| Rok | Laureat |
|---|
| 2011 | Ellen Johnson-Sirleaf prezydent Liberii, Leymah Gbowee (Liberia), Tawakel Karman, dziennikarka jemeńska – działaczki na rzecz praw kobiet |
| 2010 | Liu Xiaobo, chiński dysydent |
| 2009 | Barack Obama, prezydent Stanów Zjednoczonych |
| 2008 | Martti Ahtisaari, były prezydent Finlandii, negocjator konfliktów międzynarodowych |
| 2007 | Al Gore i Międzyrządowy Zespół do spraw Zmian Klimatu, były wiceprezydent Stanów Zjednoczonych i działacz na rzecz ochrony środowiska |
| 2006 | Grameen Bank i jego założyciel Muhammad Yunus (Bangladesz) |
| 2005 | Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej i kierujący nią Mohamed ElBaradei (Egipt) |
| 2004 | Wangari Maathai (Kenia), działaczka ekologiczna |
| 2003 | Szirin Ebadi (Iran), działaczka na rzecz demokracji i przestrzegania praw człowieka |
| 2002 | Jimmy Carter, były prezydent Stanów Zjednoczonych i działacz na rzecz pokoju |
| 2001 | Organizacja Narodów Zjednoczonych i sekretarz generalny ONZ Kofi Annan (Ghana) za pracę na rzecz lepiej zorganizowanego i bardziej pokojowego świata |
| 2000 | Kim De Dzung (Korea Południowa) za jego działania na rzecz demokracji i praw człowieka, a szczególnie pokoju i pojednania z Koreą Północną |
| 1999 | Lekarze bez Granic, Bruksela |
| 1998 | John Hume (Wielka Brytania) i David Trimble (Wielka Brytania) za wysiłki znalezienia pokojowego rozwiązania konfliktu w Irlandii Północnej |
| 1997 | ICBL (Międzynarodowa Kampania na Rzecz Zakazu Min Przeciwpiechotnych) i Jody Williams (USA) za wysiłki na rzecz zakazu stosowania i wyeliminowania min przeciwpiechotnych |
| 1996 | Carlos Filipe Ximenes Belo (Timor Wschodni) i José Ramos-Horta (Timor Wschodni) za prace na rzecz sprawiedliwego i pokojowego rozstrzygnięcia konfliktu w Timorze Wschodnim |
| 1995 | Józef Rotblat (Polska/Wielka Brytania) i Pugwash Conferences on Science i World Affairs, za wysiłki w walce ze zbrojeniami jądrowymi |
| 1994 | Jaser Arafat (Palestyna), Shimon Peres (Izrael) i Icchak Rabin (Izrael) za negocjacje prowadzące do porozumień z Oslo |
| 1993 | Nelson Mandela (Republika Południowej Afryki) i Frederik Willem De Klerk (Republika Południowej Afryki), za działania na rzecz zakończenia apartheidu i stworzenia demokracji w Republice Południowej Afryki |
| 1992 | Rigoberta Menchú Tum (Gwatemala), za działania na rzecz praw człowieka, szczególnie wśród tubylców |
| 1991 | Aung San Suu Kyi (Birma), przywódczyni opozycji i orędowniczka praw człowieka |
| 1990 | Michaił Gorbaczow (ZSRR) za działania na rzecz zakończenia zimnej wojny |
| 1989 | Dalajlama XIV (Tenzin Gjaco – XIV Dalajlama) (Tybet) |
| 1988 | Misje pokojowe ONZ |
| 1987 | Oscar Arias Sanchez (Kostaryka) za zapoczątkowanie negocjacji pokojowych w Ameryce Środkowej |
| 1986 | Elie Wiesel (USA) |
| 1985 | Lekarze Przeciw Wojnie Nuklearnej |
| 1984 | Desmond Mpilo Tutu, biskup (Republika Południowej Afryki) za walkę z apartheidem |
| 1983 | Lech Wałęsa (Polska), przywódca „Solidarności” i aktywista praw człowieka |
| 1982 | Alva Myrdal (Szwecja) i Alfonso García Robles (Meksyk), delegaci do Rozbrojeniowego Zgromadzenia Ogólnego ONZ |
| 1981 | Urząd Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), ONZ |
| 1980 | Adolfo Pérez Esquivel (Argentyna), działacz na rzecz praw człowieka |
| 1979 | Matka Teresa (Indie) |
| 1978 | Mohamed Anwar Al-Sadat (Egipt) i Menachem Begin (Izrael) za negocjacje pokojowe między Egiptem i Izraelem |
| 1977 | Amnesty International, Londyn, za kampanię przeciw stosowaniu tortur |
| 1976 | Betty Williams i Mairead Corrigan, założycielki Północnoirlandzkiego Ruchu Pokoju (później przemianowanego na Wspólnotę Ludzi Pokoju) |
