| Parafia św. Wojciecha | |
| St. Albertus's Parish | |
 Kościół św. Wojciecha w Detroit | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Siedziba | Detroit, Michigan |
| Adres | 4231 Aubin Street |
| Data powołania | 1871 |
| Data zamknięcia | 1990 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Archidiecezja | Detroit |
| Kościół |  |
| Wezwanie | św. Wojciecha |
| Wspomnienie liturgiczne | 23 kwietnia |
Położenie na mapie stanu Michigan | |
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych | |
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
| Strona internetowa | |
Parafia św. Wojciecha w Detroit (ang. St. Albertus's Parish) – parafia rzymskokatolicka położona w Detroit w stanie Michigan w Stanach Zjednoczonych.
Była ona wieloetniczną parafią w wschodniej części Detroit, zwanej potocznie "Wojciechowo" (ang. Poletown), z mszą św. w j. polskim, dla polskich imigrantów.
Kościół jest na liście "National Register of Historic Places"[1] w hrabstwie Wayne w stanie Michigan.
Nazwa parafii była dedykowana św. Wojciechowi.
Spis treści |
Pierwsi polscy imigranci, w większości z poznańskiego, przybyli do Detroit w połowie 1850 roku. Początkowo osiedlali się w mieście i jego okolicach w społeczności niemieckojęzycznej. W 1870 roku podjęli kroki w celu zorganizowania własnej parafii. Pod przewodnictwem ks. Szymona Wieczorka CR, zorganizowali Towarzystwo św. Stanisława Kostki i rozpoczął zbieranie funduszy na budowę kościoła. Ówczesny biskup Caspar Henry wyraził zgodę i 9 listopada 1871 roku zakupiono działkę pod budowę kościoła.
Budowę kościoła, według projektu architekta John Wiesenhoffèr, rozpoczęto 13 czerwca 1872, a 14 lipca 1872 roku, biskup Borgess poświęcił kościół św Wojciecha.
Ze względu na trudności w znalezieniu właściwego, w j. angielskim, odpowiednika, imienia św, Wojciecha, patrona Czech, duszpasterze i parafianie użyli łaciński odpowiednik – Adalbertus, następnie błędnie przetłumaczony na język angielski jako St Albertus lub St Albert.
Otwarcie Parafii św. Wojciecha doprowadziło do utworzenia pierwszej polskiej dzielnicy Detroit, znanej dla mieszkańców Detroit jako "Poletown", a dla Polaków jako "Wojciechowo".
W związku ze stale rosnącą polską społecznością w Detroit, w 1884 roku rozpoczeto budowę nowego wiekszego kościoła, a 4 lipca 1885 roku, biskup Borgess poświęcił kościół.
W 1889 roku, jeden z parafian, John A. Lemke, wyświęcony na kapłana, odprawił w tym kościele swoją pierwszą mszę św.
Kościół według projektu architekta Henryka Engelbert został zbudowany na miejscu pierwszej szkoły, przez Spitzely Brothers Detroit. Koszt budowy wyniósł 61 000 dolarów.
Był to największy kościół katolicki w stanu Michigan w okresie jego budowy, mogące pomieścić do 2500 wiernych, był również, pierwszym w Detroit, kościołem wyposażonym w ciepło z pary wodnej i oświetlenie elektryczne.
Kościół z cegły, w stylu gotyckim ma 200 metrów długości i 70 metrów szerokości z iglicą 280 metrów wysokości, był to, na owe czasy, drugi największy polonijny kościół rzymskokatolicki w Stanach Zjednoczonych.
Kościół został ogłoszony przez stan Michigan jako miejsce historyczne i umieszczone w Krajowym Rejestrze miejsc o znaczeniu historycznym i w 1975 roku został zarejestrowany[2].
Mimo, że parafia została zamknięta w 1990 roku, kościół wciąż stoi w starej polskiej części miasta Detroit jako przypomnienie polskich korzeni miasta . Jego "Złoty Krzyż" ku niebu wskazuje należne miejsce w historii, polskiej społeczności w Detroit.
Pierwszy budynek St. Albertus School, został ukończony w 1873 roku i otwarty na początku 1874 roku.
Drugi i większy budynek szkoły, dwupoziomowy, z cegły, został przebudowany z kościoła na naprzeciwko Canfield Avenue w 1892 roku, gdzie obecnie znajduje się parking i służył parafii do 1917 roku Trzecia i ostatnia, trzy kondygnacyjna szkoła została zbudowana na Canfield Avenue zaraz za kościołem.
