| APS | |
 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | pistolet automatyczny |
| Historia | |
| Prototypy | 1947-1952 |
| Produkcja seryjna | 1951-1975 |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 9 mm |
| Nabój | 9 x 18 mm Makarowa |
| Magazynek | 20 nab. |
| Wymiary | |
| Długość | 225 mm 540 mm (z kolbą dołączoną) |
| Długość lufy | 140 mm |
| Masa | |
| broni | 1020 g (niezaładowanej) 1220 g (załadowanej) 1780 g (załadowany wraz z kolbą-kaburą) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 340 m/s |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 600 – 750 strz./min. |
| Szybkostrzelność praktyczna | 40 strz./min. (ogień pojedynczy) 90 strz./min. (ogień ciągły) |
| Zasięg skuteczny | 200 m |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Pistolet Stieczkina – APS – (ros. Автоматический Пистолет Стечкина) – pistolet automatyczny wprowadzony do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1951 roku. Jego konstruktorem był pracujący w zakładach w Tule Igor Jakowlewicz Stieczkin.
Spis treści |
APS był w założeniach pistoletem przeznaczonym dla oficerów biorących bezpośredni udział w walce, a także żołnierzy należących do obsługi czołgów, innych wozów bojowych i artylerii, czyli we wszystkich jednostkach, w których potrzebna jest duża siła ognia w połączeniu z niewielkimi rozmiarami. Pistolet nie spełnił jednak pokładanych w nim nadziei. Problemem była zwłaszcza sztywna kolba-futerał. Częste były przypadki urywania się pistoletu w trakcie wyskakiwania przez wąski właz czołgu lub transportera opancerzonego. W późniejszym czasie, pistolety Stieczkina, stały się ulubioną bronią żołnierzy różnego typu jednostek specjalnych. Byli w nie na przykład uzbrojeni radzieccy komandosi, którzy zdobywali pałac prezydencki w Kabulu w 1979 roku.
Pistolet działa na zasadzie wykorzystania energii odrzutu swobodnego zamka. Konstrukcja w całości stalowa. Mechanizm uderzeniowy kurkowy z kurkiem zewnętrznym. Sposób napinania kurka Double Action. Mechanizm spustowy z przełącznikiem rodzaju ognia (który jednocześnie spełnia rolę bezpiecznika) umożliwia zarówno prowadzenia ognia pojedynczego jak i ciągłego. Pistolet posiada również przerywacz uniemożliwiający oddanie przypadkowego strzału. Charakterystyczną cechą APS jest umieszczony w chwycie opóźniacz zmniejszający szybkostrzelność.
Pistolet zasilany jest umieszczonym w chwycie 20 nabojowym (naboje ułożone dwurzędowo) magazynkiem. Kabura – futerał (we wcześniejszych modelach wykonane z drewna, w późniejszych już z tworzyw sztucznych) może pełnić jednocześnie rolę dostawianej kolby. Przyrządy celownicze przerzutowe (25, 50, 100 i 200m).
Pistolet nie odniósł znaczącego sukcesu. Był ciężki i wyjątkowo niewygodny w noszeniu. Jego masa powodowała również problemy podczas strzelania. APS był za ciężki jak na klasyczny pistolet i za lekki jak na pistolet maszynowy.
Jego skomplikowana konstrukcja zwiększała koszty produkcji (nieseryjnej). W latach siedemdziesiątych pojawiła się wersja pistoletu z wydłużoną lufą i tłumikiem o nazwie APB z przeznaczeniem dla jednostek specjalnych.
W latach dziewięćdziesiątych XX wieku APS przechodził drugą młodość głównie wśród funkcjonariuszy policji i ochrony. Pistolet oferował znacznie większą celność i pojemność magazynka od stosowanych powszechnie pistoletów Makarowa. Jego zaletą jest również niewielki odrzut. Pistolet nadal jest dziś używany (zdecydowanej zmianie uległa jednak jego kabura. Obecnie jest znacznie lżejsza i przystosowana do sytuacji taktycznych) w rosyjskiej policji głównie ze względu na tanią amunicje 9 × 18 mm Makarowa.
| ||||||||||||||||||||
