| Please Please Me | ||
| okładka | ||
| Album studyjny grupy The Beatles | ||
| Wydany | 22 marca 1963 | |
| Nagrywany | 11 września i 26 listopada 1962, 11 i 20 lutego 1963, EMI Studios, Londyn | |
| Gatunek | Rock, rock and roll | |
| Długość | 32:45 | |
| Wytwórnia | Parlophone | |
| Producent | George Martin | |
| Oceny | ||
| ||
| Płyta po płycie | ||
– | Please Please Me (1963) | |
Please Please Me – debiutancki album zespołu The Beatles, wydany 22 marca 1963 roku w Wielkiej Brytanii. Płyta trafiła na rynek w pośpiechu, aby pomnożyć sukces singli „Please Please Me”[1] i „Love Me Do”. Na płycie znalazło się czternaście utworów, w tym osiem napisanych przez duet Lennon/McCartney.
Spis treści |
Ponieważ płyta musiała zawierać czternaście utworów (normą dla dwunastocalowych winylowych popowych albumów w 1963 było siedem utworów na każdej stronie) dziesięć ścieżek musiało zostać dogranych do czterech utworów z pierwszych dwóch singli nagranych i wydanych wcześniej. W tym celu o 10 rano, w poniedziałek 11 lutego 1963 roku, w studiu przy Abbey Road Beatlesi i George Martin zaczęli coś, co w istocie było występem na żywo. Skończyli 585 minut (9 godzin, 45 minut) później[2]. W ciągu trzech sesji (każdej trwającej w przybliżeniu trzy godziny) stworzyli album oddający prawdziwego ducha zespołu grającego niegdyś w Cavern Club, aczkolwiek powstało później kilka dubli i zmian[3]. George Martin początkowo rozważał nagranie Please Please Me na żywo w Cavern, przed publicznością[4][5] i odwiedził liverpoolski klub, żeby doświadczyć fenomenu Beatlemanii na własnej skórze[6][7]. Ale ponieważ czas gonił, postanowił przenieść nagranie albumu do studia Abbey Road i stworzyć go praktycznie na żywo. Martin powiedział: „To było bezpośrednie odegranie ich scenowego repertuaru – mniej więcej transmisja radiowa.”[8]
Dzień skończył się nagraniem covera „Twist and Shout”, który zostawiono na sam koniec, ponieważ John Lennon złapał przeziębienie i Martin obawiał się, że nadwyrężający gardło wokal zniszczy jego głos. Ten występ, okrzyknięty mianem klasycznego, skłonił Martina do powiedzenia: „Nie wiem jak oni to robili. Nagrywaliśmy cały dzień, ale im dłużej to trwało, tym lepiej im szło.”[3]
Piosenka „Hold Me Tight” została nagrana podczas sesji, ale ponieważ była „nadwyżką” nie znalazła się na płycie[3]. „Hold Me Tight” zostało nagrane ponownie 12 września 1963, na album With The Beatles[9].
Cały dzień sesji kosztował około 400 funtów[10]. George Martin powiedział: „To nie było dużo pieniędzy dla Parlophone. Sam pracowałem z rocznym budżetem 55 000 funtów.[11]” Ta kwota jednakże musiała pokryć koszty wszystkich artystów na liście Martina.
W ramach kontraktu z Musicans’ Union każdy z Beatlesów otrzymał siedem funtów i dziesięć szylingów za każde trzy godziny sesji, które punktualnie zrobili[12]. Martin rozważał nazwanie albumu Off The Beatle Track, zanim został wydany przez Parlophone jako Please Please Me[13].
Please Please Me zostało nagrane na dwuścieżkowym taśmowym magnetofonie, większość instrumentów na jednej ścieżce, wokal na drugiej, pozwalając na uzyskanie lepszej równowagi pomiędzy obiema na ostatecznej, półcalowej taśmie mono[14]. Miks stereo został zrobiony później, z jedną ścieżką na lewym kanale, drugą na prawym i warstwą odbijającą dźwięk dla lepszego wymieszania dwóch ścieżek. To była zwyczajowa praktyka nagrywania na konsolach stereo, ale tworzyła dramatyczny efekt słuchana w słuchawkach.
