| Piotr | ||
| ||
| Data śmierci | 20 sierpnia 1198 | |
| Biskup poznański | ||
| Okres sprawowania | po 1186 – przed 8 września 1191 | |
| Arcybiskup gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania | przed 8 września 1191 – 20 sierpnia 1198 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Nominacja biskupia | brak danych | |
| Sakra biskupia | brak danych | |
Piotr Łabędź (zm. 20 sierpnia 1198) – biskup poznański i arcybiskup gnieźnieński. Niekiedy jest utożsamiany ze swoim poprzednikiem błogosławionym Bogumiłem (jako Bogumił-Piotr), jednak nowsze opracowania rozróżniają te dwie osoby.
Pochodził najprawdopodobniej ze szlacheckiego rodu Łabędziów. O jego życiu przed konsekracją nie wiadomo nic pewnego, musiał jednak zdobyć solidne wykształcenie (być może za granicą). Prawdopodobnie był cystersem, opatem założonego w 1185 klasztoru w Koprzywnicy i najpóźniej w 1190 został biskupem poznańskim, a krótko potem arcybiskupem gnieźnieńskim[1].
Na urzędzie arcybiskupim występuje po raz pierwszy 8 września 1191 przy konsekracji kolegiaty sandomierskiej. Przy tej okazji starał się również pogodzić zwaśnionych książąt – Kazimierza Sprawiedliwego i Mieszka Starego. Był wielkim protektorem zakonu cysterskiego – przekazał dochody z kilkunastu wsi na rzecz zakładanego wówczas, z fundacji Kazimierza Sprawiedliwego, opactwa cysterskiego w Sulejowie, zaś cystersom z Łekna przekazał dochody z trzech kolejnych wsi. Był również sędzią w sporze między benedyktynami a norbertanami o opactwo św. Wincentego we Wrocławiu w 1193 r. (opactwo trafiło w ręce norbertanów). Zmarł 20 sierpnia 1198.
Był przyjacielem Wincentego Kadłubka, który napisał na jego cześć panegiryk w swojej kronice.
| Poprzednik Goswin (?) |  | Biskup poznański ok. 1190/91 | | Następca Benedykt |
| Poprzednik Bogumił z Dobrowa |  | Arcybiskup gnieźnieński 1191 – 1198 | | Następca Henryk Kietlicz |
