Piotr Dunin-Borkowski (ur. 1890, zm. 1949 w Rzymie) – polski polityk konserwatywny, działacz państwowy, pisarz polityczny.
Jeden z głównych działaczy Lwowskiej Grupy Konserwatywnej. Przed I wojną światową w dyplomacji Austro-Węgier, następnie prezes oddziału Związku Ziemian we Lwowie. Założyciel Klubu Zachowawczej Pracy Państwowej. W latach 1927–1928 wojewoda lwowski, w latach 1928–1929 wojewoda poznański.
Związany ze środowiskiem Buntu Młodych i Polityki – pism redagowanych przez Jerzego Giedroycia (obok Adolfa Bocheńskiego, Aleksandra Bocheńskiego, Ksawerego Pruszyńskiego i Mieczysława Pruszyńskiego). Zwolennik współpracy polsko-ukraińskiej wobec wspólnego zagrożenia ze strony ZSRR.
W czasie II wojny światowej uczestnik rozmów prowadzonych we Lwowie pomiędzy Delegaturą Rządu na Kraj i Armią Krajową a podziemiem ukraińskim (UHWR) w sprawie wzajemnego zawieszenia broni i warunków współpracy politycznej. Po wojnie na emigracji w Rzymie, gdzie zmarł i jest pochowany.
Autor rozprawek i artykułów o tematyce politycznej i historycznej (m.in. Geneza parlamentaryzmu polskiego, Demokracja i Absolutum Dominium w okresie drugiej niepodległości Polski). Współpracownik pism piłsudczykowskich: Droga, Państwo Pracy oraz związanych z tzw. nurtem ukrainofilskim: Biuletyn Polsko-Ukraiński, a po jego rozwiązaniu - Problemy Europy Wschodniej. Znawca tematyki ukraińskiej w dwudziestoleciu międzywojennym, zwolennik asymilacji państwowej oraz porozumienia z przedstawicielami mniejszości. Krytyk projektu BBWR konstytucji kwietniowej. Twórca propozycji nowego podziału administracyjnego oraz reformy samorządowej.
