| Olga Lipińska | |
 Olga Lipińska w 2008 | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 kwietnia 1939 Warszawa, Polska |
| Zawód | reżyser, scenarzystka, satyryk |
| Odznaczenia | |
   | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
 Olga Lipińska w Wikicytatach | |
Olga Lipińska (ur. 6 kwietnia 1939 w Warszawie) – polska reżyser, scenarzystka telewizyjna i satyryk, twórczyni telewizyjnego Kabaretu Olgi Lipińskiej.
Spis treści |
Jest absolwentką żeńskiego XII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie na Saskiej Kępie w Warszawie[1][2]. W 1964 ukończyła Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie.
Związana jako aktorka i reżyser ze Studenckim Teatrem Satyryków. W latach 1977–1990 była dyrektorem Teatru Komedia w Warszawie.
Żona dziennikarza radiowego Andrzeja Wiktora Piotrowskiego, zmarłego w 1996.
Wyreżyserowała kilkadziesiąt spektakli Teatru TV, najsłynniejsze to Damy i huzary (1973), Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1985), Gwałtu, co się dzieje (1992), Zemsta (1994), Baryłeczka (1995), Ja się nie boję braci Rojek (2003) oraz Cud mniemany, czyli Krakowiacy i górale z 2007.
W Telewizji Polskiej stworzyła kabarety: Głupia sprawa (10 spektakli, 1968–1970), Gallux Show (10 spektakli, 1970–1974), Właśnie leci kabarecik (10 spektakli, 1975–1977), Kurtyna w górę (18 spektakli, 1977–1981) oraz najważniejszy – Kabaret Olgi Lipińskiej. W latach 1990–1992 prowadziła w TVP 1 autorski talk show pt. Piosenki z Kabaretu Olgi Lipińskiej, do którego zapraszała znane postaci związane z polską kulturą i sztuką.
Według prasy podziemnej na początku lat 80. Olga Lipińska miała brać udział w przełamywaniu bojkotu telewizji przez aktorów[3].
W 1992 zaangażowała się w inicjatywę Zbigniewa Bujaka na rzecz przeprowadzenia referendum w sprawie ustawy antyaborcyjnej, dziesięć lat później wraz z setką innych kobiet podpisała list domagający się od Parlamentu Europejskiego wpłynięcia na rząd polski, by zliberalizował prawo aborcyjne w RP.
Krytyczna w stosunku do prezydentury Lecha Wałęsy w wyborach prezydenckich 1995 udzieliła poparcia kandydatowi Unii Wolności Jackowi Kuroniowi. Była członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w Polsce 2005, a w wyborach 2000 wspierała Aleksandra Kwaśniewskiego[4][5].
Olga Lipińska podpisywała kilkakrotnie listy otwarte w różnych sprawach politycznych. W 2003 zaangażowała się na rzecz przyjęcia przez Irlandczyków Traktatu Nicejskiego oraz sprzeciwiała się umieszczeniu tzw. Invocatio Dei w preambule konstytucji europejskiej. W 2005 wraz z innymi przedstawicielkami życia publicznego broniła Małgorzaty Niezabitowskiej przed oskarżeniami Krzysztofa Wyszkowskiego i "Rzeczpospolitej" o współpracę z SB.
Od parunastu lat regularnie publikuje swoje felietony w "Twoim Stylu", które złożyły się na wydaną w 2005 książkę Mój pamiętnik potoczny. W 2009 ukazała się jej nowa książka – zbiór felietonów Co by tu jeszcze....