| 1975 | Andriej Sacharow (ZSRR), pisarz i działacz społeczny, za kampanię na rzecz praw człowieka |
| 1974 | Seán MacBride (Irlandia), przewodniczący Międzynarodowego Biura Pokoju i Komisji ds. Namibii ONZ; Eisaku Satō (Japonia), premier |
| 1973 | Henry A. Kissinger (USA) i Lê Đức Thọ (Wietnam, nie przyjął), politycy, za porozumienie pokojowe z Wietnamem |
| 1972 | nie przyznano |
| 1971 | Willy Brandt (Niemcy Zachodnie), kanclerz Niemieckiej Republiki Federalnej, za Ostpolitik (politykę wschodnią) Niemieckiej Republiki Federalnej, odnoszącą się do nowej postawy wobec krajów Europy Wschodniej i Niemieckiej Republiki Demokratycznej |
| 1970 | Norman Borlaug (USA), za pracę naukową w Międzynarodowym Ośrodku Uszlachetniania Kukurydzy i Pszenicy w Meksyku |
| 1969 | Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP = ang. ILO), Genewa |
| 1968 | René Cassin (Francja), przewodniczący Europejskiego Trybunału Praw Człowieka |
| 1966-1967 | nie przyznano |
| 1965 | UNICEF (Fundusz Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom) |
| 1964 | Martin Luther King, Jr. (Stany Zjednoczone), pastor i działacz na rzecz praw obywatelskich i równouprawnienia bez względu na kolor skóry |
| 1963 | Czerwony Krzyż i Czerwony Półksiężyc, Liga Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża, Genewa |
| 1962 | Linus Carl Pauling (USA) za kampanię przeciw próbom z bronią jądrową |
| 1961 | Dag Hjalmar Agne Carl Hammarskjöld (Szwecja), sekretarz generalny ONZ (przyznano pośmiertnie) |
| 1960 | Albert John Luthuli (Republika Południowej Afryki), przewodniczący Afrykańskiego Kongresu Narodowego |
| 1959 | Philip Noel-Baker (Wielka Brytania), za wytężoną pracę przez całe życie dla międzynarodowego pokoju i współpracy |
| 1958 | Dominique Pire OP (Belgia), przewodniczący l’Europe du Coeur au Service du Monde, organizacji pomocy dla uchodźców |
| 1957 | Lester Bowles Pearson (Kanada), przewodniczący 7. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, za wprowadzenie sił pokojowych w czasie konfliktu o Kanał Sueski |
| 1955-1956 | nie przyznano |
| 1954 | Urząd Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), ONZ |
| 1953 | George Catlett Marshall (USA) za Plan Marshalla |
| 1952 | Albert Schweitzer (Niemcy) za założenie Lambarene Hospital w Gabonie |
| 1951 | Léon Jouhaux (Francja), działacz związkowy, sekretarz generalny Powszechnej Konfederacji Pracy, delegat w ONZ |
| 1950 | Ralph Bunche za mediację w Palestynie (1948) |
| 1949 | Lord John Boyd Orr of Brechin (Wielka Brytania), dyrektor generalny FAO (Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa) |
| 1948 | nie przyznano |
| 1947 | Kwakrzy, oficjanie: The Friends Service Council (Wielka Brytania) i The American Friends Service Committee (USA), w imieniu Stowarzyszenia Przyjaciół (Society of Friends) |
| 1946 | Emily Greene Balch (USA), honorowa przewodnicząca Międzynarodowej Ligi Kobiet na Rzecz Pokoju i Wolności; John Mott (USA), przewodniczący Międzynarodowej Rady Misyjnej oraz sekretarz generalny Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej |
| 1945 | Cordell Hull (USA) dla współzałożyciela ONZ |
| 1944 | Czerwony Krzyż i Czerwony Półksiężyc (przyznano wstecznie w 1945) |
| 1939-1943 | nie przyznano |
| 1938 | Międzynarodowe Nansenowskie Biuro do spraw Uchodźców, Genewa |
| 1937 | Robert Cecil, 1. wicehrabia Cecil of Chelwood, działacz pacyfistyczny |
| 1936 | Carlos Saavedra Lamas (Argentyna), przewodniczący Ligi Narodów i mediator w konflikcie między Paragwajem i Boliwią |
