców[2].
Spis treści |
Nazwa dzielnicy pochodzi od karczmy "Ochota", która znajdowała się prawdopodobnie na miejscu dzisiejszego bloku przy ulicy Kaliskiej 1[3].
Granice Ochoty stanowią:
W systemie TERYT Ochota ma status dzielnicy, w skład której wchodzą następujące części miasta[4]:
Miejski System Informacji wyróżnia następujące obszary[5]:
Tradycyjnie wyróżniane są również obszary takie jak Kolonia Staszica czy Kolonia Lubeckiego.
Pierwsze pisemne wzmianki o terenie, na którym leży dzisiejsza Ochota, pochodzą z 1238 r.
Przez długi czas Ochota wchodziła w obręb królewskiej wsi Wielka Wola. Zaczęła się szybko rozwijać ze względu na przechodzenie przez jej teren wielu ważnych dróg. Były to:
Do rozwoju dzielnicy w XIX wieku przyczyniło się też powstanie Filtrów w 1886 i Szpitala im. Dzieciątka Jezus w 1901 roku.
W okresie międzywojennym dzielnica zaczęła szybko się rozwijać. Powstały wtedy kolonie Staszica i Lubeckiego, Dom Studencki "Akademik" przy pl. Narutowicza.
Okres II wojny światowej nie wyrządził na Ochocie tylu szkód materialnych co np. w Śródmieściu ale zaznaczył swoje piętno m.in. w postaci wszechobecnych na Ochocie miejscach mordów, znanych jako Rzeź Ochoty.
11 kwietnia 1945 roku na Ochocie uruchomiono pierwszą po wojnie w Warszawie regularną linię komunikacji miejskiej obsługiwaną przez ciężarówki i łączącą Pl. Narutowicza i ul. Targową na Pradze. We wrześniu tego samego roku pierwsza po lewej stronie miasta linia tramwajowa została uruchomiona pomiędzy Okęciem a Pl. Starynkiewicza[6].
W okresie PRL-u Ochotę odrestaurowano po zniszczeniach wojennych. Powstało też m.in. wiele nowych budynków mieszkalnych i usługowych, a także rozwój przemysłu reprezentowany przez takie przedsiębiorstwa jak Era (przemysł elektroniczny), Warszawska Fabryka Obrabiarek (obrabiarki), Meratronika (urządzenia pomiarowe), Hydomat (przemysł mechaniczny) czy WSK-Okęcie (przemysł lotniczy)[6].
Przez większość okresu PRL i kilka lat po przemianach Ochota mając status dzielnicy lub gminy obejmowała całą południowo-zachodnią część Warszawy. W kolejnych rozszerzeniach granic miasta włączano do niej Włochy, Ursus, Okęcie i inne osiedla (tzw. Daleka Ochota). Do Ochoty zaliczono również niektóre fragmenty miasta tradycyjnie związane ze Śródmieściem. W latach 1990–1994 dzielnica ta miała status gminy (gmina Warszawa-Ochota), z której w roku 1993 wyłączono Ursus, a obecne granice Ochoty ustalono w 1994 roku, gdy stała się ona dzielnicą wchodzącą w skład ówczesnej gminy Warszawa-Centrum.
12 kwietnia 1982 r. z dachu bloku przy ul. Grójeckiej 19/25 nadano pierwszą audycję Radia Solidarność.
Na terenie dzielnicy znajdują się następujące placówki oświatowe (część z nich wchodzi w skład jednego z ośmiu zespołów szkół)[7]:
A także placówki działalności pozaszkolnej, jak młodzieżowy dom kultury, międzyszkolny ośrodek sportowy czy ogród jordanowski. Prowadzonych jest również kilka środowiskowych ognisk wychowawczych TPD czy ośrodek wychowawczy księży orionistów.
Na Ochocie mieszczą się siedziby i budynki kilkunastu wydziałów uczelni wyższych, a także rektoraty Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, Wyższej Szkoły Ekologii i Zarządzania, Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej, Polsko-Japońska Wyższa Szkoła Technik Komputerowych i Wyższej Szkoły Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Znajduje się również tam siedziba Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. Część budowli uczelnianych mieści się na obszarze Kampusu Ochota, którego trzon stanowią wydziały lub instytuty matematyczno-przyrodnicze Uniwersytetu Warszawskiego oraz Polskiej Akademii Nauk, jak również skupione na Kampusie Banacha budynki WUM. Ponadto niektóre uczelnie mające na Ochocie siedzibę część budynków mają położone w innych częściach dzielnicy (np. Wydział Nauk Społecznych WSP TWP, Wydział Architektury WSEiZ). Skupienie jednostek naukowo-badawczych jest rozwinięciem międzywojennych koncepcji miasteczka akademickiego. Z lat 20. i 30. XX w. pochodzi kompleks domów studenckich Politechniki Warszawskiej przy pl. Narutowicza, gmach Wolnej Wszechnicy czy Instytutu Radowego. Następne budowle powstawały w latach późniejszych, a najnowsze inwestycje – kompleks trzech Centrum Nowych Technologii UW powstają od roku 2010. Niektóre budynki były przejmowane przez kolejne uczelnie, np. gmach Wolnej Wszechnicy był po II wojnie światowej siedzibą Akademii Sztabu Generalnego, a po rozbudowie Wojskowej Akademii Politycznej, następnie zaś kilku jednostek Uniwersytetu Warszawskiego (głównie Wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki).
Wpisane w rejestr zabytków Warszawy:[8]
Ponadto kilka głazów i kilkadziesiąt tablic, głównie upamiętniających znane osoby mieszkające na Ochocie i ofiary wojenne[9].
Na terenie Ochoty znajduje się 10 obszarów zieleni miejskiej[10]:
Poza tym występuje kilka mniejszych skwerów, jak również miejsca zieleni niezorganizowanej (np. Fort Szczęśliwice). Na Ochocie nie zachował się żaden las.
Na Ochocie znajdują się m.in.:
Na zmianę charakteru dzielnicy w ostatnim dziesięcioleciu wpłynęło powstanie dwóch obszarów:
| |||||||
