Platynowa płyta – wyróżnienie na lokalnym rynku dla wydawnictwa fonograficznego za odpowiednio wysoką sprzedaż egzemplarzy (różne progi w różnych krajach, poza tym zależne od typu nośnika fonograficznego). Jest formą wyróżnienia za „kasowość” nagrań – większej rangi niż złota płyta, a mniejszej niż diamentowa. Może mieć wartość wielokrotną.
To wyróżnienie było już przyznawane w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej od lat 70. Po powstaniu stowarzyszenia producentów fonowideografii ZPAV w Polsce w 1994 roku, od kolejnego – 1995 roku, zaczęto przyznawać wyróżnienia typu złota/platynowa płyta według nowo ustalonych reguł. Platynową płytę otrzymywał album (CD + kasety) za sprzedaż 250 000 egzemplarzy dla wydawnictw polskich, zaś 100 000 dla zagranicznych. Okres znamiennego spadku sprzedaży fonografów spowodował obniżenie progów; od 2003 roku „platynę” otrzymywał album polski za sprzedaż 100.000, zaś zagraniczny 70 000 sztuk, a od 2006 roku – odpowiednio: 30 000 i 20.000.
