Pałka teleskopowa, baton – nowoczesny rodzaj składanej broni obuchowej, znany w Polsce po I wojnie światowej, na świecie rozpowszechniany od 1950 roku. Wykonana najczęściej z lekkiego i mocnego metalu (np. aluminium), czasem z tworzyw sztucznych.
W formie złożonej ma długość około 15–20 cm, a w formie rozłożonej – około 40–60 cm. Produkowana na masową skalę często różni się jakością wykonania i stylistyką.
Zbudowana jest z rękojeści, zakończenia rękojeści, ramienia dwuczłonowego, zakończenia ramienia. Trzy segmenty (rękojeść, pierwszy człon i drugi człon ramienia) łączą się w tzw. układzie kielichowym, gdzie podczas rozkładania szerszy koniec jednej części jest hamowany wewnątrz węższej części kolejnego segmentu. Rozłożenie pałki następuje w wyniku jednego szybkiego ruchu wysuwająco-wstrząsającego. Złożenie następuje po silnym uderzeniu wewnętrzną stroną dłoni w zakończenie dwuczłonowego ramienia lub przez prostopadłe uderzenie końcem pałki o twarde podłoże.
Oficjalna broń w formacjach ochrony porządku publicznego: służb specjalnych (w tym policji) i ochroniarskich (w szczególności tzw. bramkarzy)[1]. Używana przez adeptów sztuk walki, kierowców komunikacji miejskiej, kierowców taksówek[2].
W Polsce jej sprzedaż jest koncesjonowana[3].
Do zakupu i posiadania pałek teleskopowych w Polsce nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia ani jej rejestracja, o ile nie mają wkładki lub końcówki z ciężkiego i twardego materiału[4], ale użycie ich przeciw człowiekowi w sytuacji innej niż obrona konieczna może zostać uznane za przestępstwo popełnione przy użyciu niebezpiecznego przedmiotu w rozumieniu art. 280 oraz 159 Kodeksu Karnego. Kwalifikacja taka ma miejsce, gdy popełniający przestępstwo używał pałki w sposób bezpośrednio zagrażający życiu ludzkiemu.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