| 1935 | Carl von Ossietzky (Niemcy), dziennikarz pacyfistyczny, przywódca niemieckiego ruchu na rzecz pokoju, był więziony w nazistowskim obozie koncentracyjnym |
| 1934 | Arthur Henderson (Wielka Brytania), przewodniczący Konferencji Rozbrojeniowej Ligi Narodów |
| 1933 | Norman Angell (właściwie Ralph Norman Angell Lane) (Wielka Brytania), pisarz, członek Komitetu Wykonawczego Ligi Narodów |
| 1932 | nie przyznano |
| 1931 | Jane Addams (USA), międzynarodowa przewodnicząca Międzynarodowej Ligi Kobiet na Rzecz Pokoju i Wolności; Nicholas Murray Butler (USA) za propagowanie Paktu Brianda-Kellogga (Paktu paryskiego) |
| 1930 | Nathan Söderblom (Szwecja), arcybiskup, przywódca ruchu ekumenicznego |
| 1929 | Frank Billings Kellogg (USA) za Pakt Brianda-Kellogga (Pakt paryski) |
| 1928 | nie przyznano |
| 1927 | Ferdinand Buisson (Francja), założyciel i przewodniczący Ligi Praw Człowieka; Ludwig Quidde (Dania), delegat na wiele konferencji pokojowych; aresztowany za sprzeciw wobec ponownych zbrojeń Niemiec |
| 1926 | Aristide Briand (Francja) za Traktat z Locarno i Plan Dawesa; Gustav Stresemann (Niemcy) za Traktat z Locarno |
| 1925 | Austen Chamberlain (Wielka Brytania) za Traktat z Locarno; Charles Gates Dawes (USA), przewodniczący Alianckiej Komisji Reparacyjnej i twórca Planu Dawesa |
| 1923-1924 | nie przyznano |
| 1922 | Fridtjof Nansen (Norwegia), norweski delegat w Lidze Narodów, twórca paszportu nansenowskiego dla uchodźców |
| 1921 | Hjalmar Branting (Szwecja), premier, szwedzki delegat w Radzie Ligi Narodów; Christian Lous Lange (Norwegia), sekretarz generalny Unii Międzyparlamentarnej |
| 1920 | Léon Bourgeois, przewodniczący Rady Ligi Narodów |
| 1919 | Thomas Woodrow Wilson, prezydent USA, za założenie Ligi Narodów |
| 1918 | nie przyznano |
| 1917 | Czerwony Krzyż i Czerwony Półksiężyc, Genewa |
| 1914-1916 | nie przyznano |
| 1913 | Henri La Fontaine (Belgia), przewodniczący Międzynarodowego Stałego Biura Pokoju |
| 1912 | Elihu Root (USA), za inicjatywy w różnych porozumieniach arbitrażowych |
| 1911 | Tobias Michael Carel Asser (Holandia), twórca International Conferences of Private Law w Hadze; Alfred Hermann Fried (Austria), założyciel czasopisma „Die Waffen Nieder” |
| 1910 | Międzynarodowe Stałe Biuro Pokoju w Bernie |
| 1909 | Auguste Marie Francois Beernaert (Belgia), członek Stałego Trybunału Arbitrażowego; Paul Henri Benjamin Balluet, baron de constant de Rebecque D’Estournelles (Francja), założyciel i przewodniczący francuskiej grupy parlamentarnej arbitrażu międzynarodowego |
| 1908 | Klas Pontus Arnoldson (Szwecja), założyciel Szwedzkiej Ligi Pokojowej i Arbitrażowej; Fredrik Bajer (Dania), honorowy przewodniczący Międzynarodowego Stałego Biura Pokoju |
| 1907 | Ernesto Teodoro Moneta (Włochy), przewodniczący Lombardzkiej Ligi Pokoju; Louis Renault (Francja), profesor prawa międzynarodowego |
| 1906 | Theodore Roosevelt, prezydent USA, za przygotowanie traktatu pokojowego w wojnie rosyjsko-japońskiej |
| 1905 | Bertha Sophie Felicita von Suttner née Countess Kinsky von Chinic und Tettau (Austria), baronesa, pisarka, honorowa przewodnicząca Międzynarodowego Stałego Biuro Pokoju |
| 1904 | Instytut Prawa Międzynarodowego w Gandawie, w Belgii |
| 1903 | William Randal Cremer (Wielka Brytania), sekretarz International Arbitration League |
| 1902 | Elie Ducommun (Szwajcaria) i Charles-Albert Gobat (Szwajcaria), honorowi sekretarze Międzynarodowego Stałego Biura Pokoju w Bernie |
| 1901 | Jean Henri Dunant (Szwajcaria), założyciel Czerwonego Krzyża i inicjator Konwencji Genewskiej; Frédéric Passy (Francja), założyciel i przewodniczący Societe Francaise pour l’arbitrage entre nations |
