| Paul Hermann Müller | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 12 stycznia 1899 Olten |
| Data i miejsce śmierci | 12 października 1965 Bazylea |
| Zawód | chemik |
Paul Hermann Müller (ur. 12 stycznia 1899 w Olten w kantonie Solura, zm. 12 października 1965 w Bazylei) – szwajcarski chemik. Zdobywca Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii w 1948 roku za odkrycie nadzwyczajnych właściwości DDT.
Po uzyskaniu tytułu doktora pracował dla J.R. Geigy A.G. w Bazylei, gdzie dokonał swojego najważniejszego odkrycia.
W 1935 roku rozpoczął opracowywanie środka owadobójczego, który zwalczałby większość szkodliwych owadów będąc neutralnym dla środowiska. W założeniach środek ten miał być tani w produkcji oraz chemicznie stabilny.
Jesienią 1939 roku po czterech latach badań Müller zsyntetyzował DDT, który został już odkryty przez austriackiego chemika w 1873, ale nie znalazł żadnego praktycznego zastosowania.
W 1939 roku przeprowadzono pierwsze testy z użyciem DDT na owadach, które potwierdziły nadzwyczajną skuteczność tego środka. DDT znalazł zastosowanie nie tylko w rolnictwie, ale także w innych dziedzinach gospodarki. W 1969 roku użyto około 450 000 ton tego środka.
DDT przyczynił się także do zatrzymania epidemii tyfusu plamistego.
W 1940 uzyskał szwajcarski patent na dichlorodifenylotrichloroetan (w skrócie zwany DDT). Podobne patenty uzyskał w Stanach Zjednoczonych w 1942 roku oraz w Australii w 1943 roku.
W 1948 roku otrzymał nagrodę Nobla „za odkrycie wysokiej skuteczności DDT w zwalczaniu wielu stawonogów”.
Szybko jednak okazało się, że stabilność DDT okazała się przekleństwem tego pestycydu. Jego trwałość powodowała kumulację substancji w organizmach żywych. Podążając wraz z kolejnymi ogniwami łańcucha pokarmowego DDT dotarło także do organizmu człowieka, co mogło powodować zgon w wyniku zatrucia. Müller jako odkrywca DDT przyczynił się do śmierci wielu ludzi. Nie można jednak oceniać go negatywnie, gdyż także uratował życie milionom innych osób.
W 1962 roku Rachel Carson opublikowała książkę „Silent Spring” krytykującą używanie DDT. Pokazuje, że DDT jest odpowiedzialny za niszczenie łańcuchów pokarmowych w ekosystemach.
