| Patrick Galbraith | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Miejsce zamieszkania | Seattle |
| Data i miejsce urodzenia | 16 kwietnia 1967 Tacoma |
| Wzrost | 183 cm |
| Masa ciała | 73 kg |
| Gra | leworęczna |
| Status profesjonalny | 1989 |
| Zakończenie kariery | 1999 |
| Gra pojedyncza | |
| Najwyżej w rankingu | 411 (25 czerwca 1990) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 36 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (18 października 1993) |
| Australian Open | SF (1996) |
| Roland Garros | SF (1994) |
| Wimbledon | F (1993, 1994) |
| US Open | SF (1990, 1995) |
Patrick Galbraith (ur. 16 kwietnia 1967 w Tahomie) – amerykański tenisista, specjalista gry podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa. Ma na koncie liczne zwycięstwa turniejowe w grze podwójnej, w tym w turnieju Masters Cup, był również dwukrotnym finalistą Wimbledonu, a przez pewien czas liderował światowemu rankingowi deblistów. W grze mieszanej odniósł dwa wielkoszlemowe zwycięstwa.
Spis treści |
Leworęczny Galbraith, rozpoczynając w 1989 karierę zawodową, miał za sobą udane występy w rozgrywkach akademickich – jako student Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles tworzył parę z Brianem Garrowem i mógł pochwalić się trzykrotnym tytułem All American (1986-1989) oraz akademickim mistrzostwem kraju (Intercollegiate) w 1988. Początkowo próbował łączyć grę podwójną z turniejami singlowymi, ale udało mu się w latach 1989-1990 jedynie trzykrotnie wystąpić w imprezach rangi Grand Prix, za każdym razem kończąc udział na I rundzie. Mecze te oraz kilka turniejów challengerowych pozwoliły mu w czerwcu 1990 na uplasowanie się w światowym rankingu gry pojedynczej na 411. miejscu; po 1991 całkowicie skoncentrował się na grze podwójnej.
Pierwszy wygrany turniej deblowy Galbraith zaliczył już w 1989, na trawiastych kortach w Newport nieopodal tenisowej Hall of Fame, mając za partnera swojego dotychczasowego partnera z rozgrywek akademickich Garrowa. W 1990 wygrał dwa turnieje, był w jednym finale, a w parze z Kelly Jonesem osiągnął półfinał wielkoszlemowego US Open. W 1991 Galbraith większość imprez rozegrał w parze z Toddem Witskenem, co zaowocowało trzema turniejowymi trofeami (w tym prestiżowym Canadian Open) oraz pierwszym awansem do deblowego Masters. Masters Amerykanie zakończyli na etapie rozgrywek grupowych, wygrywając jeden pojedynek i przegrywając dwa.
Sezon 1992 Galbraith miał również udany, ale mimo pięciu turniejowych triumfów nie zagrał w Masters; każdy z turniejów wygrywał z innym partnerem, a o udziale w Masters decyduje ranking par deblowych, a nie indywidualna klasyfikacja. W 1993 Galbraith stworzył regularną parę z Kanadyjczykiem Grantem Connellem, którego dotychczasowy partner Glenn Michibata zakończył karierę. Współpraca Connella z Galbraithem przyniosła obu graczom szereg sukcesów przez trzy kolejne sezony. Już w pierwszym roku wspólnej gry znaleźli się na czele rankingu par, wygrali trzy turnieje i cztery razy przegrywali w finałach, a w Masters odpadli w półfinale (w jednym ze spotkań grupowych odprawiając bez straty gema mistrzów French Open, Murphy'ego i Luke'a Jensenów). Znaczącym sukcesem był przede wszystkim finał Wimbledonu, w którym jednak musieli uznać wyższość australijskiej pary Todda Woodbridge'a i Marka Woodforde'a. W październiku 1993 Galbraith został liderem indywidualnego rankingu światowego deblistów, na czele którego miesiąc później zmienił go Connell, dzięki jednemu finałowi osiągniętemu z innym partnerem. Organizacja tenisistów zawodowych ATP nadała obu graczom tytuł "Pary deblowej roku" (ATP Tour Doubles Team of the Year).