George Martin, miłośnik londyńskiego zoo, sądził, że ustawienie Beatelsów na tle działu owadów może być dobrą reklamą dla ogrodu zoologicznego. Jednak londyńskie Zoologiczne Stowarzyszenie odrzuciło ofertę Martina i w zamian Angus McBean wysunął propozycję zrobienia fotografii w typowym kolorze, przedstawiającą grupę patrzącą w dół z balkonu w głównej siedzibie EMI w Londynie[13]. Martin miał później napisać: „Zatrudniliśmy legendarnego fotografa Angusa McBeana i bingo, przyszedł i zrobił to tam i w ten sposób. To stało się niesamowicie szybko, jak muzyka. Później jednakże własna kreatywność Beatelsów wysunęła się naprzód.”[15] W 1969 Beatelsi poprosili McBeana, żeby powtórzył to ujęcie dla dwóch retrospektywnych albumów: The Beatles 1962-1966 i The Beatles 1967-1970.
Pierwsze wydanie płyty było jedynym albumem Beatlesów, który miał złoto-czarną etykietę Parlophone (złote napisy na czarnym tle). Wersja mono bardzo poszukiwana przez kolekcjonerów, wersja stereo nawet jeszcze bardziej. Następna etykieta Please Please Me była żółto-czarną etykietą Parlophone (czarną z żółtymi napisami). Późniejsze etykiety były zwykle czarne ze srebrnymi napisami i na każdej znajdowało się jedno lub dwa loga EMI.
Please Please me zostało wydane jako płyta długogrająca (LP) przez Parlophone 22 marca 1963 roku i pozostało w sprzedaży aż do dnia dzisiejszego.
Formaty wydania:
W USA większość utworów z Please Please Me wypuszczono na płycie wydawnictwa Vee-Jay Records Introducing The Beatles w 1964, a następnie na The Early Beatles wydawnictwa Capitol Records w 1965. Nieoczekiwanie samo Please Please Me nie zostało wydane w Stanach Zjednoczonych dopóki katalog albumów Beatlesów nie został znormalizowany w późnych latach 80.
W Nowej Zelandii album pojawił się najpierw tylko w mono z czarną etykietą Parlophone. W 1964 roku etykietę zmieniono na niebieską, ale nadal była to wersja mono. Ze względu na stałe zainteresowanie płytą, wydano ją w końcu na stereo najpierw przez World Record Club, a następnie już z niebieską etykietą Parlophone.
Please Please Me zostało oficjalnie wydane na CD 26 lutego 1987 roku, razem z trzema innymi albumami Beatlesów (With The Beatles, A Hard Day's Night i Beatles for Sale), wszystkie jedynie w wersji mono.
9 września 2009 album został zremasterowany i ponownie wydany na CD w stereo wraz z resztą oryginalnych studyjnych albumów The Beatles. To wydanie zastąpiło wydanie z 1987 roku. Wersja zremasterowana mono była dostępna w limitowanej edycji zestawu The Beatles in Mono.
Jak na debiutancki album, Please Please Me spisał się bardzo dobrze - miał zarówno uznanie wśród większości krytyków i magazynów muzycznych, jak i odniósł sukces komercyjny.
Album Please Please Me dostał się na szczyt brytyjskiej listy przebojów w maju 1963 i został tam przez trzydzieści miesięcy, zastąpiony... drugim albumem Beatlesów - With The Beatles. To było spore zaskoczenie, ponieważ w tamtych czasach listy najchętniej kupowanych płyt były często zdominowane przez ściężki dźwiękowe z filmów.
Rolling Stone okrzyknął Beatlesów „samowystarczalnym rockowym zespołem, piszącym własne przeboje i grającym na swoich własnych instrumentach”[16]. W 2003 roku magazyn umieścił album na trzydziestym dziewiątym miejscu w rankingu Pięciuset Najlepszych Albumów Wszech Czasów[17]. Była sklasyfikowana jako pierwsza spośród wczesnych płyt Beatelsów i szósta spośród wszystkich albumów Beatelsów. Wyprzedziły ją: Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, Revolver, Rubber Soul, The Beatles (White Album) i Abbey Road. Rolling Stone umieścił również dwie piosenki z albumu na liście Pięciuset Najlepszych Piosenek Wszech Czasów: #139 „I Saw Her Standing There” i #184 „Please Please Me”.
Cytując Allmusic „dziesiątki lat po wypuszczeniu płyta ciągle brzmi świeżo”, covery są „imponujące”, a oryginalne nagrania „zadziwiające”[18].
Wszystkie utwory napisane przez Paula McCartneya i Johna Lennona, z wyjątkiem zaznaczonych. Znany podpis Lennon/McCartney pojawił się na drugim albumie With The Beatles.
The Beatles
Dodatkowi muzycy i producenci
