| Parson Russell terrier | |
 Pies rasy parson Russell terrier | |
| Kraj patronacki | Wielka Brytania |
| Wymiary | |
| Wysokość | 33-38 cm |
| Masa | 6-10 kg |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa III, Sekcja 1, nr wzorca 339 |
| AKC | Terrier |
| ANKC | Grupa 2 - Terriers |
| CKC | Grupa 4 - Terriers |
| KC(UK) | Terrier |
| NZKC | Terrier |
| UKC | Grupa 7 - Terrier |
| Wzorce rasy | |
| FCI • AKC • ANKC • CKC • KC(UK) • NZKC • UKC | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
Parson Russell terrier – jedna z ras psów, zaklasyfikowana do sekcji terierów dużych i średnich.
Spis treści |
Parson Russell terrier został wyhodowany przez angielskiego pastora Johna "Jacka" Russella. Człowiek ten słynął z zamiłowania do polowań i psów, a w szczególności terrierów. Rasa ta została wyhodowana przede wszystkim do polowań na lisy. Nazwa "Parson Russell" została ustalona przez American Kennel Club.
Wygląd oraz użytkowość parson Russell terriera są określone wzorcem, który przedstawia go jako wytrwałego i mało wymagającego teriera pracującego, szczególnie przydatnego w polowaniu w funkcji norowca.
Ogon zwykle jest kopiowany. Ogon kopiowany: pozostaje w odpowiedniej proporcji do całości ciała. Powinien być takiej długości, by móc pewnie chwycić go w dłoń. Mocny, prosty, osadzony średnio wysoko. Unosi się wyraźnie, gdy pies jest w ruchu. Ogon niekopiowany: średniej długości i tak prosty, jak to jest tylko możliwe. Gruby u nasady, cieńszy u końca. Osadzony średnio wysoko. Unosi się wyraźnie, gdy pies jest w ruchu.
Sierść twarda z natury, jest ścisła i gęsta tak jak u odmiany krótko i szorstkowłosej. Brzuch i spód tułowia są owłosione. Umaszczenie jest całkowicie białe lub dominująco białe z łatami barwy podpalanej (płoworudej), cytrynowej lub czarnej. Mogą występować wszelkie kombinacje tych trzech barw. Preferowane są kolorowe znaczenia nie wychodzące poza głowę i nasadę ogona.
Parson Russell terrier to pies myśliwski, aktywny, czujny, wytrzymały, odważny, łatwy w szkoleniu i inteligentny. Uczy się chętnie i szybko, od szczenięcia wymagana jest konsekwencja w wychowaniu, gdyż później jako dorosły osobnik może podejmować próby zdominowania członków rodziny.
Pierwotnie używane były do polowań na lisy w norach. Współcześnie są hodowane również jako psy towarzyszące, sprawdzają się w psich sportach agility oraz flyballu, ale nadal rasa jest chętnie używana przez myśliwych do polowań, lecz przede wszystkich w krajach Europy zachodniej[potrzebne źródło].
Odmiana gładkowłosa gubi włos przez cały rok w znacznej ilości, natomiast szorstkowłosa wymaga trymowania dwa razy do roku, jesienią przy zmianie okrywy włosowej z letniej na zimową i wiosną z zimowej na letnią.
| ||||||||||||||||