W 1994 Connell i Galbraith wygrali cztery turnieje, w tym dużą imprezę w Indian Wells. Wśród trzech finałów był ponownie Wimbledon, w którym znowu ulegli australijskim The Woodies, podobnie jak rok wcześniej w trzech setach. W 1995 wśród sukcesów północnoamerykańskiej pary zabrakło już wielkoszlemowego finału, było natomiast pięć triumfów turniejowych i dwa finały w ATP Tour (ponadto Galbraith był w finale w Nottingham z Danie Visserem). Na szczególną uwagę zasługuje wygrana w turnieju Masters. W 1995 impreza ta odbywała się w holenderskim Eindhoven, a do głównych faworytów zaliczano broniących tytułu reprezentantów gospodarzy Paula Haarhuisa i Jacco Eltingha oraz Australijczyków Woodbridge'a i Woodforde'a. Holendrzy potwierdzili wysokie aspiracje, wychodząc z grupy eliminacyjnej z kompletem trzech zwycięstw, w tym nad Connellem i Galbraithem; ci z kolei zdołali awansować do półfinału mimo negatywnego bilansu (dwóch porażek i jednej wygranej), by w walce o finał wyeliminować The Woodies. W finale doszło do rewanżu za spotkanie w grupie eliminacyjnej z Haarhuisem i Eltinghiem, w którym Connell i Galbraith okazali się mistrzami tie-breaka, wygrywając ostatecznie 7:6, 7:6, 3:6, 7:6.
Na tym sukcesie współpraca Galbraitha i Connella zakończyła się. W sezonie 1996 Amerykanin ponownie grywał z wieloma partnerami, każde z czterech turniejowych zwycięstw odnosząc z innym tenisistą, a przegrany finał w Miami (Key Biscaine) zaliczając z piątym. Był nim reprezentant RPA Ellis Ferreira, z którym następnie grał regularnie w 1997, odnosząc pięć zwycięstw turniejowych i dochodząc do dalszych dwóch finałów, a także po raz piąty w karierze awansując do Masters (odpadli po rozgrywkach grupowych z jedną wygraną i dwiema porażkami na koncie). W 1998 Galbraith wygrał jeden turniej, a w 1999 dwa – ostatnie w karierze. Grał jeszcze do późnego lata 2000, w ostatnim roku występów zawodowych będąc w finale w Scottsdale (z Davidem Macphersonem) oraz w półfinałach w Miami i Atlancie (z Brianem MacPhie). W I rundach turniejów wielkoszlemowych miał dwukrotnie okazję zagrać z przedstawicielami nowego pokolenia amerykańskich deblistów, braćmi Bobem i Mikiem Bryanami, ulegając młodszym rywalom w Paryżu i rewanżując się w Londynie. Karierę zakończył po US Open 2000, zarobiwszy na korcie jako tenisista zawodowy ponad dwa i pół miliona dolarów. Łącznie wygrał 36 turniejów zaliczanych do klasyfikacji ATP Tour, a w 19 przegrywał w finałach.
W turniejach wielkoszlemowych nie udało się Galbraithowi nigdy wygrać w męskim deblu; Wimbledon 1993 i 1994 z Connellem pozostały jedynymi finałami, w innych imprezach Wielkiego Szlema był co najmniej półfinalistą (French Open 1994 z Connellem, Australian Open 1996 z Olchowskim, US Open 1990 z Jonesem i 1995 z Connellem). Amerykanina zwycięstwa wielkoszlemowe jednak nie ominęły, triumfował bowiem dwukrotnie w mikście; oba zwycięstwa odniósł na US Open, w 1994 mając za partnerkę Elnę Reinach z RPA, a dwa lata później swoją rodaczkę Lisę Raymond. Ponadto z Raymond był w finałach French Open 1997 i US Open 1998.
Galbraith nie zapisał zbyt bogatej karty jako reprezentant USA w Pucharze Davisa. Wystąpił jedynie w dwóch meczach, partnerując w 1996 Patrickowi McEnroe w wygranym spotkaniu z Meksykanami i przegranym z Czechami.
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 1994 | US Open | Twarda |  Elna Reinach |  Jana Novotná Todd Woodbridge | 6:2, 6:4 |
| 2. | 1996 | US Open | Twarda | Lisa Raymond |  Manon Bollegraf Rick Leach | 7:6, 7:6 |
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska Olimpijskie |
| International Series Gold |
| International Series |
| |||||
